Alan Parsons (ur. 20 grudnia 1948 w Londynie) – brytyjski inżynier dźwięku, muzyk i producent muzyczny. Przyczynił się do powstania albumów takich jak Abbey Road Beatlesów i The Dark Side of the Moon zespołu Pink Floyd. Duże sukcesy odniósł również jego własny zespół – The Alan Parsons Project.

Kariera mały|Alan Parsons 2012 W październiku 1967, w wieku 18 lat, Parsons zaczął pracować jako inżynier dźwięku w Abbey Road Studios, czego rezultatem było pojawienie się jego nazwiska wśród twórców albumu Abbey Road. Stał się ważnym pracownikiem studia – pracował nad tworzeniem takich albumów jak Wild Life i Red Rose Speedway Paula McCartneya, pięciu albumów zespołu The Hollies oraz The Dark Side of the Moon zespołu Pink Floyd, za który dostał swą pierwszą nominację do Nagrody Grammy.

Parsons znany był z tego, że jego praca wykraczała poza zwyczajowe obowiązki inżyniera dźwięku. Uważał się raczej za reżysera nagrań i porównywał swą pracę do pracy Stanleya Kubricka w kinematografii. Podczas pracy nad The Dark Side of the Moon tak ustawiał swoją zmianę, aby móc w całości poświęcić się temu projektowi.

W 1975 r., wraz z producentem i autorem piosenek Erikiem Woolfsonem, założył zespół The Alan Parsons Project. Skład muzyków studyjnych i wokalistów był zmienny, np. z zespołu i (na pierwszej płycie) członków zespołu Ambrosia. Rzadko występowali na żywo. Wydali 10 albumów i kilka wideoklipów. Zespół rozpadł się w 1987 r., a Parsons zaczął nagrywać płyty jedynie pod własnym nazwiskiem, z innymi muzykami.

Parsons jest wokalistą (jednak bardzo rzadko śpiewał na swoich albumach), klawiszowcem (jego najczęstszy instrument), basistą, gitarzystą i flecistą (rzadko). Ze wszystkich jego współpracowników, najdłużej utrzymał się Ian Bairnson – który zagrał również na albumach sygnowanych już tylko nazwiskiem Parsonsa, takich jak Try Anything Once, , czy The Time Machine.

Parsons otrzymał jedenaście nominacji do nagród Grammy za inżynierię dźwięku i produkcję. W roku 2007 otrzymał nominację dla Najlepszego Albumu w Systemie Surround Sound za swój ostatni album A Valid Path. W tym samym roku zaczął trasę koncertową pod zmienioną nazwą – The Alan Parsons Live Project (za pozwoleniem Woolfsona), na którym prezentuje materiał z A Valid Path.

Parsons mieszka w Santa Barbara w Kalifornii.

Dyskografia Data Tytuł Wytwórnia Lista Kraj Numer katalogowy Z The Alan Parsons Project maj 1976 Tales of Mystery and Imagination Mercury 38 US czerwiec 1977 I Robot Arista 9 US czerwiec 1978 Pyramid Arista 26 US sierpień 1979 Eve Arista 13 US październik 1980 The Turn of a Friendly Card Arista 13 US czerwiec 1982 Eye in the Sky Arista 7 US 1983 The Best of the Alan Parsons Project Arista 53 US luty 1984 Ammonia Avenue Arista 15 US marzec1985 Vulture Culture Arista 46 US listopad 1985 Stereotomy Arista 43 US styczeń 1987 Gaudi Arista 57 US 1988 The Best of the Alan Parsons Project, Vol. 2 Arista – – 1988 The Instrumental Works Arista – – 1990 Freudiana EMI – – 9 października 1989 Pop Classics Arista – – 27 czerwca 1995 The Very Best Live – – 1 lipca 1997 Apollo – – 15 lipca 1997 The Definitive Collection – – 15 kwietnia 1999 Sound Check 2 – – 27 lipca 1999 Master Hits – The Alan Parsons Project – – 2 sierpnia 1999 Alan Parsons Project – Greatest Hits Live – – 3 sierpnia 1999 Eye in the Sky – – 3 sierpnia 1999 Eye in the Sky – Encore Collection – – 9 maja 2000 Alan Parsons Project – Gold Collection BMG International – – 22 sierpnia 2002 Works Audiophile Legends – – 23 marca 2004 Ultimate – – 1 czerwca 2004 Extended Versions: The iEncore Collection Live – – 2006 Days Are Numbers (3 CD Compilation) Arista – – 88697016972 Jako inżynier dźwięku 1969 Abbey Road (The Beatles) 1 UKUS 1970 Atom Heart Mother (Pink Floyd) 155 UKUS 1973 The Dark Side of the Moon (Pink Floyd) 21 UKUS 1974 Hollies (The Hollies) 28 US 1975 Another Night (The Hollies) 132 US 1975 Ambrosia (Ambrosia) – – 1976 Year of the Cat (Al Stewart) 5 US 2013 The Raven That Refused To Sing (and other stories) (Steven Wilson) – – Jako producent 1975 The Best Years of Our Lives (Steve Harley & Cockney Rebel) – – 1976 Rebel (John Miles) 171 US 1976 Year of the Cat (Al Stewart) 5 US 1976 Somewhere I've Never Travelled (Ambrosia) – – 1978 Time Passages (Al Stewart) 10 US marzec 1984 Keats EMI Solowo 6 października 1993 Try Anything Once Arista – – 25 lipca 1997 A&M / Digital Sound – – 28 września 1999 Time Machine Miramar – – 24 sierpnia 2004 A Valid Path Artemis – – 26 kwietnia 2019 The Secret Frontiers Records – – 15 czerwca 2022 From the New World Frontiers Records – –

Billboard Top 40 – lista przebojów (single) (USA) Najwyżej notowane miejsca:

37 – „(The System Of) Doctor Tarr And Professor Fether” (1976) 36 – „I Wouldn’t Want to Be Like You” (1977) 27 – „Damned if I Do” (1979) 16 – „Games People Play” (1980) 15 – „Time” (1981) 3 – „Eye in the Sky” (1982) 15 – „Don’t Answer Me” (1984) 34 – „Prime Time” (1984)

Odznaczenia Oficer Orderu Imperium Brytyjskiego

Przypisy

Bibliografia Oficjalna strona – Alan Parsons Music Oficjalna strona – Alan Parsons Project

Kategoria:Brytyjscy basiści rockowi Kategoria:Brytyjscy fleciści Kategoria:Brytyjscy gitarzyści rockowi Kategoria:Brytyjscy kompozytorzy Kategoria:Brytyjscy multiinstrumentaliści Kategoria:Brytyjscy producenci muzyczni Kategoria:Emerson, Lake and Palmer Kategoria:Pink Floyd Kategoria:Urodzeni w 1948 Kategoria:Ludzie urodzeni w Londynie