Ignacy Cyra (urodzony 5 lub 25 października 1856 roku w Rabacinie k Studzienic, zmarły 14 lipca 1914 w szpitalu w Lubawie) - polski ksiądz wywodzący się z kaszubskiej rodziny, proboszcz parafii pw. Matki Boskiej Pocieszenia w Drzycimiu od 31 marca 1891 roku do swojej śmierci w 1914, od 1912 do 1914 prezes Towarzystwa Młodokaszubów Dzieciństwo i młodość
Pierwsze lata życia Urodził się w rolniczej rodzinie jako siódme dziecko Ignacego Cyry (1814-1903) oraz jego żony, Heleny Augustyny z d. Żmuda-Trzebiatowskiej (1817-1905). Nie wiadomo nic na temat jego edukacji podstawowej, jednak zapewne skończył miejscową szkołę elementarną, a przed dostaniem się do gimnazjum musiał nadrobić zaległości uczęszczając do progimnazjum lub korzystając z edukacji domowej.
Nauczanie ponadpodstawowe Uczęszczał do gimnazjum królewskiego w Chojnicach w latach 1869-1879, gdzie zdał maturę w roku 1879.
Dalsze losy życia
Wyższe wykształcenie Jako pierwsza osoba z ziemi bytowskiej uzyskał stypendium Towarzystwa Pomocy Naukowej w Chełmnie, co otworzyło mu dostęp do studiów na Uniwersytecie Wrocławskim, gdzie brał udział w spotkaniach katolickiego Towarzystwa Górnośląskiego, dzięki czemu przeszedł ważny poziom edukacji patriotycznej. Później podjął decyzję o dalszych studiach w Würzburgu.
Miejsca posługi kapłańskiej 16 marca 1883 r. otrzymał święcenia kapłańskie i został wikariuszem w Drzycimiu (1884), później w Komorsku (1885-86), następnie w miejscowości Konarzyny, jego czwarta parafia mieściła się we wsi Śliwice, później w Jastarni został administratorem (1889), po roku przerwy ponownie wikariuszem − tym razem w Wejherowie. Od 31 marca 1891 r. do swojej śmierci w 1914 pełnił funkcję proboszcza w Drzycimiu.
Kapłan jako działacz kaszubski Ignacy jako patriota polski nie bagatelizował również swej drugiej, kaszubskiej tożsamości, aktywnie działał w Towarzystwie Młodokaszubów, ponieważ 22 sierpnia 1912 został wybrany na prezesa owej organizacji. Jak kiedyś powiedział, "nie chce odłączać, ale przykuć ginące Kaszuby nierozerwalnie do Polski przez ukochanie rodzinnej kultury, przez budzenie uświadomienia".
Śmierć Jego życie przerwał tragiczny wypadek samochodowy. Jak donosi "Gazeta Toruńska" z 17 lipca 1914, 14 lipca 1914 roku, gdy wracał z podróży na Mazury, około 3 km od Lubawy, szofer P. Jaroszewskiego, z którym wracał, stracił kontrolę nad pojazdem i samochód wpadł do rowu szosowego. Większość pasażerów uszła bez urazów zagrażających bezpośrednio życiu, lecz proboszcz z Drzycimia uszkodził krzyż pacierzowy. Zmarł w szpitalu w Lubawie w wyniku urazów.
Przypisy
Kategoria:Polscy prezbiterzy katoliccy Kategoria:Polskie ofiary wypadków drogowych Kategoria:Absolwenci uczelni w Niemczech Kategoria:Urodzeni w 1856 Kategoria:Zmarli w 1914