Gallimim (Gallimimus) – rodzaj wymarłego dinozaura, teropoda z grupy ornitomimozaury i rodziny ornitomimów, żyjącego na terenach współczesnej Mongolii w epoce kredy późnej, około 70 milionów lat temu. Jest to największy przedstawiciel ornitomimów, osobnik dorosły osiągał 6 m długości, 1,9 m wysokości i ważył około 440 kg. Mógł być pokryty piórami, co potwierdzono u jego bliskich krewnych. Niewielka, lekka głowa nosiła duże, skierowane na boki oczy. Długi w porównaniu z innymi ornitomimami pysk był szerszy i bardziej zaokrąglony na czubku niż u innych gatunków. Zęby nie występowały, ich brak zastępował keratynowy dziób. Żuchwa była delikatna. Wiele kręgów nosiło otwory wskazujące na przestrzenie powietrzne w środku. Szyja względem tułowia była długa. Ręce względnie najkrótsze spośród ornitomimozaurów, kończyły się trzema palcami o zakrzywionych szponach. Przednie kończyny wydawały się słabe w porównaniu z długimi tylnymi.
Skamieniałości osobników w różnych stadiach rozwoju odkryła polsko-mongolska wyprawa paleontologiczna na pustyni Gobi na terenie Mongolii w latach 60. XX wieku. Duży szkielet z tego regionu został obrany holotypem nowego rodzaju i gatunku Gallimimus bullatus w 1972. Nazwa rodzajowa oznacza "naśladujący kurę", odwołuje się do podobieństw łączących kręgi szyjne zwierzęcia z grzebiącymi (kurakami). Epitet gatunkowy wywodzi się od bulli, amuletu noszonego przez starożytnych Rzymian w młodości – bullowata struktura widniała u podstawy czaszki gallimima. W tamtych czasach skamieniałości Gallimimus stanowiły najkompletniejsze i najlepiej zachowane pozostałości ornitomima, rodzaj pozostaje jednym z najlepiej poznanych przedstawicieli tej grupy. Rodzina ornitomimów zalicza się do grupy ornitomimozaurów. Za najbliższego krewnego gallimima uznano również pochodzącego z Mongolii anserimima.
Jako ornitomim Gallimimus był rączym zwierzęciem, dzięki swej szybkości zdolnym do ucieczki przed drapieżnikami. Osiąganą przezeń prędkość szacuje się na 42-56 km/h. Mógł dysponować dobrym wzrokiem i inteligencją porównywalną z obserwowaną u bezgrzebieniowców. Mógł wieść życie w grupach, na co wskazuje odkrycie kilku osobników zachowanych w jednej skale. Wysnuwano różne teorie co do diety gallimima i innych ornitomimów. Znacznej ruchomości szyja mogła pomagać w wynajdywaniu niewielkiej zdobyczy na ziemi, ale zwierzę mogło też być oportunistycznym wszystkożercą. Sugerowano także, że gallimim wykorzystywał niewielkie kolumnowe struktury dzioba do filtrowania wody, choć struktury te mogły też być grzebieniami służącymi żerowaniu na twardym pokarmie roślinnym, co wskazywałoby na roślinożerność. Gallimimus to najczęściej spotykany ornitomimozaur formacji Nemegt, gdzie żył pośród swych krewnych anserimima i deinocheira. Przedstawiono go w filmie Park Jurajski, w istotnej – w historii efektów specjalnych – scenie, ukazując go zgodnie z popularnym poglądem w sposób przypominający ptaka.
Budowa thumb|Porównanie wielkości gallimima i człowieka Gallimimus jest największym znanym przedstawicielem rodziny ornitomimów. Holotyp będący dorosłym osobnikiem (okaz IGM 100/11) mierzył około 6 m długości oraz 1,9 m wysokości w biodrach. Jego czaszka mierzyła 330 mm długości, a kość udowa miała 660 mm. Masę ciała zwierzęcia szacuje się na 440 kg. Dla porównania osobnik młodociany ZPAL MgD-I/94 mierzył około 2,15 m długości, 0,79 m wysokości w biodrach i ważył około 26 kg. W oparciu o skamieniałości blisko spokrewnionego ornitomima wiadomo, że ornitomimozaury były upierzone. Osobniki dorosłe miały przypominające skrzydła struktury, na co wskazuje obecność pozostałości po wypustkach na kości łokciowej. Za życia wyrastały w tym miejscu lotki.
Czaszka thumb|left|Rekonstrukcja głowy i szyi, Muzeum Historii Naturalnej w Londynie W porównaniu z kręgosłupem głowa gallimima była bardzo mała i lekka. Dzięki długiemu pyskowi czaszka gallimima była dłuższa niż u innych ornitomimów, a pysk cechował się łagodnie opadającym górnym profilem; cecha ta u osobników młodocianych była mniej wydatna. Boczny profil odróżniał gallimima od innych ornitomimów także brakiem zwężenia ku przedniej połowie, dolny przedni brzeg kości przedszczękowej na przedzie szczęki kierował się do góry zamiast przebiegać horyzontalnie. Widziany z góry pysk przyjmował kształt łyżkowaty, szeroki i zaokrąglony u czubka (U-kształtny), podczas gdy był on raczej V-kształtny u północnoamerykańskich ornitomimów. Duże oczodoły kierowały się ku bokom, jak u innych przedstawicieli tej samej rodziny. Okolica skroniowa po bokach czaszki za oczami była głęboka, a okno podskroniowe (niższy z otworów leżących za oczodołem) – niemal trójkątny i mniejszy od spotkanego u blisko spokrewnionego strutiomima. Sklepienie czaszki z tyłu, wzdłuż kości ciemieniowych, zdobiły głębokie ślady po przyczepach mięśni. Cienkościenna, wydrążona kość przyklinowa tworzyła gruszkowatą, bulwiastą strukturę z płytką zmarszczką otwierającą się u podstawy czaszki. Nozdrza wewnętrzne były duże, leżały daleko z tyłu za podniebieniem, w związku z obecnością rozległego podniebienia wtórnego, częstego u ornitomimów.
Delikatna żuchwa, budowana przez cienkie kości, była smukła i płytka od przodu, pogłębiała się nieco w kierunku zadnim. Jej przód przywodził na myśl łopatę, ze szparą pomiędzy koniuszkami szczęki i żuchwy nawet przy zamkniętych ustach. Przypomina to budowę współczesnej mewy siwej. Wyrostek zastawowy, miejsce przyczepu mięśni poruszających żuchwą u jej tylnej części, był dobrze rozwinięty, składał się głównie z kości kątowej. Największą kością żuchwy była natomiast kość nadkątowa, co stanowi często spotykaną u teropodów cechę. Okno żuchwowe, skierowany ku bokowi otwór w żuchwie, było wydłużone i względnie małe. Nie występował wyrostek dziobiasty ani kość nadzębowa, ich nieobecność stanowi cechę często obserwowaną wśród zaopatrzonych w dzioby teropodów, takich jak ornitomimozaury, terizinozaury i ptaki, w przeciwieństwie do innych teropodów. Kształt i proporcje czaszki zmieniały się znacznie w trakcie wzrostu zwierzęcia. Tył czaszki i oczodoły zmniejszały swój względny rozmiar, podczas gdy wydłużał się pysk. Podobne zmiany obserwuje się u dzisiejszych krokodyli. Czaszka była też proporcjonalnie większa u osobników młodszych. Szczęka ani żuchwa Gallimimus nie nosiły zębów, ich przednie części pokrywał zbudowany z keratyny rogowy dziób (rhamphotheca). Mógł on zajmować mniejszą ich część niż u północnoamerykańskich krewnych, na co wskazuje nieobecność otworów odżywczych w kości szczękowej. Wewnętrzna powierzchnia dzioba rozwijała małe, gęsto upakowane, równomiernie rozłożone struktury kolumnowe, których właściwa natura pozostaje wciąż przedmiotem debaty. Najdłuższe z nich leżały u przodu, podczas gdy coraz niższe z tyłu.
Kręgosłup thumb|upright|left|Struktury pneumatyczne w kręgach ogonowych Shenzhousaurus (A) oraz szyjnych (B, C, D), grzbietowych (E), krzyżowych (F, G) i ogonowych (H) Gallimimus Kręgosłup Gallimimus liczył 64–66 kręgów, a więc mniej niż u innych ornitomimów. Trzony były platyceliczne, o płaskiej powierzchni przedniej i wklęsłej tylnej. Wyjątek stanowiło sześć pierwszych kręgów ogonowych, których tylna powierzchnia również była płaska, a także kręgi końca ogona – amfiplatyczne, o obu powierzchniach płaskich. Wiele trzonów miał otwory zwane pleurocelami, będąc zapewne kośćmi pneumatycznymi (ich wydrążone otwory wypełniały worki powietrzne). Szyję wspierało 10 kręgów szyjnych, długich i szerokich z wyjątkiem dźwigacza, pierwszego kręgu łączącego się z tyłem głowy. Atlas różnił się od spotykanego i innych Ornithomimidae, jako że powierzchnia jego intercentrum pochylała się do dołu w kierunku tylnym zamiast być wklęsła i skierowana ku przodowi. Szyja wydaje się proporcjonalnie większa względem tułowia niż u innych ornitomimów. Dzieliła się ona na dwie odrębne części: proksymalne kręgi szyjne cechowały się prawie trójkątnymi trzonami w widoku z boku i zwężającymi się ku tyłowi, miały też niskie łuki kręgowe i krótkie, szerokie wyrostki stawowe (zygapofyzy). Dystalne kręgi szyjne miały cewkowate trzony ze stopniowo coraz wyższymi i dłuższymi, cienkimi wyrostkami stawowymi. Otwory w kręgach były małe i owalne. Z tylnych części kręgów wychodziły wyrostki kolczyste tworzące długie, niskie i ostre grzebienie, nie licząc kręgów szyjnych położonych najbardziej z tyłu.
Grzbiet Gallimimus wspierało 13 kręgów grzbietowych o cewkowatych, krótkich trzonach, głębszych i dłuższych ku tyłowi. Wyrostki poprzeczne, służące połączeniom z żebrami, o nieznacznie większej długości w miarę przesuwania się ku tyłowi. Dwa pierwsze kręgi grzbietowe nosiły głębokie otwory pneumatyczne, podczas gdy kolejne miały jedynie płytkie doły. Wydatne wyrostki kolczyste przypominały kształtem trójkąt bądź czworokąt. Kość krzyżową budowało 5 kręgów krzyżowych raczej równej długości. Trzony miały cewkowate, boki spłaszczone, nosiły też zagłębienia, które u niektórych okazów przechodziły w głębokie otwory. Wyrostki kolczyste przyjmowały kształt prostokątny, były szerokie i wyższe niż ich odpowiedniki odcinka grzbietowego. Wyższe bądź równe wysokości górnego brzegu talerza kości biodrowej, były oddzielone od siebie, podczas gdy u innych Ornithomimidae występowały połączone. Ogon obejmował od 36 do 39 kręgów o trzonach z przodu cewkowatych, z tyłu prawie trójkątnych, w poprzek wydłużonych. Wyrostki kolczyste miały wysokie a płaskie, coraz mniejsze ku tyłowi, gdzie przechodziły w coś na kształt grzebienia. Jedyną oznakę pneumatyczności stanowiły głębokie doły pomiędzy wyrostkami kolczystymi i wyrostkami poprzecznymi dwóch pierwszych kręgów ogonowych. Wszystkie kręgi przedkrzyżowe prócz dźwigacza miały żebra, przy czym żebra szyjne wiązały się z odpowiadającymi im kręgami tylko u osobników dorosłych. thumb|Rekonstrukcja pokazująca upierzonego osobnika dorosłego, bazująca na znalezisku ornitomima
Kończyny Łopatka, krótka i zakrzywiona, była cienka na przednim końcu i gruba na tylnym. Względnie słabo łączyła się z kością kruczą, dużą i grubą z góry na dół. Ogólnie kończyny przednie nie różniły się istotnie od swych homologów innych ornitomimów. U wszystkich przedstawicieli tej rodziny były one względnie słabe. Kość ramienna, prawie okrągła w przekroju, była długa i skręcona. Jej górna część nosiła względnie niewielki grzebień naramienno-piersiowy, zapewniający niewielką powierzchnię przyczepu mięśni poruszających kończyną przednią. Smukła, długa i słabo skręcona kość łokciowa cechowała się prawie trójkątnym trzonem. Osobniki dorosłe miały spory wyrostek łokciowy, u okazów młodocianych był on słabiej rozwinięty. Długa i smukła kość promieniowa miała koniec bliższy nieco szerszy od dalszego. Dłoń była proporcjonalnie krótka w porównaniu z dłońmi innych ornitomimozaurów. Cechowała się też najniższym wśród przedstawicieli rzeczonej grupy stosunkiem swej długości do długości kości ramiennej. Poza tym nie przedstawiała istotnych odmienności. Kończyła się trzema palcami podobnej do siebie budowy. Najsilniejszy był pierwszy z nich, czyli kciuk. Potem następował drugi, najdłuższy z palców, trzeci zaś był najsłabszy. Paliczki dystalne były silne, trochę zakrzywione (najbardziej w przypadku kciuka) i spłaszczone bocznie z głębokim rowkiem na każdym boku. Paliczki te również przypominały się wzajemnie, trzeci był trochę mniejszy od poprzednich. Przednie kończyny stawały się proporcjonalnie dłuższe w czasie wzrostu.