Drimia (Drimia Jacq. ex Willd.) – rodzaj roślin z rodziny szparagowatych. Obejmuje około 100 gatunków występujących w Afryce, południowej Europie i południowej Azji, na obszarach sezonowo suchych lub półpustynnych. Wiele gatunków kwitnie późną wiosną lub latem, niezależnie od pory opadów deszczu na danym obszarze. Niektóre gatunki są stosowane od starożytności do celów leczniczych, w szczególności do leczenia chorób układu krążenia, z uwagi na zawartość glikozydów nasercowych. Przepis na stosowaną do czasów współczesnych miksturę na kaszel sporządzaną z cebul urginii morskiej, octu i miodu przypisuje się Pitagorasowi. Pitagoras zalecać miał również wieszanie całej rośliny przed drzwiami domu wiosną w celu ochrony przed złymi duchami i niepożądanymi gośćmi. Tradycja ta przetrwała w Grecji do czasów współczesnych.
Zasięg geograficzny Centrum zróżnicowania rodzaju jest w południowej Afryce, na półpustynnym obszarze z opadami deszczu w porze zimowej, i na Madagaskarze. Występuje tam ponad połowa wszystkich gatunków drimii. 40 gatunków jest endemitami Południowej Afryki, a po cztery Namibii i Madagaskaru. Zasięg kilku gatunków (np. Drimia elata, D. intricata i D. modesta) rozciąga się od południowej do środkowej Afryki, ponadto kilkanaście gatunków występuje endemicznie w różnych krajach Afryki tropikalnej. Najszerzej rozpowszechnionym na całym kontynencie afrykańskim, z wyłączeniem jego północnej i południowo-wschodniej części, jest D. altissima.
Niemal 20 gatunków występuje w krajach śródziemnomorskich, z czego siedem w południowej Europie: Drimia aphylla, D. fugax, D. glaucophylla, D. maritima, D. purpurascens, D. numidica i D. pancration. Zasięg D. aphylla sięga od Cypru i wschodnich Wysp Egejskich przez Bliski Wschód do Iranu. Ponadto D. glaucophylla jest endemitem Sardynii, D. hesperia Wysp Kanaryjskich, pięć gatunków jest endemitami Maroka, jeden Algierii (D. anthericoides) i jeden Egiptu (D. excelsa).
Na subkontynencie indyjskim występuje osiem gatunków drimii, z czego 5 endemicznie w Indiach (Drimia coromandeliana, D. nagarjunae, D. polyantha, D. raogibikei i D. razii), a jeden na Sri Lance (D. rupicola). Zasięg D. wightii obejmuje południowe Indie i Sri Lankę.
Gatunkiem o najszerszym zasięgu geograficznym jest Drimia indica, która występuje w podrównikowej Afryce, na subkontynencie indyjskim i w Azji Południowo-Wschodniej.
Morfologia thumb|left|Urginia morska thumb|left|Drimia elata Pokrój Wieloletnie, rośliny zielne, smukłe do rozrosłych, zwykle kwitnące przed wypuszczeniem liści, przechodzące okres spoczynku, rzadziej wiecznie zielone. Niektóre gatunki są sukulentami.
Pędy Podziemne lub rzadziej częściowo wystające ponad poziom gruntu cebule, kulistawe do jajowatych. Liście spichrzowe cebul białe, różowawe do czerwonawych, zachodzące na siebie dachówkowato, zwykle ciasno upakowane i przylegające do siebie, rzadziej luźne. Wyjątkiem jest Drimia nana, która corocznie tworzy rurkowaty katafil przechodzący w okrywę cebuli.
Liście Jeden do kilku liści rozwija się u części gatunków równocześnie z kwiatostanem, ale u większości po przekwitnięciu rośliny. Liście są nitkowate, równowąskie do odwrotnielancetowatych, sitowate (okrągłe na przekroju) lub rzadko szydłowate, wzniesione, rozpostarte lub pokładające się, nagie lub rzadziej omszone lub o orzęsionych albo zgrubiałych brzegach. W przypadku niektórych gatunków liście wypuszczają jedynie młode osobniki. Pochwy liściowe niekiedy są trwałe, tworzące papierzaste lub włókniste pochwy u nasady głąbika. W zależności od gatunku rośliny tworzą od jednego do kilku zewnętrznych, łuskowatych liści (katafili), stanowiących okrywę cebuli i osłaniających pąk wierzchołkowy lub ich nie tworzą. Niekiedy łuski te są wydatne i poziomo pręgowane z pogrubionymi żebrami.
Kwiaty Zebrane zwykle od kilku do wielu w grono, czasami pojedyncze lub zebrane w stłoczony, baldachogronowaty lub główkowaty, rzadziej rozgałęziony i wiechowaty kwiatostan. Głąbik wzniesiony lub pogięty, nagi lub rzadko omszony w dolnym odcinku, z włoskami często położonymi w podłużnych rzędach. Szypułki wzniesione do rozpostartych, krótkie lub długie, rzadko wygięte do dołu u nasady kwiatostanu, zwykle odpadające, jeżeli kwiaty nie zostaną zapłodnione. Przysadki zwykle małe, błoniaste, zwykle krótkotrwałe, w dolnej części kwiatostanu z wgłębieniem lub ostrogą, niekiedy dwiema, jedną w środkowej części, a drugą blisko głąbika. Okwiat kółkowy do dzwonkowatego lub urnowatego. Listki okwiatu wolne, zrośnięte u nasady lub zrosłe w krótką lub umiarkowanie długą rurkę, łatki wzniesione, rozwarte, odchylone do odgiętych, białe do żółtawozielonych lub brązowawych, często z ciemniejszym, podłużnym grzbietem. Listki okwiatu niektórych gatunków utrzymują się po przekwitnięciu, pozostając luźno wokół tworzącego się owocu, podczas gdy okwiat większości gatunków ciasno otula zalążnię po przekwitnięciu, odrywając się od dna kwiatowego i tworząc papierzastą czapeczkę nad rozwijającym się owocem. Nitki pręcików rozpostarte, wzniesione lub wygięte do środka ponad zalążnią, zwykle wolne lub rzadziej zrośnięte z listkami okwiatu przynajmniej u nasady, równowąsko-lancetowate do jajowatych lub szczątkowe. Pylniki osadzone środkowo, czasami u nasady, niekiedy zrośnięte, pękające podłużnie lub rzadziej przez wierzchołkowe otwory lub szczeliny, niekiedy krótko kończykowate, czasami u nasady tępe lub bródkowe. Zalążnia trójkomorowa, z kilkoma lub wieloma zalążkami w każdej komorze, jajowata do elipsoidalnej. Szyjka słupka cylindryczna lub rzadziej maczugowata, wzniesiona lub czasem lekko wygięta, zakończona trójdzielnym, niekiedy kulistawym lub rozszczepionym, zwykle brodawkowatym i czasami główkowatym, rzadko trójbruzdowym i gładkim znamieniem.
Owoce Jajowate do kulistawych lub elipsoidalnych, trójklapowane lub trójoskrzydlone torebki, niekiedy wycięte wierzchołkowo, pękające całkowicie, ale otwierające się dystalnie. W każdej komorze jest do kilku czerniawych, kanciastych do spłaszczonych i eliptycznych, oskrzydlonych na obwodzie nasion. Łupina nasienna luźna, krucha, siatkowata do pomarszczonej lub pokrytej drobnymi wypustkami.
Biologia thumb|Urginia morska na pustyni Negew thumb|Urginia morska w dolinie piaskowcowej Wadi Rum thumb|Urginia morska na wychodni skalnej na Majorce thumb|Drimia capensis na piaskach w okolicy Kapsztadu thumb|Drimia media w przedgórskim zapadlisku karru Anatomia Blaszki liściowe na przekroju okrągłe (w przypadku gatunków z sitowatymi liśćmi) lub księżycowate. Podstawowe cechy anatomiczne liści obejmują obecność grubej kutykuli, skórki z komórek o beczkowatym lub prostokątnym kształcie, o pogrubionych ścianach peryklinalnych, oraz mezofilu zbudowanego z serii komórek miękiszu asymilacyjnego. Tkanki mezofilu można podzielić na zwarte, jednowarstwowe do trzywarstwowych komórki miękiszu palisadowego (u niektórych gatunków, np. urginii morskiej, obecne wyłącznie po stronie odosiowej) i luźno ułożone, nieregularnie ukształtowane, wielowarstwowe komórki miękiszu gąbczastego z przestrzeniami międzykomórkowymi ułożonymi poziomo obok wewnętrznej warstwy komórek palisadowych. W przypadku gatunków indyjskich zaobserwowano dwa typy komórek palisadowych: kolumnowe (u Drimia wightii, D. razii, D. govindappae, D. nagarjunae) i kuliste (D. indica, D. coromandeliana i D. polyantha), a długość komórek palisadowych różniła się znacznie między gatunkami i osiągała od 22,8±0,18 μm u D. razii do 9,3±0,03 μm i 9,5±0,08 μm u D. polyantha i D. indica. Kolateralne wiązki przewodzące położone są w regularnych odstępach, doosiowo z pasmami łyka, a odosiowo z dobrze rozwiniętymi pasmami drewna. U gatunków z sitowatymi liśćmi położone w 1–2 pierścieniach. Wokół wiązek obecna jest jedna lub dwie warstwy ułożonych sferycznie komórek osłonowych. Anomocytyczne aparaty szparkowe bez komórek przyszparkowych, przy czym u gatunków klasyfikowanych wcześniej do rodzaju Urginea obecne są gruczołowate komórki przylegające do aparatów szparkowych. W liściach stwierdzono też obecność rafidów i styloidów szczawianu wapnia, a także pośrednich kryształów rafidowo-styloidowych w idioblastach u niektórych gatunków. W przypadku liści spichrzowych cebul D. maritima i D. indica zewnętrzna epiderma pokryta jest grubą warstwą kutykuli. Komórki skórki są osiowo wydłużone, czworokątne lub wielokątne, o prostych, cienkich ścianach antyklinalnych. Obecne są też pojedyncze anomocytyczne aparaty szparkowe o okrągłym zarysie i szerokich komórkach przyszparkowych. Mezofil składa się z wielu cienkościennych, dużych, wielościennych i bezbarwnych komórek miękiszu, pozbawionych skrobi, poprzecinanych wiązkami naczyniowymi. W licznych komórkach miękiszu obecne są rafidy szczawianu wapnia otoczone śluzem roślinnym. Kilka komórek jest wyjątkowo dużych, zawierających kryształy szczawianu wapnia osadzone w śluzie, które mogą osiągnąć długość 1 mm. Wokół wiązek przewodzących znajdują się rzadkie rdzenie skrobi. Ziarna pyłku wielu gatunków drimii są jednobruzdowe, elipsoidalne; egzyna, w zależności od gatunku, o powierzchni siatkowatej (np. D. indica) lub dziurkowanej (np. D. wightii).
Rozwój Geofity cebulowe. Większość gatunków drimii wypuszcza liście po przekwitnięciu, które najczęściej odbywa się w porze suchej. Gatunki występujące na obszarach, gdzie deszcz występuje w czasie lata, mają kwiaty utrzymujące się jeden lub dwa dni, rzadko trzy, podczas gdy większość gatunków występujących na obszarach zimowych opadów deszczu ma kwiaty krótkotrwałe, utrzymujące się krócej niż dzień, czasem zaledwie kilka godzin. Większość gatunków zwykle kwitnie za dnia, niektóre gatunki otwierają kwiaty w porze nocnej. Zwykle tylko jeden lub kilka kwiatów w kwiatostanie otwartych jest w tym samym czasie. Wiele gatunków kwitnie późną wiosną lub latem, niezależnie od pory opadów deszczu na danym obszarze. W Afryce Południowej okres kwitnienia drimii wypada od września do marca, przy czym większość gatunków kwitnie od października do stycznia. Jedynie Drimia pygmaea, D. uranthera kwitną od marca do kwietnia, a okres kwitnienia D. media, D. altissima i D. verspertina może przedłużyć się do kwietnia. Na subkontynencie indyjskim rośliny kwitną w okresie od lutego do maja, z wyjątkiem D. nagarjunae, który występuje w południowo-wschodnich Indiach i kwitnie od listopada do stycznia oraz D. wightii, który występuje na wschodnim wybrzeżu subkontynentu i kwitnie od września do grudnia. Urginia morska w obszarze śródziemnomorskim kwitnie z końcem lata, od połowy sierpnia do początku października. Rośliny są wiatropylne oraz owadopylne. Gatunkami zapylającymi urginię morską są: pszczoła miodna, klecanka rdzaworożna, szerszeń wschodni, sówkowate i prawdopodobnie mrówkowate.
Cechy fitochemiczne Badania fitochemiczne rodzaju dotyczą głównie glikozydów typu bufadienolidowego, które stwierdzono w cebulach wszystkich dotychczas zbadanych gatunków. Oprócz glikozydów nasercowych w cebulach stwierdzono obecność związków fenolowych, steroli i białek. Badania farmakologiczne i kliniczne potwierdziły wpływ związków chemicznych obecnych w tych roślinach na układ sercowo-naczyniowy, a także ich działanie przeciwbakteryjne, przeciwgrzybicze, przeciwwirusowe, przeciwutleniające, przeciwzapalne i owadobójcze. Ponadto potwierdzono ich działanie cytotoksyczne i przeciwnowotworowe. Związki te mają wąski indeks terapeutyczny, dlatego rośliny te nie powinny być stosowane bez nadzoru lekarskiego.
Stosowane w medycynie europejskiej cebule urginii morskiej zawierają 73–75% wody, 15% celulozy, 8,5% węglowodanów i ok. 2% substancji czynnych.