Hans von Rimscha (ur. 9 marca 1899 w Rydze, zm. 1 kwietnia 1987 w Erlangen) – niemiecki historyk.
Życiorys Pochodził z rodziny Niemców bałtyckich, która osiadła w Rydze w połowie XIX wieku. Ojciec, Robert Hermann (1864-1941), był doktorem medycyny. Matką była Marie Charlotte Kuntzendorf (1876-1946). Ukończył szkoły średnie w Rydze (Albert-Schule i gimnazjum Nikolaia von Tideboehla). W 1918 rozpoczął studia na Uniwersytecie Dorpackim (historia). Był tam członkiem stowarzyszenia studentów ryskich Fraternitas Rigensis. Wstąpił wówczas jako ochotnik do Baltische Landswehr, niemieckich oddziałów obrony terytorialnej i walczył z bolszewikami. W 1920 wrócił do nauki. Studiował historię, prawo i nauki społeczno-polityczne na uniwersytetach w Tybindze, Getyndze, Jenie i Wrocławiu. W 1924 doktoryzował się w Jenie. Habilitował się w 1927. Publikował prace z zakresu sowietologii. Odbywał podróże studyjne do: ZSRR, Turcji oraz na Bałkany. Od 1925 do 1929 nauczał w ryskim gimnazjum, a także (od 1927) wykładał jako privatdozent na ryskiej Herder-Hochschule. Działał również jako dziennikarz (polityka zagraniczna) w Rigasche Rundschau i w Riga am Sonntag (w tym drugim piśmie pod pseudonimem Germanicus). Publikował też prace z zakresu historii niemieckiej mniejszości na ŁotwieM. Piotr Michałowski, Dr Hans von Rimscha. Niemiecki historyk z Rygi w Puszczykowie, w: Kronika Miasta Poznania, nr 3/2016, s. 263–266, ISSN 0137-3552..
W czasie polityki Gleichschaltung nie zyskał uznania komisji weryfikacyjnych i usunięto go z Herder-Hochschule, jak i z Rigasche Rundschau. Od 1933 do 1939 pracował jako dziennikarz dla Rigasche Post.
W trakcie akcji Heim ins Reich przesiedlono go dobrowolnie do Puszczykowa, gdzie zamieszkał w domu przy ulicy Brzozowej 4 (Birkenstrasse). Z domu tego wyrzucono wcześniej prawowitych polskich właścicieli. Pracował w Poznaniu, jako redaktor, mając status politisch unzuverlässig (politycznie niewiarygodnego). Miał zakaz pracy w zawodach dziennikarza i nauczyciela.
W styczniu 1945 zbiegł do Koburgu (Bawaria). Potem przeniósł się do Erlangen i mieszkał tam do końca życia. Od 1947 wykładał na Uniwersytecie w Erlangen. W 1951 uzyskał tytuł profesora historii wschodnioeuropejskiej i najnowszej. Pisał głównie o Rosji i mniejszości niemieckiej na Łotwie. Był przewodniczącym Baltische Historische Kommission. Od 1959 do 1973 kierował Deutschlettischen Vereinigung w ramach Deutsch-Baltische Gesellschaft (Darmstadt).
Publikacje Opublikował m.in.: Der russische Emigration 1917-1921, Jena, 1924, Rußland jenseits der Grenzen 1924-1926. Ein Beitrag zur russischen Nachkrigsgeschichte, Jena, 1927, Im roten Reich der Rästel. Sowietrussische Skizzen, Ryga, 1927, Die Staatswerdung Lettlands und das baltische Deutschtum, Ryga, 1939, Die Gracchen. Charakterbild einer Revolution und ihrer Gestalten, Monachium, 1947. Dostojewskij – ein Antipode Goethes, Koburg, 1949, Russen gegen Bolschwiken. Die Entwicklung der russländischen Emigration nach dem Zweiten Weltkrieg, Frankfurt nad Menem, 1952, Die Umsiedlung der Deutschbalten aus Lettland im Jahre 1939. Eine Betrachtung, Hannover, 1957, Geschichte Russlands, Wiesbaden, 1960, Katharina II. Von der preußischen Generalstochter zur Kaiserin von Russland, Getynga, 1961, Baltisches Burschentum. Die studentischen Korporationen der Deutschbalten, Esten und Letten einst und jetzt, Monachium, 1968.
Rodzina Był żonaty dwukrotnie: z Eriką Behre z Berlina (1905-1950), którą poślubił 1 kwietnia 1929 w Gdańsku (rozpad małżeństwa nastąpił w 1936), z Liselotte Anspach z Rygi (1912-1988), którą poślubił 17 maja 1936 w Rydze.
Z pierwszą żoną miał dwójkę dzieci, a z drugą – trójkę. Jego syn Wolfgang (ur. 1 czerwca 1937 w Rydze) był prawnikiem. Jego wnuk Robert (ur. 1964) był dziennikarzem w Der Tagesspiegel, korespondentem w Waszyngtonie, pisarzem politycznym, dyplomatą, rzecznikiem partii FDP, ambasadorem niemieckim w Laosie i radcą kulturalnym ambasady w Tokio. Jego dziadek Michael Hieronymus (1827-1907), kupiec, nie był Niemcem – urodził się w Żyrmunach jako syn Wincentego Antoniego Rymszy herbu Gozdawa, powstańca listopadowego. Był spokrewniony z rosyjskim feldmarszałkiem okresu napoleońskiego, Michaiłem Barclay de Tolly. Miał rodzeństwo: brata Kurta Michaela (1897-1945) i dwie siostry – Helenę Olgę (1900-1988) i Ruth Elsę (1906-2001).
Przypisy
Kategoria:Absolwenci i studenci Cesarskiego Uniwersytetu Dorpackiego Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu w Getyndze Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu w Tybindze Kategoria:Niemieccy historycy Kategoria:Niemcy bałtyccy Kategoria:Ludzie urodzeni w Rydze Kategoria:Ludzie związani z Puszczykowem Kategoria:Ludzie związani z Poznaniem Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu w Erlangen i Norymberdze Kategoria:Urodzeni w 1899 Kategoria:Zmarli w 1987