Owczarek z Bergamo, Bergamasco – rasa psów należąca do grupy psów pasterskich i zaganiających. Włoska nazwa tej rasy Cane da Pastore Bergamasco, oznacza w dosłownym tłumaczeniu „psa pasterza bergamskiego”. Typ wilkowaty. Nie podlega próbom pracy.

Rys historyczny Bergamasco to rasa psów, które wykorzystywano do pilnowania stad zwierząt hodowlanych. Zasięg w jakim pierwotnie występował Bergamasco dotyczył regionu Alp Włoskich, zwłaszcza dolin rejonu Bergamo, gdzie hodowano głównie owce, a gdzie, jak podaje Hans Räber, istniały długoletnie tradycje pasterskie, które znalazły potwierdzenie w dokumentach z początków XVI wieku. W surowych warunkach górskich na zasadzie doboru tylko użytkowego, uzyskano typ psa pasterskiego średniej wielkości, pracującego w porze dziennej jak i nocnej, o wysokiej odporności i wytrzymałości.

Pochodzenie owczarka z Bergamo jest jednym z najsłabiej udokumentowanych. Hans Räber przytacza opis szkicu wykonanego przez neapolitańskiego malarza zwierząt Palizziego, który uwiecznił łaciate psy z Abruzzów i Maremmy, posiadające długi i kudłaty włos. Na podstawie tego wizerunku istnieje przypuszczenie, że psy te (choć obecnie różnią się wyglądem) są ze sobą spokrewnione.

Pierwszy owczarek z Bergamo został zarejestrowany w księdze rodowodowej Włoskiego Związku Kynologicznego w roku 1898.

250px|thumb|right|Długi włos okrywowy i gęsty podszerstek u owczarka z Bergamo formuje się w płaskie kosmyki. Wygląd Bergamasco jest psem silnym, zwinnym i odpornym.

Szata i umaszczenie Obfita szata powoduje, że pies ten wydaje się potężniejszy, niż jest w rzeczywistości. W miarę wzrostu, szata zaczyna formować się w dredy, które u kilkuletniego psa mogą osiągać znaczną długość. Dotyczy to głównie psów wystawowych, gdyż u psów pracujących sierść często się niszczy, tworząc poszarpane kołtuny. W przeciwieństwie do szaty komondora czy puli, u Bergamasco włos jest gruby, płaski i szeroki, a także nie powinien się filcować.

Sierść może miewać różne odcienie szarości i koloru płowego. Dopuszczalny jest także kolor matowej czerni, który w słońcu mieni się na rudo. U rasy tej włos z wiekiem się rozjaśnia, w zależności od pory roku zmienia także odcień. Popularna jest maść marmurkowa, która z wiekiem może zmieniać się w jasnopopielatą. Przy maści marmurkowej, tęczówka oka może być częściowo lub nawet całkowicie niebieska.

Zachowanie i charakter Są nieufne wobec obcych. Nie okazują jednak bezpodstawnej agresji. Inteligentne, przyzwyczajone do dużej samodzielności, nie są całkowicie podporządkowane i posłuszne.

Użytkowość Współcześnie najczęściej są hodowane jako psy rodzinne oraz pilnujące domostw.

Zdrowie i pielęgnacja Charakterystyczny włos u Bergamasco wymaga znajomości jego odpowiedniej pielęgnacji. Bergamasco nie linieje, jeśli pies nie jest przeznaczony do celów wystawowych korzystne jest odpowiednie przycinanie sierści, co jednocześnie pozwala zachować większą higienę.

Popularność W Polsce rasa ta jest słabo znana, także w rodzimych Włoszech w niektórych rejonach kraju wiedza o tych psach jest znikoma.

Zobacz też

Alpy Bergamskie

Przypisy

Bibliografia

Eva-Maria Krämer "Rasy psów", Oficyna Wydawnicza MULTICO, Warszawa 2003, Hans Räber "Encyklopedia psów rasowych" tom I, Oficyna Wydawnicza MULTICO, Warszawa 1999,

Kategoria:Psy pasterskie Kategoria:Rasy psów Kategoria:Owczarki