Golm – wzgórze o wysokości 69 m n.p.m. w Niemczech, w Garz, w powiecie Vorpommern-Rügen w Meklemburgii-Pomorzu Przednim. Najwyższe wzniesienie na wyspie Uznam.
Góra ma charakter moreny czołowej spiętrzonej. W młodszej epoce brązu funkcjonował tu gród, należący do łańcucha umocnień ciągnących się wzdłuż Odry. W 1837 roku powstała rycina autorstwa . Najstarszy znany opis podróży z 1584 roku wspomina pastora Johanna Rhenana, który prowadził w tym miejscu poszukiwania surowców naturalnych, w tym soli i rud metali. W 1693 roku w szwedzkim katastrze krajowym Golm opisano jako porośniętego dębami i bukami wzniesienia należące do wsi urzędowej Garz. W 1821 roku Krause, syn określanego mianem „króla Świnoujścia”, wystąpił z inicjatywą wzniesienia na Golmie kolumny i wsparł to przedsięwzięcie; miejsce to pełniło funkcję punktu spotkań podczas ognisk październikowych oraz uroczystości upamiętniających bitwę narodów. W 1834 roku na Golmie wzniesiono halę kolumnową, rozebraną w 1863. W 1848 roku wybudowano drogę prowadzącą na Golm; była to pierwsza utwardzona ulica w mieście. Znajdujące się tam źródło nazwano Luisenquelle na cześć Luizy Pruskiej, która wsparła finansowo budowę drogi; źródło na północnym stoku Golmu było wykorzystywane przez świnoujską firmę do produkcji wody mineralnej aż do II wojny światowej. Od około 1870 roku na Golmie funkcjonowała prosta restauracja, znana pod nazwą „Onkel Thoms Hütte” („Chata wuja Thomsa”). Jej właścicielem i prowadzącym był pan Thoms. Lokal pozostawał czynny do lata 1944 roku. We wrześniu 1944 roku na wzgórzu założono cmentarz wojenny Golm, na którym chowano niemieckich żołnierzy poległych w rejonie Morza Bałtyckiego oraz tych, którzy zmarli w wojskowych szpitalach funkcjonujących w Świnoujściu.
Od 1967 roku Golm wraz z bezpośrednio przylegającym otoczeniem objęty jest ochroną jako rezerwat przyrody. Okolica wzgórza charakteryzuje się rozległym lasem bukowym, w którym występuje typowa dla tego siedliska flora i fauna. Przypisy
Kategoria:Góry w Niemczech Kategoria:Uznam i Wolin