Stanisław Michocki (ur. 21 października 1893 w Wiśniowczyku, zm. 27 sierpnia 1942 w Auschwitz-Birkenau) – żołnierz Legionów Polskich, armii rosyjskiej i major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, uczestnik I wojny światowej i kampanii wrześniowej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się w rodzinie Jana, urzędnika, i Magdaleny z Miśków. Do gimnazjum uczęszczał w Buczaczu i Trembowli (ukończone w 1914). Od 6 sierpnia 1914 służył w Legionach Polskich jako żołnierz 3 pułku piechoty. Szczególnie odznaczył się 30 sierpnia 1916 w walce pod Rudką Miryńską, gdzie „przeprowadził atak plutonu zakończony zdobyciem okopów rosyjskich. Za czyn ten otrzymał Order Virtuti Militari”. Od 15 lutego 1918 w II Korpusie Polskim w Rosji. Od 15 sierpnia 1918 do 10 stycznia 1920 w szeregach 2 pułku strzelców, gdzie został mianowany dowódcą Szkoły Podoficerskiej. thumb|left|Pożegnanie komendanta obwodu WFiPW w Tarnowskich Górach mjr Stanisława Michockiego; maj 1934
Wrócił do Polski w maju 1920. Został przydzielony do Oddziału V Sztabu Generalnego. 18 lutego 1928 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 i 18. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W kwietniu tego roku został przeniesiony z 3 pułku piechoty Legionów w Jarosławiu do 11 pułk piechoty w Tarnowskich Górach na stanowisko dowódcy III batalionu. W marcu 1931 został przesunięty ze stanowiska dowódcy batalionu na stanowisko obwodowego komendanta Przysposobienia Wojskowego. W kwietniu 1934 został przeniesiony do 10 pułku piechoty w Łowiczu na stanowisko dowódcy III batalionu detaszowanego w Skierniewicach. Od 20 października 1937 II zastępca dowódcy (kwatermistrz) 9 pułku piechoty Legionów w Zamościu.
Walczył w kampanii wrześniowej. Brał też udział w działaniach ruchu oporu podczas okupacji niemieckiej za co został aresztowany przez gestapo i zamordowany w obozie Auschwitz-Birkenau.
Stanisław Michocki w 1922 ożenił się z Haliną Piorunowską, z którą miał dwóch synów: Janusza (ur. 1923) i Jacka (ur. 1932)
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 7377 – 17 maja 1922 Krzyż Niepodległości – 2 sierpnia 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” Krzyż Walecznych czterokrotnie Złoty Krzyż Zasługi –10 listopada 1938. „za zasługi w służbie wojskowej” Medal Zwycięstwa („Médaille Interalliée”)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Dowódcy batalionów 10 Pułku Piechoty (II RP) Kategoria:Dowódcy batalionów 11 Pułku Piechoty (II RP) Kategoria:Kwatermistrzowie 3 Pułku Piechoty Legionów Kategoria:Majorowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (czterokrotnie) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego – ofiary KL Auschwitz Kategoria:Oficerowie 9 Pułku Piechoty Legionów Kategoria:Oficerowie Przysposobienia Wojskowego Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Zwycięstwa Kategoria:Urodzeni w 1893 Kategoria:Zmarli w 1942 Kategoria:Oficerowie 2 Pułku Strzelców Polskich na Syberii