thumb|Amerykańscy dowódcy na wyspie Los Negros. Od lewej: generałowie Walter Krueger (dowódca 6 Armii), William C. Chase (dowódca 1 Brygady) i (w hełmie M1) Innis P. Swift (dowódca 1 Dywizji Kawalerii) Innis Palmer Swift (ur. 7 lutego 1882 w Fort Laramie w stanie Wyoming, zm. 3 listopada 1953 w San Antonio w stanie Teksas) – generał major United States Army, będący wnukiem i imiennikiem generała majora z okresu wojny secesyjnej , a także wnukiem generała brygady Ebenezera Swifta. Jego cztery dekady służby wojskowej zakończyły się dowodzeniem jednostką podczas wyzwolenia Filipin w czasie II wojny światowej.
Życiorys Innis P. Swift urodził się w Fort Laramie (Wyoming), jako syn generała majora Ebena Swifta i Susan Palmer. Ukończył akademię wojskową West Point w 1904 roku i otrzymał stopień oficerski w kawalerii. Służył jako adiutant generała Johna Pershinga w czasie wojny filipińsko-amerykańskiej, a następnie podczas ekspedycji przeciwko Pancho Villi. Będąc porucznikiem dowodzącym oddziałem C, 13 Pułku Kawalerii, towarzyszył porucznikowi George’owi Pattonowi w polowaniu na Julio Cárdenasa, dowódcę osobistej ochrony Pancho Villi. Podczas I wojny światowej służył jako zastępca szefa sztabu 86 Dywizji Piechoty. Swift uczęszczał do United States Army Command and General Staff College, który ukończył w 1923 roku i pozostał na tej uczelni jako wykładowca do 1929 roku. Następnie uczęszczał do United States Army War College i Army Industrial College. W 1940 roku awansował na generała brygady, a w 1941 roku na generała majora i objął dowództwo nad 1 Dywizją Kawalerii i Fort Bliss. Brał udział w ćwiczeniach wojskowych w Luizjanie, gdzie wymyślił przydomek używany przez lekkie samoloty obserwacyjne armii, gdy po nierównym lądowaniu powiedział pilotowi: „Wyglądałeś jak cholerny konik polny!”. [Uwaga redaktora: Istnieje wiele wersji tej historii i nie ma pewności, co dokładnie powiedział Swift. Cytowany autor (Graff) parafrazował].
W czasie II wojny światowej Swift przekształcił dywizję kawalerii w dywizję piechoty, choć zachowała w nazwie słowo „kawaleria”. W lipcu 1942 roku poprowadził swoją dywizję do Australii i pozostał na jej czele podczas walk o Wyspy Admiralicji, po czym w sierpniu 1944 roku został przeniesiony na stanowisko dowódcy I Korpusu. Dowodził nim podczas wyzwalania Luzonu na Filipinach pod koniec 1944 roku i w 1945 roku. Był najstarszym dowódcą amerykańskiego Korpusu, który służył w II wojnie światowej. Po wojnie pozostał bliskim przyjacielem generała Douglasa MacArthura.
Swift poślubił Lucille G. Paddock, z którą miał cztery córki. Po przejściu w stan spoczynku w 1946 roku zamieszkał w San Antonio. Nadal interesował się swoim dawnym dowództwem, aktywnie działając w Stowarzyszeniu 1 Dywizji Kawalerii i z zapałem śledząc działania dywizji podczas wojny koreańskiej. Zmarł w Brooke Army Medical Center po zawale serca i został pochowany na cmentarzu Fort Sam Houston National Cemetery.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Innis P. Swift w bazie Generals DK Innis P. Swift w bazie The Pacific War Online Encyclopedia
Kategoria:Amerykańscy generałowie Kategoria:Uczestnicy wojny na Pacyfiku Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Stany Zjednoczone) Kategoria:Absolwenci Akademii Wojskowej Stanów Zjednoczonych w West Point Kategoria:Odznaczeni Distinguished Service Medal Kategoria:Odznaczeni Legią Zasługi Kategoria:Odznaczeni Orderem Orła Azteckiego Kategoria:Zmarli na zawał serca Kategoria:Urodzeni w 1882 Kategoria:Zmarli w 1953