Habicht – wschodnioniemiecki ścigacz okrętów podwodnych z lat 50. XX wieku, jeden z 12 pozyskanych z ZSRR przez NRD okrętów projektu . Jednostka została zbudowana w stoczni w Zielenodolsku, a do służby w marynarce wojennej NRD została wcielona 7 grudnia 1959 roku. W latach 1966–1972 okręt służył w straży granicznej, a z listy floty został skreślony 3 października 1975 roku.
Projekt i budowa Konstrukcja ścigaczy okrętów podwodnych projektu była rozwinięciem poprzedników – jednostek projektu 122bis. Projekt powstał w radzieckim biurze konstrukcyjnym CKB-340 pod kierunkiem głównego konstruktora A.W. Kunachowicza. Nowe okręty były mniejsze od poprzedników, a przez to odznaczały się gorszą dzielnością morską. Jednostki otrzymały zredukowane do dwóch zestawów 2M-3M uzbrojenie artyleryjskie, w zamian uzyskując cztery rakietowe miotacze bomb głębinowych (w porównaniu do dwóch na ścigaczach proj. 122bis). Okręty były też szybsze i wymagały obsady przez mniej liczebne załogi.
Jednostka zbudowana została w stoczni w Zielenodolsku (nr budowy 429).
Dane taktyczno-techniczne Okręt był ścigaczem okrętów podwodnych o długości całkowitej 41,9 metra, szerokości 6,1 metra i zanurzeniu 1,8 metra. Wykonany ze stali kadłub jednostki wykonany był w technologii spawania, nadbudówka natomiast była wykonana z duraluminium. Wyporność standardowa wynosiła 185 ton, a pełna 213 ton.
Ścigacz napędzany był przez trzy silniki wysokoprężne 30D o łącznej mocy 6000 KM, poruszające trzema śrubami o stałym skoku, co pozwalało osiągnąć maksymalną prędkość wynoszącą 25 węzłów. Zasięg wynosił 1500 Mm przy prędkości 12 węzłów. Energię elektryczną o napięciu 110 V zapewniały cztery agregaty DG-19 napędzane silnikami wysokoprężnymi o mocy 19 kW każdy. Autonomiczność wynosiła siedem dób.
Uzbrojenie artyleryjskie jednostki stanowiły dwa podwójne zestawy armat automatycznych 2M-3M kalibru 25 mm z zapasem 2000 naboi. Broń ZOP stanowiły cztery rakietowe pięcioprowadnicowe miotacze bomb głębinowych RBU-1200 na dziobie jednostki (z zapasem 60 bomb RGB-12) oraz dwie zrzutnie bomb głębinowych B-1 (z łącznym zapasem 24 bomb). Okręt mógł też zabrać na pokład 10 min KB lub AMD-2-500.
Wyposażenie radioelektroniczne obejmowało m.in. radar nawigacyjny Don-2, radar wykrywania celów Reja, sonar Tamir-11, radionamiernik ARP-50R, system rozpoznawczy „swój-obcy” Fakieł i system zakłóceń pasywnych z dwiema wyrzutniami celów pozornych PK-16.
Załoga okrętu składała się z 27 oficerów, podoficerów i marynarzy.
Służba Okręt został wcielony do służby w Volksmarine 7 grudnia 1959 roku. Początkowo jednostkę identyfikował jedynie numer burtowy 774, a nazwę „Habicht” otrzymała 16 stycznia 1961 roku. Od 1 stycznia 1961 roku okręt otrzymał numer 974, od 1 grudnia 1962 roku 414, a od 1 grudnia 1965 roku 494. 1 grudnia 1966 roku jednostka została przekazana straży granicznej NRD, otrzymując początkowo numer G-42, zmieniony 1 grudnia 1971 roku na G-24, a na początku 1972 roku na G-44. 1 grudnia 1972 roku „Habicht” powrócił do składu Volksmarine, otrzymując numer 422. Ostatnie opuszczenie bandery na okręcie odbyło się 3 października 1975 roku.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Niemieckie ścigacze okrętów podwodnych projektu 201