Przekazy Polskiej Krajowej Kasy Pożyczkowej – przekazy własne na okaziciela Polskiej Krajowej Kasy Pożyczkowej, wyemitowane 20 listopada 1923 r. na kwoty i marek polskich, pełniące rolę papierowych znaków pieniężnych w ostatnich miesiącach przed wprowadzeniem złotego, będącego efektem reformy walutowej Władysława Grabskiego.
W pierwszych latach istnienia II Rzeczypospolitej, gdy w obiegu pozostawała przejęta po czasach okupacji z I wojny światowej marka polska, walka o ustalenie granic oraz negatywne zjawiska gospodarcze stały się przyczyną systematycznie rosnącej inflacji. Zjawisko to zaczęło przyspieszać na początku 1922 r. Wtedy też 5 kwietnia pojawił się w obiegu pierwszy tzw. nominał inflacyjny, o wartości marek polskich. Po pół roku wprowadzono banknot , a w połowie 1923 r. – marek polskich. W wyniku hiperinflacji w grudniu 1923 r. był już w obiegu najwyższy nominał – marek polskich. Trwały przygotowania do wprowadzenia w pierwszej połowie 1924 r. marek polskich, co jednak ostatecznie się nie stało.
Razem z nominałami milionowymi wyemitowanymi z datą 20 listopada 1923 r. Polska Krajowa Kasa Pożyczkowa wydrukowała z tą samą datą i wprowadziła do obrotu przekazy własne na okaziciela na kwoty i marek polskich.
Przekazy uczestniczące w obrocie pieniężnym i niebędące jednocześnie banknotami były słabo zabezpieczone przed fałszowaniem. Wydrukowano je na papierze o wymiarach 190 x 91 mm ze znakiem wodnym – plecionka z falistych taśm – w Państwowych Zakładach Graficznych w Warszawie. Na awersie umieszczono ozdobny gilosz oraz tekst o wypłacie okazicielowi do dnia 31 marca 1924 roku kwoty, na którą papiery te opiewały. Rewers przekazu pozostawał czysty (niezadrukowany).
Zobacz też
banknoty Polskiej Krajowej Kasy Pożyczkowej (1919–1923) banknoty Polskiej Krajowej Kasy Pożyczkowej (1916–1917) Polska Krajowa Kasa Pożyczkowa marka polska banknoty polskie
Przypisy
markowe 1923 1923