Bee Gees – brytyjska grupa softrockowa, złożona z trzech braci Robina, Barry’ego i Maurice’a Gibbów. Czwarty z muzykalnych braci, Andy, wybrał karierę solową. Grupa powstała w 1958 roku, a rozwiązana została 21 stycznia 2003 roku po śmierci Maurice’a. Zanim bracia Gibb stali się znani pod nazwą Bee Gees, występowali jako „Brothers Gibb”, „Blue Cats” oraz „The Rattlesnakes” i mieszkali w australijskim Brisbane. Po powrocie do Anglii grupa początkowo wzorowała się na amerykańskim duecie The Everly Brothers, lecz później uwidocznił się także wpływ zespołów The Beatles i The Beach Boys oraz duetu Simon & Garfunkel. Muzyka grupy oparta na wielogłosowych harmoniach śpiewanych falsetem, z raczej delikatnym akompaniamentem instrumentalnym potrafiła zdobyć uznanie publiczności – z pomocą producenta Roberta Stigwooda, który pomógł zespołowi wznieść się na wyżyny.
Zespół Bee Gees odnosił sukcesy przez większość czasu istnienia formacji, jednak kariera braci podzieliła się na dwa odmienne okresy. Będąc odnoszącym sukcesy komercyjne zespołem pod koniec lat 60. i na początku kolejnej dekady, stali się pod koniec lat 70. czołowym wykonawcą światowej muzyki rozrywkowej. Stało się tak dzięki nagraniu utworów w stylu disco, które trafiły na ścieżkę dźwiękową filmu Gorączka sobotniej nocy (1977). Ten spektakularny sukces doprowadził także do włączenia grupy w 1997 w poczet członków muzeum Rock and Roll Hall of Fame.
Całkowita liczba sprzedanych płyt zespołu Bee Gees szacowana jest na ponad 220 milionów sztukSprzedaż płyt Bee Gees., sytuując zespół w gronie artystów muzycznych z najwyższą liczbą sprzedanych płyt wszech czasówDane sprzedaży płyt nie zawierają artystów, dla których Bee Gees pisali piosenki, oraz z którymi współpracowali.. W 1997 uzasadniono ich nominację do Rock and Roll Hall of Fame słowami: „Tylko Elvis Presley, The Beatles, Michael Jackson, Garth Brooks oraz Paul McCartney mogą się pochwalić większą liczbą sprzedanych płyt od Bee Gees”tekst cytatu..
Historia Młodość thumb|Barry Gibb (1973) Trzej bracia Gibb urodzili się na wyspie Man. We wczesnych latach 50. rodzina powróciła do rodzinnego miasta ich ojca, Hugo Gibba, do Manchesteru w Anglii. Tam też chłopcy zaczęli śpiewać w stylu, który później przyniósł im sukces, czyli z zastosowaniem harmonii wielogłosowej. Jeden z ich pierwszych występów odbył się w miejscowym kinie, ale gdy biegli na występ, Robin upuścił płytę (na której zapisany był playback do ich występu), która pękła. Nie mając żadnego innego egzemplarza, bracia zaśpiewali na żywo i za to otrzymali tak bardzo pozytywną reakcję widowni, że zdecydowali się rozpocząć karierę zespołową.
thumb|left|Robin Gibb (1973)
W 1958 rodzina Gibb wraz z nowo narodzonym najmłodszym bratem Andym (ur. 5 marca 1958 w Manchesterze) wyemigrowała do Redcliffe w Australii. Wciąż bardzo młodzi artyści zaczęli zarabiać na swoje kieszonkowe, grając i śpiewając w klubach i pubach. Początkowo występowali pod nazwą „Rattlesnakes”, którą później zmienili na „Johnny Hayes & the Bluecats”. Pod taką nazwą zaśpiewali po raz pierwszy w radiu dla audycji prowadzonej przez DJ-a Billa Gatesa. Dostali się tam dzięki promotorowi wyścigów żużlowych Billowi Goode’owi, który zobaczył ich występ podczas zawodów w Brisbane. Gates przemianował nazwę ich zespołu na „Bee Gees” w nawiązaniu do inicjałów własnych lub Billa Goode’a (nie jest więc prawdą plotka, że nazwa pochodzi od słów Bracia Gibb)Dolgins, Adam: Rock Names: From Abba to ZZ Top, 3rd ed., s. 24. Citadel Press, 1998..
thumb|Maurice Gibb (1973)
W 1960 Bee Gees zostali zaprezentowani w telewizji i przez kilka następnych lat dawali regularne występy w ośrodkach wypoczynkowych wzdłuż wybrzeży stanu Queensland. Barry zwrócił uwagę australijskiej gwiazdy, Col Joye, ze względu na jego umiejętność pisania piosenek i Joye pomógł chłopcom zdobyć kontrakt z wytwórnią Festival Records, która w 1963 wydawało dwa lub trzy single rocznie dla Bee Gees. Barry Gibb w tym czasie pisał także kolejne piosenki dla innych australijskich artystów.
Przebój zespołu z 1965 „Wine and Women” doprowadził do nagrania pierwszego albumu w historii grupy ptz Bee Gees Sing and Play 14 Barry Gibb Songs. Pod koniec 1966 cała rodzina wróciła do Anglii, a bracia próbowali zrobić karierę w Europie. Nie byli pewni sukcesu w Anglii – Barry tak bardzo był sceptyczny, że powiedział swojemu przyjacielowi Stephenowi Spence’owi, że wrócą za rok. Już w czasie podróży do Anglii, w styczniu 1967, usłyszeli, że ich utwór „Spicks and Specks” zajmuje pierwsze miejsce na liście przebojów w Australii.
Koniec lat 60.: początek kariery międzynarodowej Przed wyjazdem z Australii do rodzinnej Anglii Hugh Gibb wysłał taśmy demo do Briana Epsteina, który w tamtym czasie był menedżerem The Beatles, a także dyrektorem firmy NEMS, sklepu muzycznego oraz promotorem. Epstein wręczył taśmy Robertowi Stigwoodowi, który niewiele wcześniej dołączył do firmy. Po przesłuchaniu w obecności Stigwooda, w lutym 1967, Bee Gees podpisali pięcioletni kontrakt z wytwórnią Polydor. Oprócz tego, wydawnictwo ATCO miało być dystrybutorem na terenie Stanów Zjednoczonych. Szybko rozpoczęła się praca nad ich pierwszym międzynarodowym albumem, a Stigwood zaplanował ogromną kampanię promocyjną, która miała zbiec się z wydaniem ich pierwszego longplaya.
Stigwood ogłosił Bee Gees „najbardziej znaczącym nowym talentem roku 1967” i w ten sposób rozpoczęto natychmiastowe porównania do będącego wtedy u szczytu popularności zespołu The Beatles. Ich pierwszy brytyjski singiel „New York Mining Disaster 1941” został wydany w wersji dla stacji radiowych z czystą białą etykietą, a na niej znajdował się tylko tytuł piosenki. Wielu z prezenterów radiowych natychmiast założyło, że jest to nowy singiel The Beatles i zaczęli grać piosenkę bardzo regularnie. Efektem tego był szybki awans do pierwszej dwudziestki listy przebojów zarówno w Wielkiej Brytanii, jak i w USA. Dopiero wydanie drugiego singla przekonało niektórych, że wcześniejsza piosenka to nie był utwór Beatlesów, ale faktycznie formacji Bee Gees. Singiel „To Love Somebody” także wspiął się do czołowej dwudziestki amerykańskiej listy przebojów. Początkowo napisana dla Otisa Reddinga piosenka była smutną balladą śpiewaną przez Barry’ego – stała się standardem i została wykonywana przez setki artystów, takich jak: Rod Stewart, Janis Joplin, The Animals, Nina Simone i Michael Bolton. Kolejny singiel „Holiday” ukazał się w USA i osiągnął miejsce 16. Wszystkie single pochodziły z promowanego pierwszego albumu zespołu, który zanotował miejsce 7. w USA i 8. w Wielkiej Brytanii.
Podążając za sukcesem pierwszej płyty, zespół (który wówczas grał w składzie: Barry na gitarze rytmicznej, Maurice na basie, Vince Melouney na gitarze prowadzącej i Colin Petersen na perkusji) rozpoczął pracę nad ich drugim albumem. Wydany pod koniec 1967, Horizontal, powtórzył sukces ich pierwszego albumu. Z niego pochodził singiel „Massachusetts”, który zajął pierwsze miejsce na brytyjskiej liście przebojów (USA: 11) oraz „World”, który osiągnął pozycję 7. w Wielkiej Brytanii. Płyta zawierała rockowe piosenki oraz ballady („And the Sun Will Shine” i „Really and Sincerely”), które wyróżniały się wśród innych utworów. Horizontal dotarł do pierwszej dwudziestki po obu stronach Atlantyku, osiągając pozycję 12. w USA oraz 16. w Wielkiej Brytanii. Aby wypromować album, Bee Gees po raz pierwszy pojawili się w Ameryce, gdzie zagrali koncerty na żywo i wystąpili w programach telewizyjnych typu The Ed Sullivan Show czy Laugh In.
Dwa kolejne single pojawiły się na początku 1968: ballada „Words” (USA: 15, UK: 8) i „Jumbo”. Był to najsłabszy singiel Bee Gees od początku kariery międzynarodowej i osiągnął zaledwie 57. pozycję w USA, ale w Wielkiej Brytanii wspiął się na miejsce 25. Popełniono tutaj prawdopodobnie błąd marketingowy, gdyż utwór „The Singer Sang His Song” – zawarty na singlu „Jumbo” – był prawdopodobnie lepszy, gdyż w Holandii osiągnął trzecie miejsce. Jeszcze w tym samym roku pojawiły się kolejne single „I’ve Gotta Get a Message to You” (USA: 8, UK: 1) oraz „I Started a Joke” (USA: 6), które pochodziły już z trzeciego albumu zespołu – Idea. Podczas tournée promującego tę płytę, Vince Melouney zdecydował się odejść z zespołu. Stwierdził, że chciał grać więcej bluesa niż to, co pisał Barry Ԍibb. Melouney pozostał w pamięci jako autor jedynej piosenki („Such a Shame”) zawartej na albumie Bee Gees.
Od 1969 zaczęły pojawiać się w grupie nieporozumienia, ponieważ Robin zaczął czuć, że Stigwood sprzyja Barry’emu i widzi go jako lidera zespołu. Rozpoczęły się nagrania do ich następnego albumu, który miał być albumem koncepcyjnym (tematycznym) o nazwie Masterpeace. Ostatecznie projekt rozwinął się do podwójnego albumu zatytułowanego Odessa. Większość krytyków rocka uważa, ten właśnie album za najlepszą produkcję Bee Gees w latach 60. Jest to wyraźny ukłon w stronę rocka progresywnego, słyszanym w szczególności w utworze tytułowym. Rock progresywny był słyszalny także w utworach: „Marley Purt Drive” i „Give Your Best”, które są oparte na stylu country, oraz w balladach „Melody Fair” i „First of May”. Robin, rozczarowany tym, że jego kompozycja „Lamplight” została zamieszczona jedynie na stronie B singla, odszedł z zespołu. Szybko rozpoczął karierę solową i m.in. wydał album Robin’s Reign z singlem „Saved By the Bell”, który osiągnął drugie miejsce na liście przebojów. W tym czasie Barry i Maurice kontynuowali kariery jako Bee Gees, powiększając skład o ich siostrę Leslie, która występowała z nimi na scenie.
W tym czasie wydali pierwszy z wielu w późniejszych czasach album składankowy zespołu pt. Best of Bee Gees, który zawierał premierową kompozycję „Tomorrow, Tomorrow” i niewydaną wcześniej na singlu piosenkę „Words”, która osiągnęła pozycję 23. w Wielkiej Brytanii, ale w USA zaledwie 54. Sam album sprzedał się bardzo dobrze i osiągnął pierwszą dziesiątkę zarówno w USA, jak i w Wielkiej Brytanii.
W czasie, kiedy Robin nie był członkiem zespołu, Barry, Maurice i Collin nagrali także album pt. Cucumber Castle. W tym czasie powstał też specjalny program telewizyjny o powstaniu tej płyty, który został wyemitowany przez BBC w 1971. Collin Petersen (ówczesny perkusista) zagrał wszystkie ścieżki perkusyjne zarejestrowane na potrzeby albumu, jednak został on usunięty z zespołu zaraz po tym, jak zdjęcia rozpoczęły się, a nagrania filmowe z jego udziałem zostały wycięte z ostatecznej wersji materiału jeszcze przed jego emisją. Głównym singlem z płyty był utwór „Don’t Forget to Remember” (UK: 2), który w USA był powodem do rozczarowania, osiągając jedynie pozycję 73. Następne dwa single: („I.O.I.O” oraz „If I Only Had My Mind on Something Else”) zaledwie zbliżyły się do szczytów list przebojów. Wskutek tego rozdzieliły się drogi braci pozostałych w zespole, i mogło się wydawać w tamtym czasie, że zespół Bee Gees zakończył swoją działalność. Barry zajęty był rejestrowaniem własnego albumu solowego, który nigdy nie ujrzał światła dziennego, chociaż singiel z tego albumu, „I’ll Kiss Your Memory” został wydany bez większych fajerwerków. Maurice również w tym czasie nagrywał na własne konto i wydał singiel „Railroad”, oraz zagrał główną rolę w musicalu Sing a Rude Song wystawianym na scenie londyńskiego West Endu.
Wczesne lata 70. thumb|Bee Gees (1970)