Antoni Wieniarski (ps. Grzegorz Kostrzewa; ur. 20 stycznia 1823 Wierzchowinie, zm. 30 maja 1870 w Warszawie) – polski powieściopisarz i literat warszawski. Uznawany za jednego z najlepszych znawców życia Warszawy tamtego okresu. W jego twórczości znajduje się wiele opisów ówczesnej epoki.
Życiorys Od dziecka cierpiał na "ułomność ciała" i cechował się słabym zdrowiem. Początkowo pisał opowiadania do Gazety Codziennej. W 1848 roku otrzymał pracę w charakterze urzędnika w kancelarii Zamoyskich i od tamtej pory mieszkał w Warszawie. Publikował artykuły w gazetach, często używając pseudonimu. Pisał także utwory dramatyczne, które wystawiane były w warszawskich teatrach, a także publikowane.
Twórczość Wysokie w XVII wieku czyli Aryjanie w Polsce (Warszawa 1851) Powieści Historyczne (Warszawa 1852) Obrazki Lubelskie (Warszawa 1854) Pogadanki. Szkice teraźniejszości i przeszłości (Warszawa 1854) Nasze strony i nasi ludzie, zbiór powieści historycznych, obrazków tegoczesnych, wspomnień i życiorysów (Warszawa 1855) Ulicznik Warszawski (Warszawa 1856) Nad Wisłą (Warszawa 1857) Warszawiacy i Hreczkosieje (Warszawa 1857) Szwaczka Warszawska (Warszawa 1857) Warszawa i Warszawianie, Szkice towarzyskie i obyczajowe (Warszawa 1857) Powieści z podań i z dziejów polskich (Warszawa 1860)
Przypisy
Bibliografia Encyklopedyja Powszechna Tom XXVI, Warszawa 1867 Bibliografia Polska XIX. Stólecia Tom V, Kraków 1880
Kategoria:Varsavianiści Kategoria:Urodzeni w 1823 Kategoria:Zmarli w 1870