thumb|Napęd przedni, silnik (czerwony element) umieszczony poprzecznie do osi pojazdu Napęd przedni (ang. FWD – Front Wheel Drive) – rodzaj przeniesienia napędu stosowany w pojazdach silnikowych, moment obrotowy przekazywany jest na przednią oś pojazdu. Jedynym rozwiązaniem stosowanym przy przednim napędzie jest umieszczenie silnika z przodu pojazdu. Sam silnik zaś, może być umieszczony: wzdłużnie do osi pojazdu, lub poprzecznie do osi pojazdu.
Historia W 1904 roku J. Walter Christie uzyskał US Patent No. 761 657 chroniący rozwiązania przedniego napędu. Był on konstruktorem kilku samochodów wyścigowych posiadających przedni napęd. W 1911 J. Walter Christie założył firmę Front - Drive Motor Company, produkującą ciężarówki przeznaczone do transportu sprzętu gaśniczego. W 1929 roku firma Cord zastosowała przedni napęd w luksusowym samochodzie L-29. Jako pierwsza produkcję wielkoseryjną aut z przednim napędem rozpoczęła firma Citroën. Citroën Traction Avant bez większych zmian był produkowany w latach 1934–1957. Kolejno popularność zyskały przednionapędowe modele 2CV i DS. Do popularyzacji przedniego napędu przyczyniły się sukcesy sportowe samochodów Mini produkowanych przez British Motor Corporation. Obecnie przedni napęd posiada większość samochodów z segmentów od A do D. Pierwszym produkowanym seryjnie w Polsce samochodem posiadającym przedni napęd była Syrena.
Konstrukcja Silnik, przekładnia główna i skrzynia biegów stanowią jeden zespół, który umieszczony jest przed, nad lub za przednią osią. Dzięki tak zwartej konstrukcji możliwe jest uzyskanie samochodu krótszego o 10–30 cm w porównaniu z samochodem z klasycznym układem napędowym lub pozwala to na uzyskanie odpowiednio więcej miejsca w przedziale bagażowym.
Zalety i wady Zalety podsterowna charakterystyka podczas jazdy na zakręcie i w związku z tym większa zdolność kontroli pojazdu przy małych i średnich prędkościach dobra zdolność pokonywania wzniesień przy małym obciążeniu prosta konstrukcja tylnego zawieszenia ze względu na brak wału napędowego uzyskana jest krótsza droga momentu napędowego oraz wykonanie płaskiej podłogi nadwozia mała wrażliwość na wiatr boczny niższe koszty produkcji przestronniejsze wnętrze mniejsza masa większa sprawność (tylko w przypadku układu z silnikiem umieszczonym poprzecznie do osi pojazdu) w porównaniu do innych typów napędu na drodze przekazania napędu na koła
Wady przy całkowitym obciążeniu pogorszenie zdolności rozpędzania i pokonywania wzniesień na mokrej i śliskiej nawierzchni konieczność przenoszenia przez zawieszenie zespołu napędowego momentu silnika pomnożonego przez całkowite przełożenie układu napędowego przy gwałtownym przyśpieszeniu podczas wchodzenia w zakręt, podsterowny charakter prowadzenia staje się bardzo niebezpieczny, samochód mimo skręconych kół ma tendencję do kontynuowania jazdy na wprost przy dużym obciążeniu przedniej osi wymagane jest duże przełożenie przekładni kierowniczej obciążenie kół zarazem kierowanych i napędzanych w przypadku dużych mocy silnika (więcej niż ~200 KM) gwałtownym przyspieszeniom towarzyszy, nieprzyjemne dla kierowcy, odczucie „wyrywania” kierownicy z rąk gorszy w porównaniu do napędu klasycznego dostęp do elementów podczas naprawy, jak i ich większa komplikacja niekorzystny rozkład masy na osie
Zobacz też
napęd tylny napęd na cztery koła
Bibliografia Michał Fiszer, Jerzy Gruszczyński, 5/2013, "Czołgi Johna Waltera Christie - początek legendy", Technika Wojskowa Historia, ISSN 2080-9743. Harald H. Linz, Halwart Schrader, 1992, Wielka Encyklopedia Samochodów, Wydawnictwo Res Polonia, .
Kategoria:Klasyfikacja samochodów !