thumb|Rysunek przedstawiający oryginalną tiarę Napoleona (1805) thumb|Fragment obrazu Koronacja Napoleona autorstwa Jacques’a-Louisa Davida, przedstawiający tiarę trzymaną przez asystenta stojącego za papieżem Piusem VII thumb|Współczesny wygląd tiary Napoleona Tiara Napoleona – tiara podarowana papieżowi Piusowi VII w czerwcu 1805 roku, kilka miesięcy po tym, jak przewodniczył koronacji Napoleona I. Choć bogato zdobiona klejnotami, była celowo zbyt mała i ciężka, aby ją nosić, co miało być obrazą dla papieża. Na obrazie Koronacja Napoleona autorstwa Jacques’a-Louisa Davida tiarę trzyma za papieżem jeden z jego asystentów.
Opis Tiarę, która miała tradycyjny papieski wzór, zaprojektowali i wykonali Henri Auguste i Marie-Étienne Nitot z domu jubilerskiego Chaumet w Paryżu. Na tiarze wykonanej z białego aksamitu znajdują się trzy korony ze złota, każda składająca się z dużego koła zwieńczonego kwiatowym wzorem z kutych liści, wzbogaconego rubinami, szmaragdami i szafirami oraz otoczonego brylantami na oprawie z pereł. W sumie tiara zawierała 3345 kamieni szlachetnych oraz 2990 pereł i kosztowała 179 800 franków.
Tiara miała w środku wielki szmaragd, który papież Pius VI zdjął ze swojej tiary, aby zapłacić reparacje wojenne wymagane przez traktat z Tolentino w 1797 roku. Szmaragd (404,5 karatów) był pierwotnie częścią tiary noszonej przez papieża Grzegorza XIII, która została wykonana przez Cristoforo Foppę; przedstawia ona imię i herb Grzegorza XIII. Pośrodku obręczy każdej korony znajdowała się płaskorzeźba gloryfikująca Napoleona; reprezentowały one ponowne ustanowienie kultu (uchylenie konstytucji cywilnej kleru), konkordat z 1801 roku i koronację Napoleona. Dodatkowe tabliczki nosiły nazwy wojennych zwycięstw Napoleona.
Zniewaga Podczas swojej koronacji Napoleon obiecał wysłać papieżowi ołtarz, dwa ozdobne ceremonialne kocze i tiarę. Dostarczona została tylko tiara. Tradycyjnie tiary ważyły od 0,91 do 2,27 kilograma. Tiara Napoleona ważyła jednak 8,2 kilograma. Była również za mała, aby wygodnie zmieścić się na ludzkiej głowie. Niektóre kamienie i ozdoby tej tiary pochodziły z wcześniejszych tiar zniszczonych i skradzionych przez wojska francuskiego Dyrektoriatu w 1798 roku, kiedy generał Louis-Alexandre Berthier najechał Rzym, ustanowił Republikę Rzymską, zniósł Państwo Kościelne i wygnał papieża Piusa VI. Jego następca, papież Pius VII, wybrany na wygnaniu w Wenecji, musiał użyć improwizowanej tiary z papier mâché na swoją koronację w 1800 roku.
Tiara była ledwie skrywaną zniewagą dla papieża. Pius VII podziękował jednak cesarzowi za tiarę w liście z 23 czerwca 1805 roku. Stwierdził, że zamierza jej użyć podczas mszy papieskiej w Uroczystość Świętych Apostołów Piotra i Pawła.
Modyfikacje Pierwotnie pośrodku obręczy każdej korony znajdowała się płaskorzeźba gloryfikująca Napoleona; symbolizowały one przywrócenie kultu religijnego we Francji wraz z uchyleniem konstytucji cywilnej kleru, konkordatu z 1801 roku i koronacją Napoleona. Dekoracje charakterystyczne dla Napoleona zostały prawdopodobnie usunięte przez kardynała Ercole Consalviego, sekretarza stanu Stolicy Apostolskiej. Zastąpiono je inskrypcjami z Pisma Świętego (Dzieje Apostolskie 20:28 u góry, Objawienie 11:4 pośrodku i Psalm 85:10 u dołu).
Podczas włoskiego powstania w 1831 roku tiara została zakopana w Ogrodach Watykańskich i w rezultacie doznała bardzo poważnych uszkodzeń. Została odrestaurowana w 1834 roku. Rozmiar tiary dostosowano tak, aby można ją było nosić na głowie. Była używana jako tiara koronacyjna przez wielu papieży, w szczególności przez papieża Piusa IX 21 czerwca 1846 roku, a po raz ostatni noszona podczas soboru watykańskiego I w 1870 roku. Z wyjątkiem szmaragdu i ośmiu rubinów, papież Benedykt XV kazał usunąć klejnoty z tiary i zastąpić je replikami z kolorowego szkła. Klejnoty zostały sprzedane, aby zebrać pieniądze dla ofiar I wojny światowej.
Przypisy
Kategoria:Napoleon Bonaparte Kategoria:Historia Kościoła katolickiego