Claude André François Ballif (ur. 22 maja 1924 w Paryżu, zm. 24 lipca 2004 w Poissons) – francuski kompozytor, teoretyk muzyki i pedagog.
Życiorys Studiował w konserwatorium w Bourdeaux u Juliena-Fernanda Vaubourgoin oraz w Konserwatorium Paryskim u Noëla Gallona, Tony Aubina i Oliviera Messiaena. Następnie kontynuował naukę w Berlinie u Borisa Blachera i Josefa Rufera oraz u Hermanna Scherchena w Darmstadcie. Wykładał w Instytucie Francuskim w Berlinie (1955–1957) i Hamburgu (1957–1958). Od 1959 do 1963 roku pracownik działającej przy Radiodiffusion-Télévision Française (RTF) Groupe de recherches musicales. Wykładowca konserwatoriów w Reims (1965–1968) i Paryżu (1971–1990).
Otrzymał I nagrodę na konkursie kompozytorskim w Genewie (1955) i nagrodę im. Arthura Honeggera (1973). Laureat nagrody muzycznej miasta Paryża (1980). Napisał książkę poświęconą Hectorowi Berliozowi (Paryż 1968). Ponadto był autorem prac Introduction à la métatonalité (Paryż 1956), Bach et les musiques d’aujourd’hui (Tuluza 1985), Economie musicale: Souhaits entre symboles (Paryż 1988), L’habitant du labyrinthe: Entretiens avec Alain Galliari (Isles-lès-Villenoy 1992).
Odznaczenia 1984 – Kawaler Orderu Sztuki i Literatury 1991 – Kawaler Orderu Narodowego Zasługi 1994 – Oficer Orderu Narodowego Zasługi
Twórczość Wychodząc od tradycyjnych technik kompozytorskich i zasad dodekafonii, sformułował Ballif koncepcję metatonalności, systemu łączącego w sobie diatonikę i chromatykę, opartego na skali 11-dźwiękowej. Jej zasady przedstawił w pracy Introduction à la métatonalité (Paryż 1956).
Ważniejsze kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Przypisy
Kategoria:Członkowie Komedii Francuskiej Kategoria:Francuscy kompozytorzy XX wieku Kategoria:Urodzeni w 1924 Kategoria:Zmarli w 2004 Kategoria:Kawalerowie Orderu Sztuki i Literatury Kategoria:Odznaczeni Orderem Narodowym Zasługi (Francja) Kategoria:Ludzie urodzeni w Paryżu Kategoria:Absolwenci Konserwatorium Paryskiego