Saul Kaatz (ur. 5 stycznia 1870 w Swarzędzu, zm. w maju 1942 w obozie Auschwitz II – Birkenau) – rabin działający w Zabrzu, filozof.
Życiorys Saul Kaatz urodził się 5 stycznia 1870 roku w Swarzędzu, w ortodoksyjnej rodzinie żydowskiej. Uczył się w szkole rabinackiej, po czym ukończył studia w Żydowskim Seminarium Teologicznym w Berlinie. W 1891 roku został doktorem filozofii. Krótko pracował w Berlinie, po czym w 1895 roku został rabinem w Zabrzu. Na początku XX w. prowadził lekcje poświęcone judaizmowi w Gimnazjum Męskim w Zabrzu, tym samym należał do grona pierwszych nauczycieli w pruskich szkołach, którzy zajmowali się nauczaniem tej materii. Znaczący uczony ortodoksyjny. Był indywidualistą, który nierzadko popierał idee idące w kontrze do konserwatywnego rabinatu. Regularnie publikował na łamach „Jeschurun” oraz „Israelit”, pisał także opowiadania i sztukę. Na początku lat 30. XX w. otwarcie sprzeciwiał się metodom zastraszania mniejszości żydowskiej na Śląsku przez niemiecki rząd. Odrzucił możliwość emigracji. Zginął w maju 1942 roku w komorze gazowej obozu koncentracyjnego Auschwitz II – Birkenau.
Wybrana twórczość Die Scholien des Gregorius Abulfaragius Bar Hebraeus zum Weisheitsbuch des Josua ben Sira nach der vier Handschriften des Horreum mysteriorum, 1892 Das Wesen des jüdischen Religionsunterrichts, 1904 Die Wesen des prophetischen Judentums, 1907 Abraham Geigers religioeser Charakter, 1911 Alter Vogel, eine judische Novella, 1919 Talmudisch-rabbinische Sätze über Rechtsbeziehungen zu Nicht Juden, 1924
Przypisy
Kategoria:Rabini w Niemczech Kategoria:Filozofowie żydowscy Kategoria:Ludzie urodzeni w Swarzędzu Kategoria:Pisarze związani z Zabrzem Kategoria:Niemieccy Żydzi zamordowani podczas Zagłady Kategoria:Ofiary KL Auschwitz Kategoria:Urodzeni w 1870 Kategoria:Zmarli w 1942