Christina Koch

Christina Hammock Koch /koʊk/ (ur. 29 stycznia 1979 w Grand Rapids w stanie Michigan) – inżynier, astronautka NASA z 21. Grupy Astronautów NASA (rocznik 2013). Uczestniczka misji na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej, 18 października 2019 wraz z Jessicą Meir przeprowadziła pierwszy spacer kosmiczny przeprowadzony wyłącznie przez kobiety. 17 listopada Koch, pod nickiem Astro Christina, jako pierwsza edytowała Wikipedię, będąc w kosmosie. W kwietniu 2026 roku brała udział w misji Artemis II, stając się tym samym pierwszą kobietą w historii przebywającą w okolicy Księżyca.

Życie prywatne i edukacja Córka Barbary Johnsen z Frederick, Maryland i dra Ronalda Hammocka z Jacksonville w Północnej Karolinie.

Urodziła się w Grand Rapids w stanie Michigan i wychowała w Jacksonville w Północnej Karolinie. Od dzieciństwa marzyła by zostać astronautką.

W 1997 roku ukończyła – prestiżowe liceum w Durham w Karolinie Północnej specjalizujące się w pogłębionym nauczaniu nauk ścisłych i matematyki. Następnie rozpoczęła studia na Uniwersytecie Stanowym Karoliny Północnej w Raleigh, gdzie uzyskała dwa licencjaty (Bachelor of Science): w dziedzinie inżynierii elektrycznej i fizyki (2001) oraz stopień magistra w dziedzinie elektrotechniki (2002). W 2001 r. ukończyła program Akademii NASA w Centrum Lotów Kosmicznych im. Roberta H. Goddarda (GSFC).

Badania i szkolenia Christina Koch pracowała nad rozwojem instrumentów wykorzystywanych w naukach o kosmosie i zdalnej inżynierii. W latach 2002–2004 jako inżynier elektryk w Laboratorium Astrofizyki Wysokich Energii Centrum Lotów Kosmicznych imienia Roberta H. Goddarda NASA przyczyniła się do stworzenia instrumentów naukowych wykorzystanych w kilku misjach NASA, które badały astrofizykę i kosmologię. W tym czasie pełniła również funkcję adiunkta w w Maryland i prowadziła tam kurs fizyki laboratoryjnej. mały|240x240px|Koch świętuje swój sukces w rozpaleniu ognia podczas treningu przetrwania na pustyni w 2013 roku W latach 2004–2007 jako pracownica naukowa Koch uczestniczyła w programie antarktycznym USA (United States Antarctic Program). W ramach pracy spędziła łącznie trzy i pół roku w regionach arktycznych i antarktycznych, w tym w Antarktyce cały zimowy sezon w amerykańskiej stacji polarnej Amundsena – Scotta, gdzie doświadczyła temperatury −44 °C, a także cały sezon w amerykańskiej stacji polarnej im. Palmera. Podczas pobytów naukowych na Antarktydzie, Koch był członkinią zespołów pożarowych oraz poszukiwawczo-ratowniczych Ocean / Lodowiec. Okres swojego pobytu na biegunie południowym opisywała później jako psychiczne i fizyczne wyzwanie: „Oznacza to miesiące bez, słońca, z tą samą ekipą i bez przesyłek pocztowych lub świeżej żywności. Izolacja, nieobecność rodziny i przyjaciół, oraz brak nowych bodźców dla zmysłów to warunki, w których musisz znaleźć strategię by prosperować.”

W latach 2007–2009 roku Koch pracowała jako inżynier elektryk na Wydziale Kosmicznym na Uniwersytecie Johnsa Hopkinsa, zajmując się rozwojem instrumentów nauk o kosmosie. Przyczyniła się do opracowania instrumentów badających cząsteczki promieniowania w misjach NASA, w tym sondy Juno i . W następnym roku Koch ukończyła pobyty w stacji polarnej Palmer na Antarktydzie i wiele sezonów zimowych na stacji Summit na lądolodzie grenlandzkim. W 2012 r. pracowała w Narodowej Administracji Oceanicznej i Atmosferycznej (NOAA): najpierw jako inżynier terenowy w Obserwatorium Baseline w NOAA w Barrow Alaska, a następnie jako szef stacji Obserwatorium Samoa Amerykańskiego.

Kariera astronautki W 2001 roku Koch ukończyła Akademię NASA w Goddard Space Flight Center (GSFC). W latach 2002–2004 pracowała jako inżynier elektryk w Laboratorium Astrofizyki Wysokoenergetycznej w GSFC.

W czerwcu 2013 r. została wybrana przez NASA do 21. Grupy Astronautów. W lipcu 2015 r. ukończyła szkolenie, które umożliwiło jej udział w misjach. Szkolenie dla astronautów, w którym brała udział, obejmowało naukowe i techniczne odprawy, intensywne szkolenie z systemów Międzynarodowej Stacji Kosmicznej, spacery kosmiczne, robotykę, trening fizjologiczny, lot szkoleniowy w T – 38 oraz szkolenie w zakresie przetrwania w wodzie i dziczy. mały|240x240px|Członkowie załogi Ekspedycji 59: Anne McClain, Oleg Kononenko i David Saint-Jacques witają nowych członków załogi, , Aleksieja Owczinina i Christinę Koch (na dole po prawej), którzy przybyli na Międzynarodową Stację Kosmiczną 14 marca 2019 roku.

Pierwsza misja 14 marca 2019 roku, na pokładzie Sojuza MS-12, Koch – wraz z Aleksiejem Owczininem i Nickiem Hague – wyruszyła na Międzynarodową Stację Kosmiczną aby przyłączyć się do załogi Ekspedycji 59 / 60 / 61.

Swój pierwszy spacer kosmiczny, Koch miała wykonać – wraz z Anne McClain – 29 marca 2019 roku. Miał to być pierwszy kobiecy spacer kosmiczny. Jednak problemy z rozmiarami skafandra spowodowały, że zamiast McClain udział w EVA wziął Hague. Pierwszy kobiecy spacer kosmiczny odbył się dopiero 18 października 2019 roku. Wzięły w nim udział Christina Koch i Jessica Meir. Był to pierwszy spacer Koch. W czasie tego spaceru kosmicznego Koch i Meir dokonały długotrwających napraw: serii aktualizacji systemów zasilania MSS i obserwatoriów fizyki.

W związku ze zmianami związanymi z agendą programu Rozwoju Załogi Lotów Komercyjnych, 17 kwietnia 2019 roku podjęto decyzję o przedłużeniu misji Koch do lutego 2020 r., co oznaczało zadanie rekordowego pobytu kobiety w przestrzeni kosmicznej; równocześnie był to pierwszy przypadek, kiedy dokonano zmiany misji NASA dla astronauty przebywającego w kosmosie po raz pierwszy. Sojuz MS-13 z Koch, Parmitano i Skworcowem na pokładzie odłączył się od Międzynarodowej Stacji Kosmicznej 6 lutego 2020 roku o 5:50 UTC i wylądował w Kazachstanie w pobliżu miasta Żezkazgan o 9:12 UTC. Powrót po ponad 328 dniach w przestrzeni kosmicznej był najdłuższym ciągłym pobytem kobiety w kosmosie. W ten sposób Christina Koch pobiła wcześniejszy rekord (289 dni) ustanowiony przez Peggy Whitson.

Wykaz lotów alt=Cała zgromadzona załoga przed pierwszym spacerem kobiecego zespołu. Po bokach kosmonautki w skafandrach kosmicznych, między nimi Luca Parmitano, za nim Morgan, Skripoczka i Skworcow.|mały|240x240px|Cała załoga MSK przed pierwszym spacerem kobiecego zespołu Loty kosmiczne, w których uczestniczyła Christina Koch№Data startuStatek kosmicznyData lądowaniaStatek kosmicznyFunkcjaCzas trwania1.14 marca 201919:14:08 UTCSojuz MS-126 lutego 202005:50:28 UTCSojuz MS-13inżynier pokładowa328 dni 13 godzin 58 minut2.1 kwietnia 2026 22:35:12 UTCOrion CM-003 Integrity11 kwietnia 2026 00:07:27 UTCOrion CM-003 Integrityspecjalista misji9 dni 1 godzina 32 minuty 15 sekund Łączny czas spędzony w kosmosie – 337 dni 14 godzin i 30 minut

Życie osobiste Christina Koch mieszka w Teksasie z mężem Robertem Kochem. Lubi podróże z plecakiem, wspinaczkę skałkową, wioślarstwo, żeglarstwo, bieganie, jogę oraz pracę społeczną, fotografię i podróże.

Nagrody i wyróżnienia Podczas pracy w NASA i Johns Hopkins, Christina Koch zdobyła wiele nagród w tym: w 2012: nagrodę , NASA Juno Mission Jupiter Energetic Particle Detector Instrument w 2012; w 2005: Medal Służby Antarktycznej z wyróżnieniem za pobyt przez cały sezon zimowy przyznany przez Kongres USA, oraz Nagrodę NASA za Osiągnięcie Grupowe, NASA Suzaku Mission za spektrometr rentgenowski;

oraz nominację do nagrody Odkrycie Roku przyznawanej przez w 2009 roku.

A także Astronaut Scholar przyznawane przez Astronaut Scholarship Foundation w latach 2000–2001.

Stowarzyszenie Uczestników Lotów Kosmicznych () przyznało jej Universal Astronaut Insignia za lot orbitalny (nr 559).

Zobacz też alfabetyczna lista astronautów grupy i oddziały astronautów

Przypisy

Linki zewnętrzne Biogram Astronautki NASA Christina H Koch na Twitterze Christina Koch na Instagramie 5 rzeczy, których nie wiedziałeś o astronautce Christinie Koch NASA Johnson Space Center, 13 marca 2019

Kategoria:Amerykańscy inżynierowie Kategoria:Urodzeni w 1979 Kategoria:Amerykańskie astronautki Kategoria:Ludzie urodzeni w Grand Rapids Kategoria:Członkowie społeczności wikipedystów