Psalm 139 – jeden z utworów zgromadzonych w biblijnej Księdze Psalmów. W systemie numeracji stosowanym w greckiej Septuagincie i łacińskiej Wulgacie psalm ten jest psalmem 138.

Psalm ten identyfikuje się również często przez łaciński incipit Domine, probasti me et cognovisti me (wersja Wulgaty; w Nowej Wulgacie Domine, scrutatus es...). Utwór liczy 24 wersety.

Średniowieczny komentator żydowski, Aben Ezra uznał Psalm 139 za najbardziej wzniosły i pełen głębokiego sensu spośród wszystkich psalmów biblijnych, a Gianfranco Ravasi nazwał go jednym z „arcydzieł Psałterza”.

Tekst psalmu i jego interpretacja Współcześnie egzegeci uznają Psalm 139 za utwór mieszany w sensie gatunkowym, którego rdzeniem jest hymn pochwalny o charakterze medytacyjnym. Początek psalmu (ww. 1–18) ma charakter hymniczny i kontemplacyjny. Potem następuje część przypominająca niemal lament lub psalm złorzeczący (ww. 19–22). Zakończenie (ww. 23–24) brzmi jak modlitwa o oczyszczenie. Biblia jerozolimska klasyfikuje go jako medytację, Biblia Tysiąclecia jako hymn stanowiący medytację. Tekst hebrajski przypisuje autorstwo królowi Dawidowi. Na początku hebrajskiej superskrypcji pojawia się zalecenie „Kierownikowi chóru” (), co sugeruje zastosowanie liturgiczneW Księdze Psalmów ta wskazówka znajduje się na początku 55 psalmów.. Superskrypcja określa utwór po prostu jako „psalm” ().

W Psalmie 139 trzykrotnie wymienione zostaje imię Jahwe (; ww. 1, 4 i 21).

Redaktorzy polskich wydań Biblii opatrzyli Psalm 69 następującymi nagłówkami sugerującymi jego interpretację: wszechobecność i wszechwiedza Boga (Biblia poznańska), Bóg wszystko przenika (Biblia Tysiąclecia), hołd Temu, który wie wszystko (Biblia jerozolimska).

Podmiot zwraca się bezpośrednio do Boga, uznając jego wszechwiedzę dotyczącą dosłownie wszystkiego co stanowi o osobie mówiącego. Wiedza Boga nawet wyprzedza jakiekolwiek ludzkie poczynanie czy słowa. Człowiekowi trudno to pojąć (ww. 1–6). Opieka boża towarzyszy człowiekowi dosłownie wszędzie. Jakiekolwiek uwarunkowania nie mogą tego zmienić. Bóg przenika ciemności (ww. 7–12). Bóg jest stwórcą człowieka, zna jego przyszłość. Człowiek nie jest w stanie poznać planów bożych. Autor natchniony używa języka plastycznego, odwołując się do tkactwa i garncarstwa, by opisać działanie Boga w łonie brzemiennej (ww. 13–18). Następnie niespodziewanie w wypowiedzi pojawia się złorzeczenie bezbożnym (ww. 19–22). Ostatecznie podmiot prosi Boga o weryfikację, czy jego postępowanie jest sprawiedliwe (ww. 23–24).

Wyrażenie drogą odwieczną () u końca psalmu może stanowić aluzję do nauki o dwóch drogach jak w Ps 1,6 lub do przymierza jak w Księdze Jeremiasza 6,16. W psalmie pojawiają się charakterystyczne określenia, jak: Szeol (), Bóg w formie el (), duch (), niebo () czy gra przeciwieństwa światło-ciemność ().

Użycie w liturgii chrześcijańskiej W rzymskiej liturgii godzin zreformowanej po soborze watykańskim II Psalm 139 odmawiany jest w Nieszporach środy czwartego tygodnia. W nagłówku redaktorzy zasugerowali interpretację: „Bóg wszystko przenika”. Jako krótki komentarz kursywą zacytowany został List do Rzymian: „Kto poznał myśl Pana albo kto był Jego doradcą” (Rz 11,34). Brewiarz opuszcza w lekturze fragment złorzeczący, wersety 19–22, w których jest mowa o „pełni nienawiści” ().

Konotacje w kulturze Hans Christian Andersen zaczerpnął tytuł swojej baśni literackiej Na krańcu morza () z Psalmu 139. Pisarz zacytował też psalm w utworze.

Uwagi

Przypisy

Linki zewnętrzne

w Biblii Tysiąclecia

Kategoria:Psalmy