Stanisław Mierzwiński (ur. 24 września 1887 w Lublińcu, zm. 14 marca 1928 w Toruniu) – żołnierz Legionów Polskich, armii rosyjskiej i major Wojska Polskiego, uczestnik I wojny światowej i wojny polsko-bolszewickiej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się w rodzinie Leopolda i Michaliny z domu Hoffmann. Absolwent uniwersytetu w Wiedniu (1914). Należał do drużyn strzeleckich. Od listopada 1914 w Legionach Polskich jako żołnierz 1. kompanii 2. pułku piechoty Legionów. Od 1 listopada 1916 w stopniu podporucznika.
Szczególnie odznaczył się 21 czerwca 1916 w walce pod Gruziatyniem (Galicja Wschodnia), gdzie „zainicjował obejście nieprzyjaciela przez bagna, w wyniku walki został ciężko ranny. Za czyn ten otrzymał Order Virtuti Militari”.
Od 15 lutego 1918 w II Korpusie Polskim w Rosji. Od kwietnia 1919 w 4. Dywizji Strzelców. Od maja 1919 w szeregach Wojska Polskiego w składzie 30. pułku strzelców z którym brał udział w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej.
Od 1 listopada 1919 w stopniu kapitana. Od sierpnia 1920 w 11. pułku piechoty. W 1924 jako dowódca kompanii w 71. pułku piechoty. Awans na stopień majora otrzymał 3 maja 1926, po awansie został mianowany nauczycielem w Korpusie Kadetów w Chełmnie.
Zginął śmiercią tragiczną. Został pochowany na cmentarzu w Toruniu.
Życie prywatne Żonaty z Marią Dymowską, z którą miał dwoje dzieci: Stanisława (1922–1949) i Barbarę (ur. 1925)
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 7010 – 17 maja 1922 Krzyż Walecznych – trzykrotnie Odznaka Związku Kaniowczyków („Krzyż Kaniowski”)
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (trzykrotnie) Kategoria:Oficerowie 2 Pułku Piechoty Legionów Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1887 Kategoria:Zmarli w 1928