Blood, Sweat & Tears – drugi album studyjny zespołu Blood, Sweat & Tears, wydany 11 listopada 1968 roku w Stanach Zjednoczonych nakładem Columbia Records jako LP.
1 lutego 1969 roku album doszedł do 1. miejsca na liście Billboard 200. 10 kwietnia tego samego roku zdobył w Stanach Zjednoczonych certyfikat złotej płyty, zaś 5 kwietnia 2001 roku – poczwórnej platynowej płyty za 4 miliony sprzedanych egzemplarzy.
W 1970 roku zdobył Nagrodę Grammy w kategorii Album roku.
Album Historia i muzyka Po nagraniu debiutanckiego albumu doszło do przetasowań w składzie zespołu; odszedł jego współzałożyciel Al Kooper oraz trębacze i flugelhorniści: Randy Brecker i Jerry Weiss. Jednocześnie Clive Davis, prezes Columbia Records stwierdził, iż pomysły muzyczne zespołu nadal mu się podobają i ma on poparcie wytwórni. Mając to na uwadze muzycy rozpoczęli poszukiwania nowych członków. Pierwszym zadaniem było znalezienie głównego wokalisty. Wybór padł na Kanadyjczyka, Davida Claytona-Thomasa, prowadzącego dotychczas własny zespół. Wokalista pomyślnie przeszedł przesłuchania zostając nowym członkiem Blood, Sweat & Tears. Kolejnymi jego członkami zostali: Lew Soloff, Chuck Winfield i Jerry Hyman. Różnorodne doświadczenia muzyczne członków zespołu znalazły wyraz w eklektycznym repertuarze, od Motown do Erika Satie, od Billie Holiday do Laury Nyro. Album wykazywał pewne podobieństwo do swego poprzednika będąc muzyczną mieszanką elementów klasycznych, jazzowych i rockowych, nadal występowało współdziałanie między sekcją dętą a instrumentami klawiszowymi, nawet jeśli na tych instrumentach grały różne osoby. Nawet Kooper był wciąż obecny, tym razem jako aranżer dwóch utworów, zwłaszcza „You've Made Me So Very Happy”.
Lista utworów Lista i informacje według Discogs:
Side 1
Side 2
W 2000 roku nakładem Sony Music/Legacy Recordings ukazało się na CD zremasterowane wydanie oryginalnej płyty, poszerzone o dwa utwory bonusowe: More And Nore (live) Smiling Faces (live)
Muzycy Fred Lipsius – saksofon altowy, fortepian Chuck Winfield – trąbka, skrzydłówka Lew Soloff – trąbka, skrzydłówka Jerry Hyman – puzon, flet prosty David Clayton-Thomas – główny wokal Dick Halligan – organy, fortepian, flet, puzon, śpiew Steve Katz – gitara, harmonijka ustna, śpiew Bobby Colomby – perkusja, instrumenty perkusyjne, śpiew Jim Fielder – gitara basowa
Produkcja James William Guercio – produkcja Dick Halligan, Fred Lipsius, Al Kooper – aranżacja Timothy Quay, Bob Cato – okładka Harrie George – zdjęcia w środku John Berg – projekt
Odbiór Opinie krytyków Oceny łącznePublikacjaOcena Album of the Year 90/100 RecenzjePublikacjaOcena AllMusic Prog Archives 3.79/5.0 The New Rolling Stone Record Guide The New Rolling Stone Album Guide Według Williama Ruhlmanna z magazynu AllMusic różnica między Blood, Sweat & Tears a poprzednim długogrającym albumem grupy, Child Is Father to the Man, to „różnica między monumentalnym bestsellerem a płytą, która była "tylko" ogromnym sukcesem u krytyki”. Takie utwory jak: „You've Made Me So Very Happy”, „Spinning Wheel”, „And When I Die” czy „God Bless the Child” stanowiły repertuar, na którym – zdaniem autora – Blood, Sweat & Tears mógł zbudować swoją karierę, choć nigdy potem udało mu się powtórzyć sukcesu tego albumu.
Negatywnie natomiast ocenił album Jon Landau z magazynu Rolling Stone; jego zdaniem „większość wysiłków muzyków zmierzających do połączenia różnych stylów była bardziej niż fatalna. Być może pomyśleli oni, że lepiej będzie zachować integralność każdego stylu i połączyć je bez mieszania. Niestety, jedynym rezultatem takiego podejścia może być pastisz stylów, które są dopasowane do siebie w sztuczny sposób. Elementy ich aranżacji często mają ze sobą niewielki związek muzyczny. Słuchacz ulega złudzeniu, że słyszy coś nowego, podczas gdy w rzeczywistości słyszy mierny rock“. W opinii autora pierwszy album zespołu był, dzięki piosenkom Ala Koopera „znacznie lepszy niż nowy materiał“.
Listy tygodniowe +1969KrajListaPozycja Wielka Brytania UK Albums Chart 15 Stany Zjednoczone Billboard 2001
Certyfikaty 10 kwietnia 1969 roku album zdobył w Stanach Zjednoczonych certyfikat złotej płyty, zaś 5 kwietnia 2001 roku – poczwórnej platynowej płyty za 4 miliony sprzedanych egzemplarzy.
Certyfikat złotej płyty (za 0,5 miliona sprzedanych egzemplarzy) zdobyły również trzy pochodzące z albumu single: „You've Made Me So Very Happy” (12 czerwca 1969), „Spinning Wheel” (23 lipca 1969) i „And When I Die” (14 stycznia 1970)
Nagrody W 1970 roku album zdobył nagrodę Grammy w kategorii: Album roku. Jednocześnie utwór „Variations On A Theme By Erik Satie” zdobył nagrodę w kategorii: Best Contemporary Instrumental Performance.
Przypisy
Kategoria:Albumy Blood, Sweat & Tears Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 1968 Kategoria:Albumy Columbia Records Kategoria:Albumy wyprodukowane przez Jamesa Williama Guercio Kategoria:Albumy nagrodzone Grammy dla albumu roku Kategoria:Albumy jazz-rockowe