thumb|Wzgórza wokół wsi Roškovce Pogórze Laboreckie () – region geograficzny w północno-wschodniej Słowacji, w okolicy miasta Medzilaborce w kraju preszowskim, stanowiący część Beskidów Środkowych (słow. Nízke Beskydy). Obejmuje obszar o krajobrazie pogórza i niskich gór wokół górnego biegu rzeki Laborec, spływającej na południe spod głównego grzbietu Karpat. Region został wyodrębniony jako jedna z 84 podstawowych jednostek w regionalnym podziale geomorfologicznym Słowacji.
Położenie i obszar Na zachodzie region graniczy z Pogórzem Ondawskim, na północy z Beskidem Niskim, na wschodzie z Bieszczadami Zachodnimi, a na południu z Podgórzem Beskidzkim. W polskim piśmiennictwie rozgraniczenie Pogórzy Ondawskiego i Laboreckiego z Beskidem Niskim prowadzi się mniej więcej linią wyznaczoną przez miasta Bardejów, Svidník i Medzilaborce, natomiast słowacka systematyka geograficzna nie wyróżnia Beskidu Niskiego jako odrębnej jednostki regionalnej i traktuje główny wododziałowy grzbiet karpacki (którym biegnie też granica polsko-słowacka) jako część tych dwóch pogórzy. Pogórze Laboreckie według słowackiej interpretacji obejmuje fragment grzbietu granicznego na odcinku Przełęcz Kuchtowska–Baranie–Przełęcz Dukielska–Kamień–Przełęcz Łupkowska–Wysoki Groń, który jest wówczas najwyższym wzniesieniem regionu (905 m).
Pogórze Laboreckie położone jest w zlewni rzeki Bodrog, a głównymi dopływami Laborca są tutaj Udava i Výrava. Teren ten należy do krain historycznych Szarysz i Zemplin. Jest to jeden z najmniej ludnych obszarów Słowacji, jednocześnie w strukturze etnicznej występuje znaczny udział mniejszości rusińskiej (Łemkowie). Główną atrakcją krajoznawczą są zabytkowe cerkwie drewniane w niektórych wsiach północnej części regionu. Największą miejscowością jest miasto powiatowe Medzilaborce na północy, drugim większym ośrodkiem jest Snina na południowej granicy regionu z Podgórzem Beskidzkim.
Środowisko przyrodnicze W porównaniu do sąsiedniego Pogórza Ondawskiego, region cechuje się bardziej górskim charakterem, co przejawia się większym skupiskiem wypiętrzeń terenowych oraz mniej rozległymi obniżeniami, a także większym zalesieniem i słabszym zasiedleniem przez człowieka. Budulcem podłoża są skały fliszowe w strefie płaszczowin magurskiej i dukielskiej, głównie piaskowce, łupki i zlepieńce, na których wykształciły się gleby brunatne. Grzbiety wzniesień zazwyczaj nie przekraczają 600 m wysokości bezwzględnej i jedynie w paśmie granicznym osiągają pułap 800 m.
Większość powierzchni Pogórza Laboreckiego pokrywają lasy z dominacją buka oraz domieszką świerka i jodły, a region znany jest z obfitości w grzyby. Najcenniejszy przyrodniczo jest grzbiet graniczny, objęty ochroną w formie Obszaru Chronionego Krajobrazu „Karpaty Wschodnie”, gdzie z rzadkich gatunków zwierząt notuje się obecność rysia i niedźwiedzia. Przez Pogórze Laboreckie przebiega granica botaniczna między roślinnością zachodniokarpacką i wschodniokarpacką.
Przypisy
Kategoria:Beskidy Środkowe Kategoria:Góry Słowacji