Dyrekcja Państwowego Monopolu Spirytusowego – przedsiębiorstwo o charakterze samodzielnej, odrębnej jednostki gospodarczej, wykonujące przywilej monopolu Skarbu Państwa wynikający z ustawy z 1924 r. o monopolu spirytusowym.
Powołanie Dyrekcji Na podstawie rozporządzenia Ministra Skarbu z dnia 22 stycznia 1925 r. o organizacji Dyrekcji Państwowego Monopolu Spirytusowego ustanowiono DyrekcjęRozporządzenie Ministra Skarbu z dnia 22 stycznia 1925 r. o organizacji Dyrekcji Państwowego Monopolu Spirytusowego (D. P. M. S.). . Powołanie dyrekcji pozostawało w ścisłym związku z ustawą z 1924 r. o monopolu spirytusowym w której ustanowiono, że monopol państwowy przejmuje wszelkie ruchomości i nieruchomości i inne urządzenia służące do pomieszczenia i przewozu spirytusu oraz majątek Państwa w spółce „Cysterny”Ustawa z dnia 31 lipca 1924 r. o monopolu spirytusowym. .
Nadzór nad działalnością Dyrekcji sprawował Minister Skarbu. Siedzibą Dyrekcji była Warszawa.
Uprawnienia Dyrekcji Dyrekcja Państwowego Monopolu Spirytusowego wykonywała przywilej (monopol) Skarbu Państwa, określony w ustawie z 1924 r. o monopolu spirytusowym, jako przedsiębiorstwo o charakterze samodzielnej, a przy tym odrębnej jednostki gospodarczej.
Dyrekcja Państwowego Monopolu Spirytusowego: zwracała się do władz i urzędów pośrednio lub bezpośrednio o udzielenie wyjaśnień i informacji wszelkiego rodzaju w zakresie gospodarki spirytusowej, współdziałała z władzami skarbowymi w zakresie kontroli przemytu spirytusu i obrotu spirytusem, wydawała bezpośrednio lub pośrednio polecenia do władz skarbowych I i II instancji oraz do kas skarbowych w sprawach dotyczących obrotu spirytusem i jego przetworami, jak też w sprawach regulowania należności i zobowiązań Dyrekcji.
Poza tym Dyrekcja prowadziła za zgodą Ministra Skarbu także inne rodzaje przemysłu i handlu, związane z wykonywaniem monopolu spirytusowego.
Obowiązki Dyrektora Do dyrektora Państwowego Monopolu Spirytusowego należało: kierownictwo Państwowym Monopolem Spirytusowym i zarządzanie całym jego majątkiem, zatrudnianie i mianowanie funkcjonariuszów do IX stopnia włącznie, oraz przyjmowanie i zwalnianie pracowników kontraktowych do VII stopnia włącznie, przedstawianie Ministrowi Skarbu wniosków mianowania funkcjonariuszów od VIII do V stopnia służbowego włącznie oraz przyjmowania i zwalniania pracowników kontraktowych V i VI stopnia służbowego, wykonanie planu finansowego i operacyjnego, wydawanie instrukcji o wewnętrznej organizacji zakładów podległych Dyrekcji, zorganizowanie i wykonywanie kontroli nad tokiem czynności organów Państwowego Monopolu Spirytusowego, przygotowanie wniosków dla Państwowej Rady Spirytusowej, sporządzanie z końcem roku sprawozdania z czynności Dyrekcji i przedkładanie go Ministrowi Skarbu.
Ustalanie czystego zysku Czysty zysk ustalano po potrąceniu: opłaty skarbowej wraz z dodatkiem do niej, pobieranej przez Skarb Państwa w myśl ustawy o monopolu spirytusowym; przeznaczanie dodatku dla związków komunalnych; kosztów zakupu, przewozu, składowania, oczyszczania, skażania i przerobu surowców i materiałów pomocniczych; kosztów opakowania, składowania, przewozu i sprzedaży wyrobów gotowych i półgotowych; odsetek i spłat amortyzacyjnych od zaciągniętych i przez Dyrekcję zużytych pożyczek; odpisów na fundusz renowacyjny i ubezpieczeniowy; wszelkich innych kosztów fabrykacyjnych, administracyjnych i handlowych.
Przeznaczenie czystego zysku Czysty zysk służył w pierwszym rzędzie na pokrycie strat z poprzednich okresów gospodarczych. Pozostałość dzieliła się następująco: 1% przeznaczano na walkę z alkoholizmem, na szpitale i schroniska dla alkoholików w myśl ustawy o monopolu spirytusowym, określoną sumę (nie więcej niż 10%) przeznaczał Minister Skarbu na remunerację (rekompensata) dla urzędników i funkcjonariuszów monopolu spirytusowego i współdziałających organów skarbowych, określoną sumę na kapitał obrotowy i inwestycyjny, pozostałą sumę przelewano do Centralnej Kasy Państwowej, jako zysk z monopolu spirytusowego.
Przypisy
Kategoria:Przedsiębiorstwa