Edward Rudnicki (ur. 13 października 1901 w maj. Korhynie, zm. 28 marca 1942 w KL Sachsenhausen) – rotmistrz Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Syn Wacława i Jadwigii z Lutnickich urodzony 13 października 1901 w majątku Korhynie, w ówczesnym powiecie tomaszowskim guberni lubelskiej. Uczęszczał do gimnazjum w Lublinie (od klasy wstępnej do klasy trzeciej), w latach 1916–1917 do polskiego gimnazjum w Kijowie, gdzie ukończył klasę piątą, a później do polskiego gimnazjum w Płoskirowie. Tam od lutego do grudnia 1918 był członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej.

14 lipca 1920 wstąpił do 1 szwadronu 2 pułku ułanów lubelskich Jazdy Ochotniczej majora Jaworskiego. W jego szeregach walczył na wojnie z bolszewikami. Wyróżnił się 16 sierpnia 1920 w pościgu za nieprzyjacielem między Kockiem a Borkami biorąc 19 jeńców oraz pod Augustowem, gdzie wykonał rozkaz nawiązania łączności z 6 pułkiem piechoty Legionów, oddalonym o 30 wiorst od własnej 4 Brygady Jazdy.

W listopadzie 1920 został bezterminowo urlopowany z wojska. W 1921 w Kowlu uzupełnił wykształcenie z zakresu szóstej klasy gimnazjum. Od 5 września 1921 do 7 lipca 1922 był uczniem 44. klasy Szkoły Podchorążych w Warszawie. Następnie kontynuował naukę w Oficerskiej Szkole Jazdy w Grudziądzu. 14 września 1923 prezydent RP mianował go podporucznikiem z dniem 1 września 1923 i 13. lokatą w korpusie oficerów jazdy, a minister spraw wojskowych wcielił do 21 pułku ułanów w Równem. 21 grudnia 1925 prezydent RP nadał mu stopień porucznika z dniem 1 września 1925 w korpusie oficerów kawalerii i 9. lokatą. 12 marca 1933 prezydent RP nadał mu stopień rotmistrza z dniem 1 stycznia 1933 i 35. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W 1935 dowodził 1 szwadronem 21 puł. 14 sierpnia tego roku podczas przeprawy wpław z końmi rzeki Styr pod Łuckiem, w ramach zawodów międzypułkowych o buńczuk, utonęło ośmiu ułanów z jego szwadronu. Prokurator przy Wojskowym Sądzie Okręgowym Nr II, który prowadził w przedmiotowej sprawie śledztwo o występek z art. 230 § 1 kk (nieumyślne spowodowanie śmierci człowieka), zawiadomił 12 grudnia 1935 Kapitułę Orderu Wojennego „Virtuti Militari”, że zaniechał ścigania karnego rtm. Rudnickiego Edwarda „albowiem brak jest podmiotowej istoty czynu karygodnego”. W marcu 1939 i w czasie kampanii wrześniowej dowodził szwadronem kawalerii KOP „Dederkały”.

W czasie okupacji niemieckiej mieszkał w Sławinie, tu urodzony w 1902.. Zmarł 28 marca 1942 w obozie koncentracyjnym Sachsenhausen.

Był żonaty, miał syna Bohdana (ur. 1931).

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4402 – 30 czerwca 1921 Srebrny Krzyż Zasługi – 10 listopada 1928 „w uznaniu zasług położonych na polu pracy w poszczególnych działach wojskowości” Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości 16 października 1933 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości odrzucił wniosek o nadanie mu tego odznaczenia „z powodu braku pracy niepodległościowej”.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Ofiary KL Sachsenhausen Kategoria:Oficerowie 21 Pułku Ułanów Nadwiślańskich Kategoria:Oficerowie kawalerii Korpusu Ochrony Pogranicza Kategoria:Rotmistrzowie II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1901 Kategoria:Zmarli w 1942 Kategoria:Żołnierze formacji ochotniczych w wojnie polsko-bolszewickiej