Pantum (pantun) – powstała w XV w. malajska forma wiersza, zbudowana ze strof czterowersowych, rymowanych (z układem rymów abab lub abba) bądź nierymowanych, w której każdy 2. i 4. wers jednej strofy powtarza się jako wers 1. i 3. strofy następnej. Wiersz kończy się wraz z kolejną zwrotką albo następuje powrót do wersów 1. i 3. pierwszej strofy (jedynych dotąd nieużytych) i umieszczenie ich jako 2. i 4. (lub 4. i 2.) w ostatniej strofie.
Schemat budowy pantum (w nawiasach numery wersów):
_______________ (1) _______________ (2) _______________ (3) _______________ (4)
_______________ (5=2) _______________ (6) _______________ (7=4) _______________ (8)
_______________ (9=6) _______________ (10) _______________ (11=8) _______________ (12)
_______________ (13=10) _______________ (14) _______________ (15=12) _______________ (16)
_______________ (17=14) _______________ (18=1/3) _______________ (19=16) _______________ (20=3/1)
W XIX w. pantum stosowali twórcy francuscy, tacy jak Victor Hugo i Charles Baudelaire. W Polsce przyswoili tę formę poeci okresu Młodej Polski, m.in. Antoni Lange.
Kategoria:Metryka i wersyfikacja