Psychologia systemowa – orientacja psychologiczna ogólnej teorii systemów Ludwiga von Bertalanffyego. Jest to współczesny nurt stosowany głównie w psychoterapii rodzin.
Systemem są w tym ujęciu członkowie np. rodziny pozostający w interakcji. Jak w ogólnej teorii systemów, system psychologiczny charakteryzuje ekwifinalność i ekwipotencjalność; system definiują granice wewnętrzne (podsystemy) i zewnętrzne (z otoczeniem) oraz równowaga tendencji do zmiany i tendencji do zachowania stałości.
Poprzez kontekst systemowy analizuje się zaburzenia psychiczne, których objawy mogą być interpretowane z punktu widzenia znaczenia dla jednostki i skutków dla całego systemu.
Cechy zdrowego systemu rodzinnego Jasno zdefiniowane, elastyczne granice. Wyodrębnione, czytelne subsystemy (małżonkowie, dzieci, rodzice). Otwarta, czytelna struktura (hierarchia i role). Przepływ materii i energii – otwarta wymiana ze środowiskiem. Elastyczna zdolność do przystosowywania się do zmian wewnątrz i na zewnątrz systemu (radzenie sobie z kryzysem). Jawna epistemologia (normy, reguły, przekonania), konstruowana przez wszystkich członków systemu, otwarta na nowe informacje. Harmonia, równowaga między relacją wspólnoty i relacją wymiany.
Zobacz też psychoterapia systemowa
Kategoria:Psychologia stosowana