Mazarine Pingeot, oficjalnie Mazarine Marie Mitterrand Pingeot (od 2016 roku według rejestru cywilnego, ur. 18 grudnia 1974 w Awinionie) – francuska pisarka, profesor nadzwyczajny i doktor filozofii. Obecnie wykłada na VIII Paryskim Uniwersytecie w Saint-Denis. Jest także felietonistką kulturalną i dyrektorką Instytutu François-Mitterranda Institut François-Mitterrand..
Mazarine Pingeot jest autorką licznych powieści, w których regularnie porusza tematy macierzyństwa i dzieciństwa, sur Salondulivrebeyrouth.org..
Córka François Mitterranda, prezydenta Francji w latach 1981 do 1995 i Anne Pingeot, historyczki sztuki. W 1994 roku wyszło na jaw istnienie drugiej rodziny urzędującego prezydenta i jego córki Mazarine, co było wcześniej tajemnicą poliszynela, a od tego momentu było szeroko komentowane w mediach.
Biografia Dzieciństwo i młodość Córka François Mitterranda i Anne Pingeot„Historia Mazarine Pingeot, ukrytej córki François Mitterranda”. (którzy przez 30 lat trzymali swój związek w tajemnicy« Anne Pingeot, la discrète révélée (1/5): Jeune fille en voie d’émancipation », France Culture, 17 octobre 2016 (lire en ligne, consulté le 3 mars 2018).), uczęszczała do szkoły Saint-Benoît i do prestiżowego liceum Henryka IV w Paryżu. We wrześniu 1994 roku rozpoczęła naukę w École Normale Supérieure de Fontenay-Saint-Cloud (zajmując w konkursie 4 miejsce z 35). W 1997 zdobywa uprawnienia do nauczania na uniwersytecie (agrégation). Mazarine Pingeot wykłada najpierw na Uniwersytecie w Prowansji (w Aix-en-Provence)Mazarine Pingeot, France Inter., później w Liceum Colbert w Paryżu, a następnie otrzymuje stanowisko profesora nadzwyczajnego na Uniwersytecie Paris VIII.
25 stycznia 1984 r. François Mitterrand oficjalnie uznał ją za swoją córkę. Jean-Edern Hallier już w 1982 r. próbował ujawnić ojcostwo Mitterranda, entretien avec Jean-Pierre Thiollet par Sébastien Bataille, Causeur, 8 octobre 2016., a następnie w marcu 1984 r.chciał to publikować w swym dziele Utracony Honor François Mitterranda, którego tytuł na początku miał brzmieć Mitterrand i Mazarine; Prezydentowi udało się zniszczyć książki przed publikacjąPaul Webster, Mitterrand: l’autre histoire, 1945-1995, Éditions du Félin, 1995, p. 191.. Dopiero w listopadzie 1994 r. Paris Match opublikował zdjęcie Mazarine i jej ojca przy wyjściu z restauracji Le Divellec sur le site du magazine Paris Match..
Kariera literacka W 1998 r. publikuje pierwszą książkę pod tytułem Pierwsza powieść, która cieszy się szerokim zainteresowaniem mediów, ale jest różnie oceniana przez krytyków« [...] un livre touffu, [...] encore un peu embarrassé. », selon , Le Monde, 3 avril 1998.. Książka sprzedaje się w 60 000 egzemplarzy i jest tłumaczona na wiele języków.. Rozpoczyna karierę dziennikarską (przez jakiś czas publikuje felietony w magazynie Elle), a w 2000 r. publikuje powieść Zeyn ou la Reconquête, która została o wiele gorzej przyjęta niż poprzednia, niemniej jednak utwierdza jej pozycję do tego stopnia, że stała się inspiracją do kilku pastiszów.Na początku kariery literackiej Mazarine Pingeot nie cieszyła się przychylnością krytyków literackich. Nelly Kaprièlian, z magazynu Inrockuptibles opisała jej przypadek w zwięzłej formule: « Mazarine Pingeot, (…) ponieważ jest córką niewielu z francuskich prezydentów, którzy czytali, zawsze wierzyła i starała się nas przekonać, że ona z kolei „pisała”.
W 2003 roku była felietonistką literacką w programie Field dans ta chambre Michela Fielda, a od 2004 roku w Ça balance à Paris w Paryżu, ponownie z Michelem Fieldem występowała na kanale telewizyjnym Paris Première. Rok 2003 to także publikacja eseju Powiedzieli mi, kim jestem, w którym pisze o swoich lekturach. Forma eseju – notatki z lektury związane z jej osobistymi doświadczeniami, spodobała się części krytyków« Autant ses romans sont tartes, autant cet essai littéraire est sympathique. » écrit dans Le Figaro le 6 mai 2003..
W lutym 2005 roku w wydawnictwie Julliard ukazała się jej czwarta książka Bouche cousue (Buzia na kłódkę). Ta autobiograficzna opowieść w formie pamiętnika sprzedaje się w 200 000 egzemplarzy ..
Wraz ze swoją przyjaciółką Sophie Nordmann tworzy serię wydawniczą Nowe mitologie, poświęconą naukom humanistycznym w wydawnictwie Robert Laffont.
W tym samym czasie udziela się w radiu Europe 1 (Troje na huśtawce z Constance Chaillet), France Culture (La Part d’enfance z Jean-Michel Djianem, audycja daje początek książce).
W dziesiątą rocznicę śmierci ojca, w styczniu 2006 r. pisze przedmowę do książki Stéphane’a Trano, Mitterrand, une affaire d’amitié (Mitterrand, sprawa przyjaźni), w której po raz pierwszy jej perspektywa zestawiona została z relacją jej przyrodniego brata, Jeana-Christophe’a Mitterranda. Jest również autorką przedmowy do rozmowy między jej ojcem a Marguerite Duras, zatytułowanej Le Bureau de poste de la rue Dupin (Poczta przy Rue Dupin) oraz do innych książek.
Mazarine Pingeot w dalszym ciągu pojawia się w programie telewizyjnym Ça balance à Paris emitowanym na kanale Paris Première, od 2010 prowadzonym przez Erica Naulleau.
Obroniła pracę dyplomową na temat René Descartes na Uniwersytecie Paris VIIItheses.fr..
Życie prywatne Mazarine Pingeot była związana z prezenterem Ali Baddou w latach 1992–1998Elise Petter, « Ali Baddou est-il en couple ou célibataire? », terrafemina.com, 6 juin 2015..
W 2001 roku poznała Mohameda Ulad-Mohanda w Villa Medici w Rzymie, gdzie był on wówczas rezydentem. Mają syna Astora, urodzonego 11 lipca 2005 r. i dwie córki, Tarę, urodzoną 5 października 2007 r. i Marie, urodzoną 21 grudnia 2009 r. na stronie internetowej magazynu Gala. Rozstali się w 2014 r.
31 sierpnia 2014 r. Mazarine Pingeot i Didier Le Bret upublicznili swój związek, występując razem na targach książki La Forêt des livres w Chanceaux-près-Loches (Indre-et-Loire)Caroline Michel, « Le compagnon de Mazarine, nouvel homme clé du renseignement », tempsreel.nouvelobs.com, 5 juin 2015 (lire en ligne).. Pobrali się 1 lipca 2017 r. w Paryżu w obecności François Hollande’a i Julie Gayet« François Hollande s’affiche avec Julie Gayet au mariage de Mazarine Pingeot », sur lexpress.fr, 7 juillet 2017 (consulté le 21 juillet 2017)..
8 listopada 2016 r. oficjalnie zmieniła nazwisko z Pingeot na „Mitterrand Pingeot”, ale nadal używa swojego pseudonimu literackiego „Mazarine Pingeot”« Journal officiel du 10 novembre 2016 (texte 111- Annonces) – Décret du 8 novembre 2016 portant changements de noms – NOR: JUSN1629212D » (consulté le 22 novembre 2017)..
Dzieła 1998: Pierwsza powieść, Julliard. . 2000: Zeynn lub rekonkwista, Julliard. . 2003: Powiedzieli mi, kim jestem, Julliard. . 2005: Szyte usta, Julliard. . 2007: The Doll Cemetery, Julliard. . 2010: Mara, Julliard. . 2011: Dla przypomnienia, Julliard, . 2011: Wywiad z Descartes, Plon, . 2012: Dobry mały żołnierzu, Julliard . 2013: Część dziecięca: 24 wywiady z Mazarine Pingeot i Jean-Michel Djian, Julliard . 2014: The Daily Invasions, Julliard, . 2016: Dyktatura przejrzystości, Robert Laffont, . 2017: Théa, Julliard, . 2018: Magda, Julliard
Inne Od 8 kwietnia 2007 r. jest matką chrzestną Village du Livre Ambierle w Loire. Od 22 stycznia 2010 r. do marca 2011 r. we współpracy z Dailymotion prowadziła internetowy program Le Café, poświęcony osobistym zwierzeniom. Jest członkiem komitetu naukowego festiwalu Philosophia, który odbywa się co roku w Saint-Emilion.
Przypisy
Kategoria:Francuscy autorzy pamiętników i dzienników Kategoria:Francuscy dziennikarze Kategoria:Francuscy felietoniści Kategoria:Francuscy prozaicy XX wieku Kategoria:Francuscy prozaicy XXI wieku Kategoria:Ludzie urodzeni w Awinionie Kategoria:Pisarze związani z Awinionem Kategoria:Prozaicy francuskojęzyczni Kategoria:Urodzeni w 1974