Konstanty Emil Łotocki (ur. 24 stycznia 1890 w Wadowicach, zm. 16–19 kwietnia 1940 w Katyniu) – major intendent Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys Był synem Emila i Anastazji z Bazarów. 30 czerwca 1910 zakończył naukę w klasie ósmej c. k. III Gimnazjum w Krakowie ze zdanym egzaminem dojrzałości. Był członkiem szkolnej orkiestry dętej.

W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej armii. Na stopień podporucznika sanitarnego został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1917. Jego oddziałem macierzystym był 13 pułk piechoty.

W Wojsku Polskim od 1920. 20 maja 1920 został awansowany z dniem 1 kwietnia 1920 porucznikiem sanitarnym. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 13 pułku piechoty.

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku. W 1922 jako kapitan był komendantem kadry X baonu sanitarnego. W lutym 1926 został zatwierdzony na stanowisku pełniącego obowiązki kierownika I referatu administracji rezerw i zastępcy komendanta Powiatowej Komendy Uzupełnień Ostrowiec. W 1930 został przeniesiony z działu sanitarnego do działu kancelaryjnego w korpusie oficerów administracyjnych. Z dniem 1 listopada 1932 został wysłany na czteromiesięczną praktykę u płatnika 25 pułku ułanów w Prużanie. Po zakończeniu praktyki został przeniesiony do 25 puł na stanowisko płatnika, a z dniem 15 sierpnia 1933 roku przeniesiony do korpusu oficerów intendentów. Od 1935 (a od 1936) w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1936 i pierwszą lokatą służył w Kierownictwie Zaopatrzenia Intendentury na stanowisku kierownika referatu rachuby pieniężnejRyszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik Oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków 2006, s. 337, 506.

W czasie kampanii wrześniowej dostał się do sowieckiej niewoli. Według stanu z kwietnia 1940 był jeńcem kozielskiego obozu. Ostatnią wiadomość od Łotockiego wysłaną z Kozielska żona otrzymała 24 grudnia 1939. Między 15 a 17 maja 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika smoleńskiego obwodu NKWD (lista nr 029/1 poz. 89 z 13 kwietnia 1940). Został zamordowany między 16 a 19 kwietnia 1940 przez NKWD w lesie katyńskim. Prawdopodobnie zidentyfikowany podczas ekshumacji prowadzonej przez Niemców w 1943, zapis w dzienniku ekshumacji z 13.05.1943 pod numerem 1681. Prawdopodobnie figuruje na liście AM-217-1861 (jako nierozpoznany oficer - major) i liście Komisji Technicznej PCK pod numerem: GARF-66-01861 (jako nierozpoznany major). Przy tych szczątkach znaleziono kartę pocztową z adresem nadawcy Z. Łotocka, Gdańska 2 m 25, Warszawa. Nazwisko wraz z inicjałem imienia, oraz miejsce nadania przesyłki pokrywają się z danymi małżonki majoraAuswaertiges Amt – Amtliches Material Zum Massenmord Von Katyn, Berlin 1943, s. 257.. Pośród czterech oficerów o nazwisku Łotocki tylko Konstanty mieszkał w Warszawie, co wskazuje prawie jednoznacznie na Konstantego Łotockiego. Znajduje się na liście ofiar (pod nr 01861) opublikowanej w Gońcu Krakowskim nr 127, w Nowym Kurierze Warszawskim nr 133 z 1943. W Archiwum Robla (pakiet 0747-05) w rzeczach znalezionych przy ppor. rez. Feliksie Gadomskim znajduje się kalendarzyk z zapisanym nazwiskiem Łotockiego. Postanowieniem Sądu Grodzkiego w Krakowie I Zg. 688/48 z dnia 21.06.1949 został uznany za zmarłego.

Był żonaty z Zofią, miał dwójkę dzieci. Mieszkał w Warszawie.

Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło decyzją Nr 439/MON z 5 października 2007 awansował go pośmiertnie na stopnień podpułkownikaDecyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia Krzyż Walecznych Złoty Krzyż Zasługi – 25 maja 1939 „za zasługi w służbie wojskowej”. Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Krzyż Kampanii Wrześniowej – pośmiertnie 1 stycznia 1986.

Zobacz też jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku) obozy NKWD dla jeńców polskich ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Katyniu

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Lista starszeństwa oficerów zawodowych Korpusu Sanitarnego, Warszawa, Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1930. Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923. Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924. Rocznik Oficerski 1928. Warszawa. Ministerstwo Spraw Wojskowych. 1928. Rocznik Oficerski 1932. Warszawa. Ministerstwo Spraw Wojskowych. 1932.

Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik Oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. .

Kategoria:Ludzie urodzeni w Wadowicach Kategoria:Majorowie intendenci II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kampanii Wrześniowej 1939 r. Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego zamordowani w Katyniu Kategoria:Pochowani na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu Kategoria:Polacy – oficerowie armii austro-węgierskiej Kategoria:Polacy – żołnierze Cesarskiej i Królewskiej Armii w I wojnie światowej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1890 Kategoria:Zmarli w 1940