Franciszek Wątroba (ur. 11 lutego 1893 w Świlczy, zm. 16 września 1920 w Chochoniowie) – porucznik artylerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 11 lutego 1893 w Świlczy, w rodzinie Kazimierza (1862–1940) i Józefy z Wisów (1869–1929). W 1905, po ukończeniu czteroklasowej szkoły ludowej w rodzinnej Świlczy, rozpoczął naukę w c. k. Gimnazjum Nr II w Rzeszowie. W klasie VIII a uczył się razem z Karolem Błaszkowiczem, Stanisławem Kuklą, Józefem Piesowiczem i Ignacym Szpunarem, później oficerami Wojska Polskiego. W czerwcu 1913 złożył maturę.
W październiku 1919 został przeniesiony do 1 pułku artylerii górskiej i przydzielony do 4. baterii na stanowisko młodszego oficera baterii.
Poległ 16 września 1920 w czasie bitwy pod Dytiatynem.
Pośmiertnie został mianowany kapitanem.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 8159 – 20 lipca 1922 Brązowy Medal Waleczności
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Kapitanowie artylerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie urodzeni w Świlczy Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 1 Pułku Artylerii Górskiej (II RP) Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Waleczności Kategoria:Polegli w wojnie polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1893 Kategoria:Zmarli w 1920