Nowa Szkoła Friesa (niem. Neue Fries’sche Schule) – nazwa stosowana dla określenia neokantowskiej formacji filozoficznej zainicjowanej przez Leonarda Nelsona i funkcjonującej w Niemczech na początku XX wieku.
Jakob Friedrich Fries (1773-1843) miał zwolenników w połowie XIX wieku i na początku XX wieku. Dlatego można mówić o pierwszej szkole Friesa i o nowej szkole Friesa, zwanej również szkołą neofriesowską. Powstanie nowej szkoły Friesa zawdzięczamy przede wszystkim Leonardowi Nelsonowi, który w 1904 roku rozpoczął wydawanie czasopisma Abhandlungen der Fries’schen Schule. Neue Folge, nawiązującego wprost do czasopisma pierwszej szkoły Friesa Abhandlungen der Fries’schen Schule wydawanego w latach 1847–1849. W 1913 roku Nelson powołał wraz z Arthurem Kronfeldem Towarzystwo Jakoba Friedricha Friesa (Jakob-Friedrich-Fries-Gesellschaft), działające do 1921 roku.
Przedstawiciele Do nowej szkoły Friesa zalicza się takich filozofów i naukowców jak: Leonard Nelson (1882–1927), Hans Cornelius (1863–1947), (1845–1932), syn reprezentanta starej szkoły Friesa Ernsta Friedricha Apelta (1815–1859), (1838–1911), (1862–1918), Gerhard Hessenberg (1874–1925), Karl Kaiser (1861–1933), Otto Fritz Meyerhof (1884–1951), (1888–1973), (1880–1930), Alexander Rüstow (1885–1963), Rudolf Otto (1869–1937), Walter Baade (1881–1922), Carl Grapengiesser (1888–1973).
Przypisy
Kategoria:Neokantyzm