Żarkij () – rosyjski niszczyciel z początku XX wieku, jedna z 22 zbudowanych jednostek typu Bojkij. Okręt został zwodowany w maju 1904 roku w krajowej Stoczni Admiralicji w Nikołajewie, a do służby w Marynarce Wojennej Imperium Rosyjskiego został wcielony w 1905 roku, z przydziałem do Floty Czarnomorskiej. „Żarkij” wziął udział w I wojnie światowej, w maju 1918 roku został zdobyty przez Niemców, a we wrześniu 1919 roku przejęli go Biali. W 1920 roku niszczyciel został internowany w Bizercie, a złomowano go w 1924 roku.

Projekt i budowa Okręt był jednym z 22 niszczycieli typu Bojkij zbudowanych w krajowych stoczniach, będących ulepszoną i powiększoną wersją zaprojektowanych w brytyjskiej stoczni Yarrow jednostek typu Sokoł. Zbudowany został w Stoczni Admiralicji w Nikołajewie. Stępkę okrętu położono w 1902 roku, a zwodowany został w maju 1904 roku.

Dane taktyczno-techniczne „Żarkij” był niewielkim, czterokominowym niszczycielem, klasyfikowanym do 1907 roku jako torpedowiec. Długość całkowita wynosiła 64 metry, szerokość 6,4 metra i maksymalne zanurzenie 2,59 metra. Wyporność jednostki wynosiła 350 ton. Okręt napędzany był przez dwie pionowe maszyny parowe potrójnego rozprężania o łącznej mocy 5700 KM, do której parę dostarczały cztery kotły Yarrow. Dwuśrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 26 węzłów. Okręt mógł zabrać zapas węgla o maksymalnej masie 80 ton, co zapewniało zasięg wynoszący 1200 Mm przy prędkości 12 węzłów.

Uzbrojenie artyleryjskie okrętu stanowiły: umieszczone na nadbudówce dziobowej pojedyncze działo kalibru 75 mm Canet L/48 oraz pięć pojedynczych dział trzyfuntowych kalibru 47 mm Hotchkiss M1885 L/40. Jednostka wyposażona była w jedną dziobową stałą i dwie pojedyncze obracalne pokładowe wyrzutnie torped kalibru 381 mm, z łącznym zapasem sześciu torped. Ponadto okręt mógł zabrać na pokład 12–18 min.

Załoga okrętu liczyła 62–69 oficerów, podoficerów i marynarzy.

Służba mały|lewo|alt=Niszczyciele Żarkij, Zorkij i Zwonkij w Bizercie w 1924 roku|„Żarkij”, „Zorkij” i „Zwonkij” w Bizercie w 1924 roku „Żarkij” został wcielony do służby w Marynarce Wojennej Imperium Rosyjskiego w 1905 roku. Jednostka weszła w skład Floty Czarnomorskiej.

W trakcie I wojny światowej „Żarkij” wchodził w skład Floty Czarnomorskiej. Rankiem roku przebywające na patrolu nieopodal Półwyspu Krymskiego „Żarkij”, „Żywuczij” i „Lejtienant Puszczin” wzięły udział w ataku na krążownik liniowy „Yavuz Sultan Selim”, który bez wypowiedzenia wojny ostrzelał port w Sewastopolu, jednak znalazłszy się pod silnym ogniem przeciwnika musiały zawrócić (trafiony dwoma pociskami „Lejtienant Puszczin” został uszkodzony). W pierwszej połowie listopada 1915 roku „Żarkij” przybył do Batumi, wspierając później wojska lądowe walczące z Turkami na Kaukazie. W 1916 roku dokonano modernizacji uzbrojenia jednostki: zdemontowano wszystkie wyrzutnie torped kalibru 381 mm i wszystkie działka kalibru 47 mm, instalując w zamian dwie pojedyncze wyrzutnie torped kalibru 450 mm oraz drugą armatę kalibru 75 mm Canet i sześć pojedynczych karabinów maszynowych kalibru 7,62 mm. W nocy z na roku operujące z Suliny „Żarkij” i „Żywoj” zatopiły dwa szkunery, które wypłynęły z Konstancy.

W maju 1918 roku „Żarkij” został zdobyty Niemców. W listopadzie 1918 roku okręt przejęli w Sewastopolu alianci, po czym we wrześniu 1919 roku wszedł w skład floty Białych. W listopadzie 1920 roku „Żarkij”, „Zorkij” i „Zwonkij” udały się do Bizerty, gdzie zostały internowane przez Francuzów roku. Jednostka została sprzedana i złomowana w 1924 roku.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Niszczyciele typu Bojkij Kategoria:Okręty wojenne Białej Armii Kategoria:Okręty zbudowane w stoczni Mykołajiwśkyj sudnobudiwnyj zawod Kategoria:Rosyjskie niszczyciele z okresu I wojny światowej