Jan Branecki herbu Radwan (ur. 1601 w Gnieźnie, zm. 1655 w Poznaniu) – polski duchowny rzymskokatolicki, biskup pomocniczy poznański, wikariusz generalny i oficjał poznański, scholastyk warszawski, kanonik gnieźnieńskiej kapituły katedralnej w 1645 roku, sekretarz Władysława IV WazyPrałaci i kanonicy katedry metropolitalnej gnieźnieńskiej od roku 1000 aż do dni naszych. Podług źródeł archiwalnych, opracował Jan Korytkowski, t. I, Gniezno 1883, s. 71., doktor obojga praw.
Życiorys Syn BartłomiejaRodzina, herbarz szlachty polskiej, t. I, Warszawa 1904, s. 272.. 25 września 1651 papież Innocenty X prekonizował go biskupem pomocniczym poznańskim oraz biskupem in partibus infidelium enneńskim. Brak informacji, kiedy i od kogo przyjął sakrę biskupią.
W czasie potopu szwedzkiego został rozstrzelany przez Szwedów w katedrze poznańskiej za sprzeciwienie się próbie odprawienia w niej nabożeństwa luterańskiego.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Biskupi koadiutorzy i pomocniczy I Rzeczypospolitej Kategoria:Biskupi poznańscy Jan Branecki Kategoria:Doktorzy obojga praw (I Rzeczpospolita) Kategoria:Duchowni diecezji poznańskiej (I Rzeczpospolita) Kategoria:Kanonicy gnieźnieńskiej kapituły katedralnej Kategoria:Ludzie urodzeni w Gnieźnie Kategoria:Ofiary prześladowań antykatolickich w I Rzeczypospolitej Kategoria:Sekretarze Władysława IV Wazy Kategoria:Scholastycy kapituły kolegiackiej św. Jana Chrzciciela w Warszawie Kategoria:Straceni przez rozstrzelanie Kategoria:Urodzeni w 1601 Kategoria:Zmarli w 1655