Klasztor Redemptorystów w Gliwicach – zabytkowy budynek klasztoru w mieście Gliwice.
W 1612 do Gliwic przybył franciszkanin reformata ojciec Bonawentura. Władze miasta ofiarowały duchownemu kościół Podwyższenia Krzyża Świętego oraz przylegający do niego ogród. W latach 1655–1668 powstał czteroskrzydłowy klasztor. W 1677 kościół i klasztor spłonęły, po czym zostały odbudowane w latach 1677–1683. W 1683 w klasztorze zatrzymał się król Polski Jan III Sobieski podczas wyprawy pod Wiedeń. Na pamiątkę swojego pobytu w gliwickim klasztorze król posadził kilka lip, z których ostatnia przeżyła do 1929.
W 1810 nastąpiła kasacja klasztorów i zakonów przez króla pruskiego Fryderyka III Wilhelma, po której zakonnicy opuścili klasztor w 1811. Następnie został on przejęty na własność przez miasto. W 1816 otwarto w jego murach gimnazjum katolickie. W 1921 do miasta przybył pierwszy redemptorysta, ojciec Henryk Gluchnik. W 1924 klasztor przekazano na własność zakonnikom. W czasie II wojny światowej w klasztorze przebywali niemieccy repatrianci z Bukowiny i Rosji (akcja Heim ins Reich). W 1945, z inicjatywy zakonników niemieckich, klasztor przekazano polskim redemptorystom.
Przypisy
Kategoria:Zabytki nieruchome w Gliwicach Kategoria:Obiekty sakralne w Gliwicach Gliwice