Piotr Łaszkiewicz (ur. 13 sierpnia 1892 w Wiercieliszkach, zm. ?) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Adama i Marii z domu Cydzikównej, urodzony 13 sierpnia 1892 w majątku Wiercieliszki, pow. Grodzieński. Od 1908 należał do tajnych organizacjach krzewienia języka i kultury Polskiej. W 1914 ukończył 8-klasowe gimnazjum w Grodnie, a następnie zapisał się do Instytutu Leśnego w Moskwie.
W czasie I wojny światowej, 1 sierpnia 1914 został wcielony do armii rosyjskiej. Przydzielono go do Aleksandrowskiej Szkoły Oficerskiej w Moskwie, którą ukończył 1 grudnia tego roku w stopniu chorążego. Następnie służył w 1. Newskim pułku piechoty na stanowisku młodszego oficera kompanii. 5 grudnia 1914 został przeniesiony do 270 Gatczyńskiego pułku piechoty, z którym w styczniu następnego roku wyruszyłem na front. Był dwukrotnie ranny: 10 lutego i 23 lipca 1915. W 1917 awansował na stopień sztabs-kapitana. Od 25 grudnia 1917 służył w II Korpusie. W czasie walki dostał się do niewoli, z której uciekł i po pewnym czasie przedostałem się piechotą – przez błota Pińskie – do Polski.
15 sierpnia 1919 przyjęto go do Wojska Polskiego z byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika. Służył w 15 Pułku Piechoty „Wilków”. 3 maja 1926 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 lipca 1925 roku i 58. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Był wówczas przydzielony do Komendy Miasta Dęblin. W październiku tego roku wrócił do macierzystego pułku na stanowisko dowódcy I batalionu. Później został przesunięty na stanowisko dowódcy III batalionu.
W listopadzie 1928 został przeniesiony do 1 Pułku Piechoty Legionów w Wilnie na stanowisko komendanta składnicy wojennej. W marcu 1930 został przesunięty na stanowisko dowódcy batalionu, a w październiku 1931 na stanowisko kwatermistrza. W kwietniu 1935 został przeniesiony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Wilno Miasto celem odbycia praktyki poborowej. W sierpniu tego roku został zatwierdzony na stanowisku komendanta PKU Wilno. 1 września 1938 dowodzona przez niego jednostka została przemianowana na Komendę Rejonu Uzupełnień Wilno Miasto, a zajmowane przez niego stanowisko otrzymało nazwę „komendant rejonu uzupełnień”. Obowiązki komendanta pełnił w następnym roku. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 3. lokatą w korpusie oficerów piechoty.
Był żonaty i miał dwie córki: Agnieszkę Marię (ur. 16 lutego 1923) oraz Barbarę Bronisławę (ur. 14 października 1924).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4499 (1921) Krzyż Walecznych dwukrotnie Złoty Krzyż Zasługi (19 marca 1935) „za zasługi w służbie wojskowej”. Medal Niepodległości (19 czerwca 1938) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Odznaka Pamiątkowa Więźniów Ideowych Medal Międzysojuszniczy „Médaille Interalliée”
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Komendanci uzupełnień II Rzeczypospolitej Kategoria:Kwatermistrzowie 1 Pułku Piechoty Legionów Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (dwukrotnie) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Odznaką Pamiątkową Więźniów Ideowych Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 15 Pułku Piechoty „Wilków” Kategoria:Podpułkownicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Zwycięstwa Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1892 Kategoria:Zmarli w XX wieku