Gabriel Freiherr von Rodich () (ur. 13 grudnia 1812 w Virginmost, zm. 21 maja 1890 w Wiedniu) – generał artylerii Armii Austro-Węgier, komendant korpusu armii w Zagrzebiu, namiestnik Chorwacji (1870-1881).
Życiorys W 1826 roku rozpoczął służbę w 54. Pułku Piechoty. Po awansie na chorążego (niem. Fähnrich) w 1831 roku został wykładowcą w szkole kadetów w Grazu. Dwa lata później trafił do 1. Pułku Obrony Krajowej. W 1847 roku, już w stopniu kapitana (niem. Hauptmann), został mianowany dowódcą kompanii w 12. Pułku Obrony Krajowej. W trakcie Wiosny Ludów mianowany adiutantem Josipa Josip Jelačicia, który tłumił powstanie węgierskie. W tym czasie otrzymał przedterminowe promocje na majora i podpułkownika (niem. Oberstleutnant), a po zakończeniu walk został zastępcą dowódcy 4. Pułku Piechoty, a w 1852 roku stanął na czele 46. Pułku Piechoty oraz awansował na stopień pułkownika (niem. Oberst). Po wybuchu wojny francusko-austriackiej otrzymał promocję na generała majora (niem. Generalmajor). Powierzono mu obronę portowego miasta Kotor. W trakcie wojny nie uczestniczył w walkach, a po zakończeniu konfliktu dowodził brygadą piechoty w Timișoarze, a następnie w Ragusie.
W 1866 roku arcyksiążę Albrecht powierzył mu dowództwo nad V Koprusem. Na jego czele von Rodich walczył w zwycięskiej dla Austriaków bitwie pod Custozą. Za udział w tym starciu odznaczony został kawalerią Orderu Marii Teresy oraz otrzymał awans na stopień marszałka polnego porucznika (niem. Feldmarschalleutnant). W latach 1866-1868 dowodził 12. Dywizją Piechoty, jednocześnie pełniąc obowiązki komendanta twierdzy Kraków. Następnie został komendantem w Sybinie. W 1870 roku powierzono mu stanowisko dowódcy wojskowego w Zadarze oraz obowiązki gubernatora Dalmacji, gdzie zajmował się wdrażaniem nowego prawa dotyczącego powszechnego poboru. Na tym stanowisku awansował w 1873 roku na stopień generała artylerii (niem. Feldzeugmeister). W trakcie pełnienia przez niego funkcji gubernatora doszło do starć między chrześcijanami a muzułmanami w Bośni i Hercegowinie, które von Rodich wspierał, przekazując obojgu stronom konfliktu uzbrojenie i wyposażenie. Takie działanie spotkało się z negatywnym przyjęciem przez liberalnych polityków w Wiedniu, którzy domagali się jego dymisji. Von Rodich pozostał jednak na stanowisku i w 1878 roku wkroczył podlegające mu jednostki wkroczyły do Bośni i uczestniczyły w jej okupacji. Przeszedł w stan spoczynku w 1881 roku pozostając szefem 68. Pułku Piechoty.
Odznaczenia Odznaczenia gen. von Rodicha to między innymi: Kawaler Orderu Korony Żelaznej I klasy Kawaler Orderu Marii Teresy Kawaler Orderu Leopolda z dekoracją wojenną Krzyż Zasługi Wojskowej z dekoracją wojenną Cesarski i Królewski Order Orła Białego (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny II klasy z mieczami i brylantami (Imperium Rosyjskie) Wielka Wstęga Świętego Konstantyńskiego Orderu Świętego Jerzego (Parma) Order Medżydów I klasy (Imperium Osmańskie) Krzyż Wielki Orderu Daniły I (Czarnogóra)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Generałowie artylerii cesarskiej i królewskiej Armii Kategoria:Odznaczeni Orderem Korony Żelaznej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Zasługi Wojskowej Kategoria:Odznaczeni Orderem Marii Teresy Kategoria:Odznaczeni Orderem Leopolda (Austria) Kategoria:Odznaczeni Orderem Daniły I Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętej Anny Kategoria:Urodzeni w 1847 Kategoria:Zmarli w 1890