Zwichnięcie () – uszkodzenie, w którym dochodzi do utraty fizjologicznej łączności powierzchni stawowych kości połączonych torebką stawową. Zwichnięciu towarzyszy uszkodzenie struktur wewnątrzstawowych (więzadeł, chrząstki, łąkotek) oraz naciągnięcie bądź rozerwanie torebki stawowej. Staw jest niestabilny, a dodatkowo może dojść do uciskania tętnic lub nerwów. U noworodków spotyka się wrodzone podwichnięcie lub zwichniecie biodra, w przebiegu choroby zwanej dysplazja stawu biodrowego.
Stawy, które : staw ramienny, stawy palców, staw biodrowy, staw kolanowy, staw skroniowo-żuchwowy.
Przyczyny Urazy – nagłe zadziałanie siły powodującej przesunięcie powierzchni stawowych, Porażenne – zwiotczenie mięśni stabilizujących staw, Wrodzone – tzw. wrodzona dysplazja stawu powstała wskutek zaburzeń rozwojowych, .
Objawy zwichnięcia silny ból, obrzęk, zniekształcenie obrysu stawu, patologiczne ustawienie kończyny, krwiak (siniak), brak ruchów czynnych, bolesny opór podczas ruchów biernych.
Powikłania uszkodzenie nerwów uszkodzenie naczyń, niedokrwienie
Leczenie Pierwsza pomoc w zwichnięciu – unieruchomienie wszystkich kości tworzących staw. Zwichnięcie nastawia lekarz odpowiednio manipulując kończyną. Niektóre duże stawy nastawia w znieczuleniu ogólnym, w mniejszych wystarcza znieczulenie miejscowe. Po nastawieniu unieruchamia się staw. Występują wtedy odpowiednie warunki dla gojenia się uszkodzonej torebki; zapobiega się również wtórnemu zwichnięciu. Zwichnięcia otwarte, nawykowe oraz przypadki z uszkodzeniem naczyń lub nerwów leczy się operacyjnie.
Zobacz też podwichnięcie skręcenie
Bibliografia
Kategoria:Ortopedia Kategoria:Medycyna sportowa