Lucjan Jan Pawłowski (ur. 10 lipca 1946 w Dąbrowie-Nowej Wsi) – polski profesor nauk technicznych, chemik. Specjalizuje się w zagadnieniach z zakresu inżynierii i ochrony środowiska. Członek korespondent Polskiej Akademii Nauk od 2010 roku.
Życiorys Absolwent Liceum Ogólnokształcącego im. Króla Kazimierza Jagiellończyka w Wysokiem Mazowieckiem (rocznik 1960, obecnie Zespół Szkół Ogólnokształcących i Policealnych). Dziewięć lat później ukończył studia chemiczne na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Doktoryzował się na Wydziale Inżynierii Środowiska Politechniki Wrocławskiej, na tej samej uczelni uzyskał również habilitację.
Wykładowca w Instytucie Inżynierii Ochrony Środowiska na Wydziale Inżynierii Środowiska Politechniki Lubelskiej. Zastępca przewodniczącego Rady Kuratorów Wydziału IV Nauk Technicznych PAN, pracował w zespołach eksperckich Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Przez rok był doradcą Lecha Wałęsy. Pełnił funkcję Przewodniczącego Rady Naukowej Instytutu Podstaw Inżynierii Środowiska PAN oraz Wiceprzewodniczącego Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Członek Polskiej Akademii Nauk, Europejskiej Akademii Nauk i Sztuk Pięknych w Salzburgu, Akademii Inżynierskiej w Polsce oraz Towarzystwa Naukowego Lubelskiego.
Uchwałą senatu Politechniki Lubelskiej z dnia 23 czerwca 2016 roku otrzymał tytuł Honorowego Profesora tej politechniki za wkład w dzieło tworzenia i rozwoju Wydziału Inżynierii Środowiska Politechniki Lubelskiej oraz wybitne osiągnięcia naukowe, organizacyjne i dydaktyczne.
Wybrane prace naukowe Współautor następujących artykułów i prac naukowych: Removal of ammonia from air by fibrous ion exchangers, The application of spent ion exchangers as fertilizer carriers in restoration of degraded soils, Influence of the Addition of Solidifying Materials on the Heavy Metals Immobilization in Sewage Sludge, Zrównoważony rozwój we współczesnej cywilizacji. Część 1: Środowisko a zrównoważony rozwój.
Autor podręcznika do chemii środowiska. Opatentował m.in. sposób odzyskiwania cyny i ołowiu ze szlamów cynowo-ołowiowych, urządzenie do usuwania siarkowodoru z biogazu oraz urządzenie podające odpady do obrotowych pieców cementowych.
Odznaczenia i wyróżnienia Uhonorowany m.in.: Nagrodami Ministra Szkolnictwa Wyższego i Techniki (dwukrotnie – 1980, 1987) Nagrodami Ministra Środowiska (dwukrotnie – 1986, 1998) Srebrnym Krzyżem Zasługi (1979) Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1990) Medalem Komisji Edukacji Narodowej (1993) Złotą Odznaką Ministra Kultury za Wkład do Rozwoju Kultury (1996) Medalem za Zasługi w Rozwoju Województwa Lubelskiego (1997) Medalem Prezesa Rady Ministrów za Zasługi dla Wynalazczości (2005) Medalem Paula Sabatiera (1983) Medalem Uniwersytetu Katolickiego w Leuven (1985) Brązowym Medalem za Zasługi dla Obronności Kraju (2007) Odznaką Honorową Ministra Środowiska za Zasługi dla Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (2009) Godnością Profesora Honorowego Chińskiej Akademii Nauk (1997)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej Kategoria:Członkowie Akademii Inżynierskiej w Polsce Kategoria:Członkowie korespondenci PAN Kategoria:Polscy inżynierowie chemicy Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej Kategoria:Odznaczeni Brązowym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju” Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Urodzeni w 1946 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Lubelskiej