– niemiecki kruszący materiał wybuchowy, mieszanina wybuchowa używana do napełniana głowic torpedowych w czasie II wojny światowej (zamiennie z ).
Wywodził się z mieszaniny trotylu i heksylu, opatentowanej w 1909 roku przez Ottona Freiherra von Schroettera z w Krupskim Młynie. Szczególną cechą mieszanki była wysoka stabilność. Był to pierwszy znany materiał wybuchowy stworzony specjalnie jako niewrażliwy na trafienia pociskami lub odłamkami. Materiał wybuchowy von Schroettera był używany w niemieckich głowicach torpedowych w czasie I wojny światowej, a ulepszone przez dodanie aluminium wersje – podczas II wojny światowej. Dodatek aluminium przyczyniał się do tworzenia większego pęcherza gazowego po wybuchu torpedy. Materiały te określane jako (co oznacza bawełnę strzelniczą stosowaną niegdyś jako ładunek torped; nazwę utrzymano dla dezinformacji) nie wybuchały, ale spalały się spokojnie nawet po trafieniu .
składał się z 67% trotylu, 25% proszku aluminiowego i 8% heksylu. Podobne w składzie były: – 60% trotylu, 16% proszku aluminiowego i 24% heksylu – 45% trotylu, 25% proszku aluminiowego, 5% heksylu i 30% azotanu amonu.
Zobacz też Torpex – materiał wybuchowy o podobnym składzie i zastosowaniu
Przypisy
Kategoria:Kruszące materiały wybuchowe Kategoria:Mieszaniny wybuchowe