thumb|Ruiny świątyni Wenus na Forum Cezara w Rzymie Wenus (także Wenera, łac. Venus, gr. Aphrodítē ‘wdzięk’, ‘urok’) – w mitologii rzymskiej bogini miłości.
Utożsamiana od II wieku p.n.e. z grecką Afrodytą. Wcześniej była italską boginią wiosny, roślinności i ogrodów warzywnych. Głównymi jej atrybutami były owoce i kwiaty. Towarzyszyły jej gołębie. W sztuce najczęściej była ukazywana naga lub do połowy obnażona, ale także jako piękna i młoda powożąca rydwanem zaprzężonym w gołębie.
Wenus była najbardziej czczona przez ród Juliuszów, zwłaszcza w czasach Juliusza Cezara, jako uważana za ich antenatkę. Ród ten wywodził swe pochodzenie od Julusa, syna Eneasza, protoplasty Rzymian, który z kolei miał być synem Trojanina Anchizesa i Wenus.
Najstarsza świątynia Wenus znajdowała się na Kapitolu.
Wizerunki W sztuce najbardziej znane są jej przedstawienia: Wenus z Milo (Afrodyta z Melos) – starożytny posąg bogini Wenus (Afrodyty) Wenus z Urbino – obraz Tycjana Narodziny Wenus – obraz Sandra Botticellego Śpiąca Wenus – obraz Giorgionego, dokończony przez Tycjana Wenus i Adonis
Zobacz też Astarte (bogini)
Kategoria:Rzymskie boginie Kategoria:Bóstwa piękna Kategoria:Bóstwa płodności Kategoria:Bóstwa miłości Kategoria:Bóstwa wiosny Kategoria:Mityczne postacie upamiętnione nazwami planet