Bolesław Olbryś (ur. 12 października 1907 w Przeczniaku, był synem Tadeusza i Weroniki z Bartnickich zm. 7 lutego 1993) – polski lutnik i muzyk, regionalista kurpiowski.
Życiorys mały|Wystawa archiwalnych fotografii ze zbiorów Skansenu Kurpiowskiego im. Adama Chętnika w Nowogrodzie: Bolesław Olbryś po prawej z basetlą (Ogólnopolskie Dni Kultury Kurpiowskiej 2024) Jego ojciec był majstrem budowlanym i stolarzem. W 1914 roku ich rodzina została przesiedlona w okolice Wołkowyska. Po wojnie, wraz z matką i bratem, osiedlili się Dębnikach. Ukończył trzy klasy szkoły podstawowej, po czym rozpoczął prace jako stolarz. W 1922 roku Adam Chętnik zatrudnił go w Muzeum Budownictwa Kurpiowskiego. Budował chaty i leśniczówki, a także zajmował się wyrobem mebli.
Rzemiosła lutniczego uczył się od Wincentego Chętnika. W wieku 20 lat zbudował pierwsze ligawki, a następnie skrzypce. Tworzył nie tylko instrumenty, ale także akcesoria muzyczne, jak struny czy kalafonie. Przykładowo w Państwowym Muzeum Etnograficznym w Warszawie znajdują się wykonane przez niego piszczałki. Grał w kapeli działającej przy skansenie w Nowogrodzie.
Aż do przejścia na emeryturę pracował jako majster ludowy w Muzeum Kurpiowskim w Nowogrodzie.
Życie prywatne W 1932 roku ożenił się z Heleną Gromelską, córką Antoniego i Stefanii Koziewicz, Kurpianką z wioski Wyk. Wspólnie śpiewali w Regionalnym Kurpiowskim Zespole. Para miała dwóch synów (Stanisława i Jana) oraz córkę (Zofię). Jego wnuk Marek Olbryś został politykiem.
Upamiętnienie W 1984 roku Henryk Gadomski wydał książkę pt. Bolesław Olbryś – ostatni lutnik kurpiowski.
Od 2014 roku, w ramach corocznego Przeglądu Kapel, Śpiewaków i Gawędziarzy Ludowych w Zbójnej, przyznawana jest nagroda specjalna im. Heleny i Bolesława Olbrysiów ufundowana przez Marka i Bogumiłę Olbrysiów.
Bibliografia
Przypisy
Kategoria:Ludzie związani z Nowogrodem Kategoria:Polscy lutnicy Kategoria:Polscy muzycy ludowi Kategoria:Urodzeni w 1907 Kategoria:Zmarli w 1993