– japoński film typu kaijū z 1967 roku w reżyserii Juna Fukudy. Ósmy film z serii o Godzilli.

Fabuła Na odludnej wyspie Sollgel mieszczącej się na Pacyfiku, zespół naukowców pod przewodnictwem profesora Kusumiego próbuje dokonać eksperymentu zmieniającego pogodę. Akcję sponsoruje ONZ licząc, że sukces eksperymentu przyczyni się do upraw jedzenia na niesprzyjającym klimacie i tym samym rozwiąże problem głodu na świecie.

Pewnego dnia na wyspę trafia spadochroniarz. Intruz przedstawia się jako dziennikarz śledczy Gorō Maki, który planował zrobić reportaż na temat eksperymentu. Naukowcy są wzburzeni, jako że eksperyment jest ściśle tajny, ale pozwalają Makiemu zostać na wyspie pod warunkiem, że pomoże gotować, sprzątać i działać jako fotograf zespołu. Nocą stację badawczą nawiedzają 2-metrowe modliszki grasujące w dżungli. W miarę upływu dni Gorō dostrzega piękną dzikuskę pływającą w jeziorku, kiedy próbuje ją sfotografować, ta szybko zanurza się pod wodą i znika. Naukowcy nie wierzą w jego rewelację.

Następnego dnia testuje się urządzenie do kontroli pogody celem obniżenia temperatury. Jednak dzieje się na odwrót i powoduje eksplozję balonu z radioaktywną kapsułą. Temperatura wzrasta do 70 stopni i zaczyna się burza. Powoduje to, że jeden z naukowców, Furukawa nie mogąc znieść pobytu na wyspie doświadcza załamania nerwowego. Gdy pogoda uspokaja się, prof. Kusumi i Gorō idą na rozpoznanie terenu, widzą gigantyczne modliszki nazwane przez Gorō Kamacuras. Są to 2-metrowe modliszki, które urosły z powodu promieniowania i upału.

Wkrótce Kamacuras wydobywają gigantyczne jajo, z którego wykluwa się gadziątko. Wkrótce na wyspę przybywa Godzilla, który zdaje się być rodzicem gadziątka i zabija dwa Kamacuras, pozwalając uciec ostatniemu. Tajemnicza dzikuska zaprzyjaźnia się z synem Godzilli. W końcu Gorō wpada na jej trop i znajduje ją w jaskini. Dziewczyna nazywa się Saeko Matsumiya, która była córką zmarłego 7 lat temu Tadashiego Matsumiyi, archeologa który ukrywał się na wyspie Solgell po porażce Japonii podczas II wojny światowej. Saeko zaznajamia się z naukowcami, którzy przeprowadzają się do jej jaskini po tym jak ich obóz badawczy uległ zniszczeniu podczas pochodu Godzilli.

Rezydentów jaskini ogarnia gorączka, którą wyleczyć może ciepła woda z dolinie Kumongi nazwanej od żyjącego tam gigantycznego pająka. Udający się tam Gorō i Saeko obserwują Godzillę ze swym potomkiem. Potwór jest dość surowym, a nawet wyrodnym rodzicem. Następnego dnia Saeko w poszukiwaniu ziół natrafia się na Kamacuras. Ucieka przed owadem, dopóki do akcji nie włącza się mały Godzilla. Jednak ten przypadkowo wybudza Kumongę. Saeko i Gorō uciekają przed Kumongą do jaskini, gdzie radiooperator Fujisaki kontaktuje się z ONZ, by przysłało podwodną łódź ratunkową. Wszyscy czując, że mogą nie przeżyć do tego czasu, postanawiają ponowić eksperyment w celu zamrożenia potworów.

Kumonga próbuje pożreć wszystkich przebywających w jaskini. Syn Godzilli próbuje pomóc Saeko, lecz wpada w sieć Kumongi. Pająk po zabiciu jadem Kamacuras chce zrobić to samo z malcem. Godzilla zbudzony wołaniem o pomoc potomka rusza mu na ratunek. Eksperyment naukowy okazuje się sukcesem i spada śnieg. Widząc walkę Godzilli z Kumongą, naukowcy, Gorō i Saeko widzą okazję do ucieczki na pontonie. Godzilla i jego syn zabijają Kumongę. Godzilla chce opuścić wyspę, jednak gdy widzi, że jego dziecko przewraca się w śniegu decyduje się, by razem zapaść w stan hibernacji. Rezydenci wyspy Solgell zaś zostają ocaleni przez ONZ-owską łódź podwodną.

Obsada Akira Kubo – Gorō Maki Bibari Maeda – Saeko Matsumiya Tadao Takashima – prof. Tsunezō Kusumi Akihiko Hirata – radiooperator Fujisaki Yoshio Tsuchiya – Furukawa Kenji Sahara – Morio Kenichiro Maruyama – Ozawa Seishiro Kuno – Tashiro Yasuhiko Saijo – Suzuki Hiroshi Sekita – Godzilla Seiji Ōnaka – Godzilla Haruo Nakajima – Godzilla (sceny wodne) „Little Man” Machan – syn Godzilli

Produkcja Scenariusz „Chcieliśmy zrobić nowe podejście. Sądziliśmy, że będzie nieco dziwne, jeśli Godzilla miałby córkę, więc daliśmy mu syna. Skupiliśmy się na relacji między Godzillą a jego synem przez całego Syna Godzilli.” – Jun Fukuda Film powstał w odpowiedzi na rosnącą konkurencję ze strony innych japońskich wytwórni tworzących filmy kaijū. Tomoyuki Tanaka wpadł na pomysł, by Godzilla miał dziecko i zlecił scenarzystce Kazue Kibie wokół tego napisać skrypt.

Prototypem Syna Godzilla był projekt . Akcja miała się dziać na Wyspach Japońskich, a Godzilla i jego niewiele mniejszy potomek, niebieskoskóry Godzilla Junior wspólnie mieli siać zniszczenie. W przeciwieństwie do późniejszych łagodnych wersji syna Godzilii, Godzilla Junior miał stanowić zagrożenie jak jego ojciec. Urządzenie do kontroli pogody, pojawiające się w gotowym filmie, miało za zadanie zatrzymać Godzillę.

W dalszej fazie scenariuszowej, zdecydowano by syn Godzilli był łagodniejszy i nabrał kształtów ludzkiego dziecka. Grupą docelową miały być młode pary, które w tamtym czasie były znaczącą grupą odbiorców w japońskich kinach, a wedle Tanaki dziewczynom spodobałby się uroczy dziecięcy potwór.

Casting Fukuda zdecydował się zatrudnić Tadao Takashimę, na przekór jego karierze aktora komediowego, w roli poważnego profesora Kusumiego. 37-letni Takashima został ucharakteryzowany na znacznie starszego niż w rzeczywistości. W roli Saeko zagrała początkująca aktorka Bibari Maeda, dla której była to czwarta rola filmowa. W rolach drugoplanowych wystąpili etatowi aktorzy filmów kaijū, m.in. Akihiko Hirata, Yoshio Tsuchiya, Kenji Sahara.

Jest to pierwszy film, w którym Godzillę grał ktoś inny niż Haruo Nakajima. Kostium został stworzony jako większy w stosunku poprzednich filmów, jako że Godzilla miał być wyższy od swego syna i był niepraktyczny dla Nakajimy i ograniczył się do zagrania dwóch scen wodnych. W rolę Godzilli wcielił się wyższy od niego japoński baseballista Seiji Ōnaka:

Rolę syna Godzilli otrzymał karłowaty zapaśnik i kaskader „Little Man” Machan ze względu na akrobatyczne umiejętności, niezbędne przy pracy w kostiumie z grubej powłoki.

Realizacja Przy Synu Godzilli uczestniczyła ta sama ekipa tworząca Ebirah – potwór z głębin, jako że dotychczasowa ekipa tworząca filmy z Godzillą (Ishirō Honda, Eiji Tsuburaya i Akira Ifukube) została zatrudniona do pracy przy bardziej priorytetowej Ucieczce King Konga. I tak jak Ebirah – potwór z głębin film miał obniżony budżet i z tego powodu umiejscowiony na wyspie.

Zdjęcia kręcono na Terytorium Guamu oraz w Japonii (Gotenba, jezioro Yamana, Pięć Jezior Fudżi, Oshima).

Efekty specjalne Był to pierwszy film, w którym Sadamasa Arikawa został oficjalnie wymieniony jako reżyser efektów specjalnych, chociaż otrzymał nadzór od Tsuburayi, kiedy ten był dostępny.

Kostium Godzilli miał nadać bardziej mu „ojcowski” wygląd. Twarz jego syna była oparta na tej Chibity z mangi Osomatsu-kun. Za projekt Kumongi odpowiedzialny był Yasuyuki Inoue. Kostiumy Godzilli i jego syna oraz marionetkę Kumongi wykonali Teizō Toshimitsu i Yasuei Yagi, a marionetki Kamacuras wykonał Nobuyuki Yasumaru. Dodatkowo wykonano 60-centymetrowy model przedstawiający nowonarodzonego syna Godzilli.

Marionetki Kamacurasów zostały zbudowane z twardej gąbki i materiału typowego dla mat do kąpieli. W sumie wykonano dziewięć rekwizytów Kamacurasów: trzy duże, trzy średnie i trzy małe, w celu zapewnienia bardziej zróżnicowanej perspektywy potworów w różnych ujęciach. Dwa średnie i małe rekwizyty Kamacuras zostały faktycznie spalone podczas kręcenia, aby zobrazować dwa Kamacurasy spalane przez atomowy oddech Godzilli. W oczach rekwizytów Kamacurasów zainstalowano elektroniczne światła, które pozwoliły im świecić podczas nocnych scen. Pełnowymiarowe modele nóg Kamacurasów i Kumongi zostały skonstruowany na potrzeby scen potworów atakujących ludzkie postacie.

Oryginalna marionetka Kumongi mierzyła ok. 5 metrów. Prawie 20 osób było potrzebnych do obsługi strun fortepianowych sterujących marionetkami z belki nad planem filmowym, gdzie byli wystawieni na intensywne ciepło lamp studyjnych, które podobno powodowało, że ich pot spływał na plan jak deszcz. Wymagało to zaangażowania praktycznie całej ekipy filmowej w prace związane z kablami, z wyjątkiem reżyserów i aktorów. Aby nakręcić kulminacyjną bitwę potworów w filmie, potrzeba było dwóch dni, a reżyser efektów specjalnych Arikawa zauważył, że twórcy filmu bardzo zmagali się z okablowaniem dla Kumonga i napotkali wiele trudności. Jednak Arikawa był pod wrażeniem końcowego efektu na filmie i był zadowolony z dobrej oceny marionetek stawonogów wśród widowni. Podobnie jak jedwab larwy Mothry, sieć Kumongi została stworzona przy użyciu gumy rozpuszczonej w rozcieńczalniku i rozpylonej przez mechanizm w ustach rekwizytu.

Do scen wodnych wykorzystano kostium Godzilli z Inwazji potworów i Ebiraha – potwora z głębin. Grający w nich Nakajima był zanurzony w basenie, wisząc na uchwycie szynowego wózka fotograficznego, który był przymocowany przy pomocy drutu do ciężarówki z napędem na cztery koła. Jego prędkość i przyczepność zapewniały potężne fale, gdy Nakajima był ciągnięty. Ponieważ nie słyszał sygnału, lina zawiązana wokół jego nogi była ciągnięta, aby ostrzec go, gdy kamera zacznie kręcić. Było to trudne ryzykowne, gdyż ustnik służący do oddychania miał tendencję do wyślizgiwania się i mogło zakończyć się potencjalną śmiercią aktora. W połowie produkcji Seiji Ōnaka połamał sobie palce u rąk, więc Eiji Tsuburaya zatrudnił Hiroshiego Sekitę, który, także wyższy od Nakajimy, zagrał Godzillę w większości scen.

Machan miał trudności z poruszaniem się w kostiumie ze względu na kształt ciała. To spowodowało, że aktor chodził chwiejnym krokiem i nie był w stanie samodzielnie wstać, gdy przewracał się w kostiumie. Sadamasa Arikawa był jednak zadowolony z tego efektu, uważając że występ Machana doskonale uosabia małe dziecko. Początkowo Arikawa chciał, aby atomowy oddech syna Godzilli zakrzywiał się pionowo w powietrzu jak shuriken, ale Eiji Tsuburaya poradził mu, aby zamiast tego potwór wypuszczał pierścienie dymu. Animacja efektów syna Godzilli strzelającego inspirowanym shurikenem promieniem ciepła w Kamacurasa została ukończona, ale ostatecznie nie była używana.

Na tym etapie produkcji syn Godzilli nie został jeszcze nazwany, a także w samym filmie jego imię nie pojawiło się ani razu. W trakcie kampanii reklamowej urządziło konkurs na nadanie imienia potwora. Z 8211 aplikacji najczęściej pojawiało się Minira (ang. Minya lub Minilla) i to imię zostało nadane synowi Godzilli podczas oficjalnej ceremonii nadania imienia na planie filmu.

Ekipa od efektów specjalnych miała problemy z ostatnią sekwencją. Arikawa wspominał, że na początku użyto styropianu jako śniegu, ale przyklejał się do kostiumów potworów i źle to wyglądało. Wobec zaczęto eksperymentować z innymi materiałami: „Wosk parafinowy można roztopić w wysokiej temperaturze, a rozgrzany bardzo szybko zniknie. Jak założysz go na gumowy kostium, najpierw będzie biały, a potem spłynie jak woda. (...) W każdym razie spróbowaliśmy go raz, ale ponieważ nie było wystarczającego budżetu, a materiały były drogie, użyliśmy go tylko na górne partie potworów”. Sekwencja ta była także ostatnią nakręconą przez Arikawę w obawie o utratę czasu przez czyszczenie kostiumów. Oryginalne zakończenie, gdzie Godzilla zostawia Minyę na zamrożonej wyspie Sollgel i przed udaniem się na brzeg zawraca, zostało wycięte w montażu, by uczynić Godzillę bardziej sympatycznym oraz przyspieszyć tempo.

Muzyka Tak jak w poprzednim filmie z Godzillą kompozytorem był Masaru Satō: „Moim celem było sprawienie, by Godzilla i jego syn byli jak ludzie i okazywali sobie wzajemne uczucie. Próbowałem wymyślić coś nieoczekiwanego dla publiczności. Godzilla nie może grać aktorsko, prawda? Dlatego musiałem wyrazić jego uczucia poprzez muzykę. To było trochę przesadzone, ale trzeba było wyrazić ich uczucia… Zawsze traktowałem Godzillę i syna jak przyjaciół”.

Postprodukcja