Andrzej Kłos (ur. 18 kwietnia 1924 w Tenczynku, zm. 31 lipca 2018) – polski naukowiec w dziedzinie elektroenergetyki, profesor nauk technicznych, nauczyciel akademicki.
Życiorys Przed II wojną światową mieszkał w Krakowie, gdzie ukończył szkołę podstawową.
Podczas okupacji niemieckiej, w latach 1940–1942 pracował jako robotnik oraz uczęszczał do zawodowej szkoły dla elektrotechników, w latach 1942–1945 pracował jako monter i technik elektryk w elektrowni krakowskiej, w dziale budowy i eksploatacji sieci rozdzielczej oraz ukończył, w tajnym nauczaniu, liceum ogólnokształcące i zdał maturę.
W 1945 r. rozpoczął studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej w Gliwicach i pracował w szkolnictwie zawodowym jako nauczyciel. Od 1949 r. pracował w energetyce krajowej, początkowo jako inżynier ruchu w Elektrowni Zabrze. W 1950 r. ukończył studia i otrzymał dyplom magistra nauk technicznych inżyniera elektryka. W 1960 r. uzyskał stopień doktora nauk technicznych na podstawie pracy pt. Nowa metoda uwzględniania strat sieciowych przy ekonomicznym rozdziale obciążeń (promotor: prof. Lucjan Nehrebecki). Stopień naukowy doktora habilitowanego nauk technicznych uzyskał w 1977 r. na Politechnice Śląskiej za pracę pt. Podstawy metodyki rozwiązywania sieci liniowych. W 1982 r. otrzymał tytuł profesora nauk technicznych.
Po ukończeniu studiów przeniósł się do Warszawy gdzie pracował przy tworzeniu ogólnokrajowej dyspozycji mocy. W latach 1950–1960 pracował w Państwowej Dyspozycji Mocy na stanowiskach dyspozytora ruchu i kierownika sekcji sieciowej. W tym czasie przebywał na 10-miesięcznym stypendium na Uniwersytecie Londyńskim, gdzie wykonał i opublikował pracę dotyczącą teorii sieci elektrycznych i wykorzystania tej teorii do modelowania sieci elektroenergetycznych. W Instytucie Energetyki był kierownikiem pracowni, w Zakładzie Systemów, zajmującej się problemami prowadzenia ruchu i planowania rozwoju krajowego systemu elektroenergetycznego (1960–1962) - brał udział w uruchomieniu i wdrożeniu pierwszego w energetyce komputera “Urał”. Następnie był kierownikiem Zakładu Techniki Cyfrowej (1962–1966) i zastępcą dyrektora ds. naukowych (1970–1976). W 1970 r. podczas rocznego pobytu na Uniwersytet w Manchesterze jako wykładowca, prowadził prace badawcze dotyczące rozwiązywania zagadnień sieciowych. W latach 1976–1981 był dyrektorem Centrum Informatyki Energetyki.
W latach 1982–1997 pracował na Politechnice Warszawskiej, gdzie był zastępcą dyrektora ds. naukowych w Instytucie Elektroenergetyki (1984–1987), prowadził wykłady, prace dyplomowe i prace doktorskie.
Opublikował ponad 70 artykułów w pasie krajowej i zagranicznej, jest współautorem 3 książek i ok. 80 prac studialnych nie publikowanych. Współredagował pismo Electrical Power & Energy Systems. Był członkiem organizacji międzynarodowych CIGRE i PSCC oraz krajowych SEP i PTETiS. W 1999 r. otrzymał godność członka honorowego PTETiS (nr 72).
Był mężem Irminy Bożenny z domu Gede (1928–2017).
Pochowany 7 sierpnia 2018 r. obok żony na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A II-7-6).
Ordery i odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Źródło:.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Politechniki Śląskiej Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Warszawskiej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Polscy inżynierowie elektrotechnicy Kategoria:Urodzeni w 1924 Kategoria:Zmarli w 2018