Boeing T-7 Red Hawk (wcześniej znany pod nazwą Boeing T-X) – amerykański samolot szkolno-treningowy przeznaczony dla United States Air Force, zwycięzca w programie T-X, który wyłonił następcę samolotu Northrop T-38 Talon. Konstrukcja powstała w ramach współpracy Boeing Defense, Space & Security będącego częścią Boeinga i szwedzkiego Saab Group.
Historia Geneza thumb|left|T-38 Talon Wstępne prace nad zastąpieniem zaprojektowanego jeszcze w latach 50. XX wieku samolotu szkolenia zaawansowanego Northrop T-38 Talon rozpoczęto w Air Education and Training Command (AETC) w 2003 roku. Było to o tyle istotne przedsięwzięcie, iż T-38 był zdolny do realizacji jedynie 6 zadań szkoleniowych z 18, jakie są niezbędne do wykonania przez kursantów zaawansowanego szkolenia lotniczego US Air Force (na T-38 realizowane jest jedynie 33% zadań szkoleniowych). Konsekwencją takiego stanu rzeczy była realizacja zadań szkoleniowych przez jednostki wyposażone w liniowe samoloty bojowe, zdecydowanie droższe w eksploatacji niż T-38. Dodatkowo, wiekowe Talony coraz więcej czasu spędzały w warsztatach lotniczych, przechodząc naprawy mające utrzymać samoloty w powietrzu. Ostatni T-38 został dostarczony amerykańskim siłom powietrznym 31 stycznia 1972 roku. Od tego czasu zainicjowano i przeprowadzono szereg programów modernizacyjnych. Od prowadzonego w połowie lat 80. XX w. programu Pacer Classic, w trakcie którego maszynom wymieniono podłużnicę grzbietową, zmodyfikowano podwozie i instalację hamulcową, po rozpoczęty pod koniec lat 90. program Wing Life Improvement Program, mający na celu opracowanie zmodyfikowanych skrzydeł samolotu. W połowie lat 90. XX wieku podjęto decyzję o modernizacji Talonów do wersji T-38C. Obejmowała ona unowocześnienie awioniki samolotu, w celu lepszego przygotowania przyszłych pilotów wojskowych do bezkolizyjnej przesiadki na współczesne maszyny używane w lotnictwie wojskowym. Program modernizacji awioniki samolotów otrzymał oznaczenie Avionics Upgrade Program (AUP), za jego wykonanie odpowiedzialna została firma Boeing wraz ze swoimi izraelskimi kooperantami. Kabinę załogi wyposażono w kolorowe, wielofunkcyjne, wyświetlacze ciekłokrystaliczne. Kursant siedzący na przednim fotelu otrzymał do swojej dyspozycji wyświetlacz przezierny HUD. Siedzący na tylnym fotelu instruktor ma do dyspozycji repetytor wskaźnika. Zmodernizowano systemy nawigacyjne samolotu, instalując wykorzystującą żyroskopy laserowe platformę bezwładnościową H-746G firmy Honeywell. Zainstalowano odbiornik systemu TACAN oraz system ostrzegający przed kolizją. Kabina została przystosowana do sterowania typu HOTAS. Równolegle do programu AUP prowadzono prace mające na celu modernizacje zespołu napędowego samolotu. Obejmowały one modyfikację dysz wylotowych silników, instalacje cyfrowego układu sterowania FADEC, modyfikacje wlotów powietrza do silników. W 2005 roku podpisano kontrakt na modernizację systemów ratunkowych załogi samolotu. W jego ramach zainstalowano fotele wyrzucane Martin-Baker MkUS16T. Podjęte programy utrzymywały samoloty w powietrzu jednak czas ich trwania ulegał wydłużeniu, generując dodatkowe koszty szkolenia. Z drugiej strony, skala problemów technicznych była na tyle duża, iż od 2011 roku gotowość do lotu floty używanych 431 Talonów spadła poniżej 75%, co samo w sobie było wartością nie do zaakceptowania przez AETCTalon upgrades continue, „United States Air Force Air Power Yearbook 2019”, nr 4 (2018), s. 19, . Tym niemniej brak rozstrzygnięć wobec wymiany samolotów zmusił siły powietrzne do dalszych prac modernizacyjnych. 30 sierpnia 2016 roku amerykańskie lotnictwo ogłosiło przetarg na dostawę nowych kompletów skrzydeł do T-38. Trwa kolejny już program Pacer Classic III, w ramach którego na 150 samolotach zmodernizowana zostanie struktura płatowca. 4 stycznia 2016 roku Departament Obrony poinformował o przyznaniu firmie Boeing kontraktu na integracje awioniki i wsparcie logistyczne eksploatacji pozostałych w służbie Talonów do stycznia 2026 roku. Obecne szacunki, wskazują rok 2029 jako ostatni rok eksploatacji T-38Michał Gajzler, Nowy samolot szkolny USAF, „Nowa Technika Wojskowa”, nr 10 (2016), s. 72–79, Łukasz Pacholski, Kolejny krok w sprawie wyboru następcy Talonów, „Nowa Technika Wojskowa”, nr 5 (2015), s. 72–73, Nowe skrzydła dla Talonów, „Lotnictwo”, nr 10-11 (2016), s. 6, .
Od 2015 roku przedstawiciele US Air Force informowali Kongres Stanów Zjednoczonych o narastających brakach personelu latającego. W 2017 roku, generał Gina Grosso, zastępca szefa sztabu sił powietrznych ds. personelu (Deputy Chief of Staff for Manpower, Personnel and Services) określiła sytuację mianem kryzysu. Trwająca nieprzerwanie wojna z terroryzmem wymaga od sił powietrznych ciągłego zaangażowania swoich środków w różnych miejscach świata, znacząco większego niż w okresie tuż po zakończeniu zimnej wojny. Aktywność operacyjna zużywa dostępny sprzęt, ale również powoduje odpływ wykwalifikowanych załóg do cywilnego sektora, oferującego większą gratyfikacje finansową. Problem dotyczy zarówno United States Air Force, jak również lotnictwa United States Navy i United States Marine Corps. Zmusza to Siły Powietrzne do zaspokajania rosnących potrzeb osobowych poprzez wdrażania jak najbardziej efektywnych systemów treningowych, zdolnych do wyszkolenia nowych pilotów. Z drugiej strony proces wprowadzania do linii najnowszej piątej generacji samolotów Lockheed Martin F-35 Lightning II stawia bardzo wysokie wymagania zarówno dla obsługujących go pilotów, jak i systemów szkolących personel przeznaczony do ich obsługi. Wymienionym zadaniom nie jest w stanie podołać T-38Lon Nordeen, T-7A Red Hawk, „Air International”, nr 11 (2019), s. 58–63, Niski poziom gotowości operacyjnej samolotów USMC i US Navy, „Lotnictwo”, nr 6 (2017), s. 4–5, .
Program T-X thumb|Leonardo T-100 thumb|KAI FA-50, na bazie tej maszyny powstał biorący udział w konkursie T-50A thumb|Textron AirLand Scorpion thumb|ATG Javelin