120 pułk piechoty () – oddział piechoty cesarskiej i królewskiej Armii okresu I wojny światowej.
Historia oddziału Wykorzystując doświadczenia wojenne, w cesarsko-królewskiej armii wspólnej rozpoczęto wprowadzać nowe rozwiązania organizacyjne. Były to tak zwane „reformy Conrada”. W 1917 pojawiło się wiele propozycji, które dostosować miały armię polową do ówczesnych do wymagań wojny. W nowej strukturze pułk miał posiadać trzy bataliony, kompanię karabinów maszynowych (8 ckm), kompanię techniczną i kompanię pionierów. W ten sposób zwalniane bataliony regularnych pułków (do numeru 102) pozwoliły na sformowanie nowych jednostek wojskowych. Na bazie batalionów 100. i 1 pułku piechoty powstał 120 pułk piechoty.
W pułku pełniło służbę około 40 żołnierzy I batalionu 1 pułku piechoty Legionów Polskich, którzy we wrześniu 1917 zostali wcieleni do I batalionu 100 pp. Pułk walczył w Alpach pod Monte Tomba, Spinuzzią i na Rocca Cisa. W lutym 1918 na stronę włoską przeszedł cały pluton Polaków, w tym Jerzy Płatowicz-Płachta, Mieczysław Mijal, Wójcik „Jurand”, Franciszek Turek „Kruk”, Karol Wdowikowski, Stefan Lech i Długosz. Po zbiorowej dezercji Sochański, Tadeusz Donnersberg, Kulczycki i kilku innych Polaków zostali osadzeni w wiezieniu w Feltre i oddani pod sąd polowy, pozostali zaś internowani w Sanzan.
Struktura organizacyjna W momencie formowania: dowództwo batalionu I/100 pułku piechoty II/100 pułku piechoty I/1 pułku piechoty
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Pułki piechoty austro-węgierskiej Kategoria:Austro-węgierskie jednostki piechoty utworzone w 1917 Kategoria:Austro-węgierskie jednostki piechoty rozwiązane w 1918