Wielki Komorsk – sołecka wieś kociewska w Polsce, położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie świeckim, w gminie Warlubie, częściowo na Wysoczyźnie Świeckiej i w Dolinie Dolnej Wisły.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bydgoskiego. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 1376 mieszkańców. Jest drugą co do wielkości miejscowością gminy Warlubie.
Integralne części wsi +Integralne części wsi Wielki Komorsk SIMC Nazwa Rodzaj0099547 Komorsk część wsi0099553 Kozłowiec część wsi0099560 Lisi Kąt część wsi0099576 Prądki część wsi0099582 Ryżewo część wsi
Historia O prastarym osadnictwie świadczą odkryte groby skrzynkowe (ok. 500-125 p.n.e.). Miejscowość znajdowała się pod panowaniem książąt Pomorza Gdańskiego, a od roku 1246 była w posiadaniu biskupów kujawskich. Pierwotny kościół pochodził z roku 1295 (zachowały się gotyckie fragmenty w dolnej części wieży), a obecny barokowy kościół, będący trzecią w historii Komorska świątynią, wybudowano w roku 1798. W kościele znajduje się ornat z XVIII wieku i witraże z roku 1896 (wykonane w Monachium). W XVI wieku wieś częściowo zasiedlona została przez mennonitów holenderskich. Do dziś zachowały się w Wielkim i Małym Komorsku XIX-wieczne chaty drewniane o konstrukcji zrębowej, wybudowane w stylu holenderskim.
Zobacz też Mały Komorsk parafia św. Bartłomieja Apostoła w Wielkim Komorsku gromada Wielki Komórsk
Przypisy Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części () GUS. Rejestr TERYT
Bibliografia redakcja Roberta Goni i Włodzimierza Bykowskiego, Dolina Dolnej Wisły dla ciekawych - przewodnik przyrodniczo-turystyczny, Wyd. TPDW, ZPKChiN, Apeiron. Świecie, 2010. Wydanie I, ,
Kategoria:Mennonityzm w Polsce Kategoria:Wielki Komorsk Kategoria:Stanowiska archeologiczne w województwie kujawsko-pomorskim