mały|313px|Pierwszy przekład sonetu 128 na język polski przez Konstantego Piotrowskiego z 1850 roku.
Sonet 128 (incipit HOw oft when thou my muſike muſike playſt) – jeden z cyklu 154 sonetów autorstwa Williama Szekspira. Po raz pierwszy został opublikowany w 1609 roku.
Treść W sonecie tym podmiot liryczny, przez niektórych badaczy utożsamiany z autorem, chciałby być przedmiotem (w tym przypadku wirginałem), który ma fizyczny kontakt z Czarną Damą i jednocześnie jest o niego zazdrosny za tenże. Chociaż z przyjemnością patrzy na grę kochanki, to jednak towarzyszy mu obawa o to, że nie tylko jego tak hojnie obdarza swoimi wdziękami.
Poeta w tym sonecie korzysta z popularnego wśród współczesnych Szekspirowi twórców sonetów wyobrażenia przedmiotu, którym chcieliby być, aby znaleźć się bliżej ukochanej. Barnabe Barnes w cyklu sonetowym Parthenophil and Parthenophe chciałby by być winem, które pije kochanka, a Ben Jonson w sztuce Every Man in His Humour w ironicznym ujęciu chciałby by być jej viola da gamba.
Polskie przekłady 1850 Gdy widzę jak twa ręka palcami białemi, Konstanty Piotrowski 1913 Muzyko moja, kiedy grywasz dźwięcznie Maria Sułkowska 1922 Ilekroć, dźwięku mój, dobywasz dźwięki Jan Kasprowicz 1948 Gdy ty, coś mi jest sama, jak melodie słodkie, Władysław Tarnawski 1968 Nieraz gdy się, muzyko ma, muzyką bawisz Marian Hemar 1979 Muzyku mój, jak często, gdy twe granie słyszę Maciej Słomczyński 2011 Kiedy, muzyko moja, muzykę z klawiszy Stanisław Barańczak 2015 Muzyko moja! Gdy muzyki falę Ryszard Długołęcki
Uwagi
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Sonety Williama Shakespeare’a