Pioneer 9 (również Pioneer D) – amerykańska sonda kosmiczna wprowadzona na orbitę heliocentryczną w ramach programu Pioneer.
Wraz z sondami Pioneer 6, 7 i 8 tworzyła ona sieć czterech obiektów krążących po orbitach zbliżonych do orbity okołosłonecznej Ziemi. Zespół ten umożliwił kompleksowe poznanie warunków fizycznych panujących w przestrzeni międzyplanetarnej i monitorowanie stanu aktywności słonecznej.
Eksperymenty naukowe sondy
Trójosiowy magnetometr transduktorowy Analizator plazmy Detektor anizotropii promieniowania kosmicznego Detektor gradientu promieniowania kosmicznego Eksperyment propagacji fal radiowych Detektor pola elektrycznego Detektor pyłu kosmicznego Eksperyment mechaniki nieba
Przebieg misji
Pioneer 9 była czwartą z serii pięciu sond zaprojektowanych do zbierania danych o właściwościach elektromagnetycznych i plazmowych przestrzeni międzyplanetarnej z daleko oddalonych od siebie punktów na orbicie heliocentrycznej. Sonda została wystrzelona z Cape Canaveral na Florydzie 8 listopada 1968 roku. Na swojej 297,55-dniowej orbicie o parametrach 0,75 × 0,99 au, stabilizowana obrotowo sonda zebrała cenne dane na temat właściwości wiatru słonecznego, promieniowania kosmicznego i międzyplanetarnych pól magnetycznych.
W maju 1969 roku NASA ogłosiła, że misja osiągnęła już wszystkie swoje cele, przekazując ponad 6 miliardów bitów danych. NASA utrzymywała kontakt z Pioneerem 9 do 19 maja 1983 roku. Kolejne próby nawiązania kontaktu z sondą przy użyciu sprzętu programu Search for Extraterrestrial Intelligence (SETI) 3 marca 1987 roku zakończyły się niepowodzeniem i NASA oficjalnie uznała sondę za nieaktywną.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Program Pioneer