Fritz Geißler (ur. 16 września 1921 w Wurzen, zm. 11 stycznia 1984 w Bad Saarow) – niemiecki kompozytor.
Życiorys Był synem murarza, ukończył szkołę ludową w Lipsku. Podczas II wojny światowej dostał się do niewoli brytyjskiej. W latach 1948–1950 studiował u Arnolda Matza, Maxa Dehnerta i Wilhelma Weismanna w Hochschule für Musik w Lipsku. Edukację muzyczną kontynuował w latach 1950–1953 w Berlinie-Charlottenburgu, gdzie jego nauczycielem był Boris Blacher. Od 1954 do 1959 roku wykładał teorię muzyki na Uniwersytecie Lipskim. W latach 1962–1978 był wykładowcą kompozycji w lipskiej Hochschule für Musik. Od 1969 do 1974 roku był wykładowcą konserwatorium w Dreźnie. W 1974 roku otrzymał tytuł profesora.
Był członkiem wschodnioberlińskiej Akademie der Künste. W 1970 roku otrzymał Nagrodę Państwową NRD. W 1982 roku został wiceprzewodniczącym Verband der Komponisten und Musikwissenschaftler der DDR.
Twórczość Należał do czołowych kompozytorów niemieckich tworzących w NRD. Jego muzyka ma charakter ściśle programowy, podporządkowana była wymogom socrealizmu. Kompozytor podejmował w niej takie tematy jak zjazd partii, powojenna odbudowa Drezna, dyskryminacja rasowa. Język dźwiękowy Geißlera ma nieskomplikowany i zachowawczy charakter, w niektórych dziełach potrafił jednak wykorzystać w umiarkowanym zakresie elementy awangardowych technik takich jak dodekafonia czy aleatoryzm.
Wybrane kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Przypisy
Kategoria:Niemieccy kompozytorzy Kategoria:Urodzeni w 1921 Kategoria:Zmarli w 1984 Kategoria:Odznaczeni Nagrodą Państwową NRD