thumb|Mapa wyborcza Stanów Zjednoczonych w 1976 roku. Liczba na mapie określa liczbę przedstawicieli stanu w Kolegium Elektorów Wybory prezydenckie w Stanach Zjednoczonych w 1976 roku – czterdzieste ósme wybory prezydenckie w historii Stanów Zjednoczonych. Na urząd prezydenta wybrano Jimmy’ego Cartera, a wiceprezydentem został Walter Mondale.
Kampania wyborcza W wyniku afery Watergate, która doprowadziła do rezygnacji Nixona, republikanie mocno stracili na wizerunku. Z tego powodu nominacja urzędującego prezydenta Geralda Forda nie była sprawą oczywistą. Bossowie Partii Republikańskiej zarzucali mu nadmierny liberalizm i mianowanie Nelsona Rockefellera wiceprezydentem. Jego głównym kontrkandydatem został gubernator Kalifornii Ronald Reagan. W prawyborach żaden z kandydatów nie zdobył wymaganego poparcia, dlatego o nominacji mieli zdecydować delegaci na sierpniowej konwencji w Kansas City. Reagan uzyskał poparcie w stanach południowych i rodzinnej Kalifornii, natomiast Ford zwyciężył na Północy i pograniczu. Chcąc pozyskać trochę elektoratu liberalnego Reagan zadeklarował, że jego kandydatem na wiceprezydenta zostanie Richard S. Schweiker. Spowodowało to odwrócenie się od niego konserwatystów, co z kolei wpłynęło na fakt, że ostatecznie nominację prezydencką uzyskał Ford. Jego kandydatem na wiceprezydenta został Bob Dole. W Partii Demokratycznej już na początku 1975 kampanię rozpoczął Jimmy Carter. Zwyciężył w prawyborach m.in. w Ohio, co spowodowało otrzymanie nominacji prezydenckiej w pierwszym głosowaniu, na lipcowej konwencji w Nowym Jorku. Zdobył ponad sześciokrotnie większe poparcie niż Morris Udall i Pat Brown. Dopiero po uzyskaniu nominacji Carter ogłosił, że jego kandydatem na wiceprezydenta będzie Walter Mondale. Kandydatem niezależnym został Eugene McCarthy. Carter deklarował reformę podatkową i zdrowotną, zmniejszenie bezrobocia i zwiększenie świadczeń socjalnych. Chciał ocieplenia kontaktów z ZSRR, przy jednoczesnej, ścisłej współpracy z sojusznikami USA – krajami Europy Zachodniej i Japonią. Ford, na którego kandydaturze cieniem rzucały się afera Watergate, a także ułaskawienie Nixona, był skazywany na porażkę przez ośrodki sondażowe. Kandydat demokratów jednak prowadził swoją kampanię bezbarwnie, a w programie wyborczym zawarł jedynie ogólnikowe stwierdzenia. Spowodowało to, że wybory okazały się bardzo wyrównane. Na kandydata republikanów głosowali wyborcy wykształceni i zamożni, natomiast klasy średnia i robotnicza zagłosowały na demokratę. Szalę zwycięstwa na rzecz Cartera przesunęły także głosy Afroamerykanów.
Kandydaci Bezpartyjny
Partia Demokratyczna
Partia Republikańska
Wyniki głosowania Głosowanie powszechne odbyło się 2 listopada 1976. Carter uzyskał 50,1% poparcia, wobec 48% dla Forda i 0,9% dla McCarthy’ego. Ponadto, niecałe 820 000 głosów oddano na niezależnych elektorów, głosujących na innych kandydatów. Frekwencja wyniosła 53,6%. W głosowaniu Kolegium Elektorów Carter uzyskał 297 głosów, przy wymaganej większości 270 głosów. Na Forda zagłosowało 240 elektorów. Wiarołomny elektor ze stanu Waszyngton zagłosował na Ronalda Reagana. W głosowaniu wiceprezydenckim zwyciężył Mondale, uzyskując 297 głosów, wobec 240 dla Dole’a.
Jimmy Carter został zaprzysiężony 20 stycznia 1977 roku.
Kandydat na prezydenta Partia Głosowanie powszechne Kolegium Elektorów Głosy Procent Jimmy Carter Partia Demokratyczna 40 830 763 50,1% 297 Gerald Ford Partia Republikańska 39 147 793 48% 240 Eugene McCarthy bezpartyjny 756 691 0,9% 0 Ronald Reagan Partia Republikańska 0 0 1 Łącznie 538
Kandydat na wiceprezydenta Partia Kolegium Elektorów Walter Mondale Partia Demokratyczna 297 Bob Dole Partia Republikańska 241 Łącznie 538
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Jimmy Carter