Mieczysław Łapkowski (ur. 10 kwietnia 1951 w Postarzynie) – polski naukowiec, profesor nauk technicznych.
Życiorys Syn Jana.. Ukończył w 1974 r. studia wyższe (kierunek technologia organiczna) na Politechnice Śląskiej, otrzymując tytuł zawodowy magistra inżyniera chemika. W 1982 r. obronił doktorat z chemii na Politechnice Śląskiej, a drugi uzyskał w 1987 r. na Université Joseph Fourier w Grenoble (Francja). W 1990 r. na Uniwersytecie Warszawskim uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego. W 1992 r. został mianowany przez Ministra Edukacji Narodowej na stanowisko profesora zwyczajnego Politechniki Śląskiej. W 1998 r. otrzymał tytuł naukowy profesora nauk chemicznych.
Od 16 kwietnia 1974 r. pracował na macierzystej Uczelni początkowo w Instytucie Fizykochemii i Technologii Polimerów jako asystent-stażysta, później asystent (1975–1976). Następnie zatrudniony na stanowisku starszego asystenta w Instytucie Chemii i Technologii Nieorganicznej (1976–1981). Adiunkt w Instytucie Fizykochemii i Technologii Polimerów (1992). Profesor Katedry Fizykochemii i Technologii Polimerów Wydziału Chemicznego oraz w Instytucie Materiałów Polimerowych i Węglowych w Zabrzu. Dyrektor Centrum Elektroniki Organicznej i Nanohybrydowej (CONE).
Od 1 sierpnia 2008 r. zatrudniony w Centrum Materiałów Polimerowych i Węglowych Polskiej Akademii Nauk. Od 1 stycznia 2022 r. pełni obowiązki członka korespondenta PAN.
Jest ekspertem w dziedzinie syntezy polimerów przewodzących, charakterystyki fizykochemicznej polimerów, oligomerów i materiałów kompozytowych oraz syntez i charakterystyki nowych zaawansowanych materiałów organicznych dla optoelektroniki i fotowoltaiki. Jest autorem pionierskich prac dotyczących elektropolimeryzacji oraz analizy przewodnictwa cienkich warstw in situ. Prekursor badań nad właściwościami polimerów przewodzących i ich właściwości optycznych. Jego prace pozwoliły m.in. przybliżyć powszechne zastosowanie organicznych diod luminescencyjnych. Opracował metodę sterowanego podawania leków antyrakowych unieruchomionych na matrycy polimeru, co znacznie zmniejsza skutki uboczne. Współpracował naukowo z wieloma ośrodkami na świecie, pełniąc funkcje profesora wizytującego i wykładowcy konferencyjnego.
Odznaczenia i nagrody
Złoty Krzyż Zasługi (1995) Medal Komisji Edukacji Narodowej Odznaka „Zasłużonemu dla Politechniki Śląskiej” Nagroda Ministra Edukacji Narodowej indywidualna III stopnia (1989) Śląska Nagroda Naukowa (2017) Nagroda Polymer Award przyznana przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Materiałów Zaawansowanych (2018) Polska Nagroda Inteligentnego Rozwoju w kategorii „Naukowiec przyszłości” za realizację projektu pt. Kopolimery szczepione siloksanów i polimerów skoniugowanych – nowe wielofunkcyjne materiały dla optoelektroniki organicznej (2020)
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Politechniki Śląskiej Kategoria:Członkowie korespondenci PAN Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (III Rzeczpospolita) Kategoria:Polscy inżynierowie chemicy Kategoria:Urodzeni w 1951